Казка становіцца быллю

"Падводнае царства

"

Сучасныя навуковыя даследаванні пацвярджаюць раней выказаныя ідэі, якія тлумачаць розныя «цуды», у дадзеным выпадку існаванне «падводнага царства».

» Расійская Газета " паведамляе пра тое, што ў Мексіцы падводныя археолагі з Нацыянальнага інстытута антрапалогіі і гісторыі (INAH) выявілі старажытны Сенат майя, усярэдзіне якога знайшлося ўнікальнае каноэ. Аналіз гэтай і іншых знаходак паказаў, што даследчыкам удалося знайсці тое, што майя лічылі уваходам у замагільны свет. Кароткі справаздачу аб даследаванні, прадстаўленым у рамках 12-га Міжнароднага кангрэса майянистов, апублікаваны на сайце INAH. Паведамляецца, што само каноэ было выяўлена падводнымі археолагамі яшчэ два гады таму. З тых часоў яно праходзіла аналіз у лабараторыях Мексікі і за мяжой. Спецыялісты прыйшлі да высновы, што каноэ выкарыстоўвалася толькі ў рытуальных мэтах. Хоць яно выраблена ў традыцыях майя, гэтая лодка не магла трымацца на вадзе, бо мела вельмі цяжкія нос і карму. Такім чынам, яна была створана ў сімвалічных мэтах, для дары багам. Больш за тое, вакол каноэ былі выяўленыя 38 шкілетаў, у тым ліку плюсневая костка чалавека, ступня дарослай жанчыны, а таксама косткі браняносца, сабакі, індычкі і арла. Усе знаходкі былі зробленыя пры апусканні археолагаў у затоплены Сенат Сан-Андрэс, размешчаны пад аднайменным археалагічным помнікам. Сенот-гэта форма карстового рэльефу, натуральны правал, адукаваны пры абвальванні зводу вапняковай пячоры, у якой працякаюць падземныя воды. Народы майя лічылі сеноты святымі месцамі. Гарады звычайна будаваліся вакол такіх аб'ектаў. Для майя гэта былі і крыніцы вады, і сакральныя месцы для ахвярапрынашэнняў. Акрамя таго, легенды абвяшчалі, што сеноты з'яўляюцца парталамі ў замагільны свет. Майя верылі, што ўнутры гэтых натуральных структур знаходзяцца ўваходы ў падземны свет, па якім блукаюць і багі, і душы памерлых людзей. Вядома, што ў шэрагу гарадоў майя будавалі пад галоўнымі храмамі штучныя падзямелля, якія імітуюць сапраўдныя сеноты. У дадзеным выпадку пасля двухгадовага даследавання археолагі прыйшлі да высновы аб тым, што сенот Сан-Андрэс у вераваннях майя дакладна лічыўся уваходам у замагільны свет. І галоўным доказам гэтага яны называюць ахвярнае каноэ. Дарэчы, яго даўжыня складала 2,15 метра, шырыня – 45 сантыметраў, а вышыня – 36,5 сантыметра. Па словах археолага Хесуса Гальегоса, перавага костак браняносца і наяўнасць плюсневых костак чалавека наводзяць экспертаў на думку аб рытуальным выкарыстанні каноэ і яго размяшчэнні ў пячоры да таго, як яна была затопленая. Вядомыя здольнасці браняносца плаваць і нават хадзіць па дне, надоўга затрымліваючы дыханне, былі намёкам на тое, што гэта жывёла без праблем магло ўвайсці ў падземны свет. Гэта адпавядае ўяўленням майя аб затопленых пячорах, як пра парталах ў касмаганічнае прастору. Дарэчы, першапачаткова археолагі лічылі, што знаходкі адносяцца да позняга класічнага перыяду (830-950 гг. н.э.), якім датуюцца практычна ўсе прадметы ў сеноце Сан-Андрэс. Але радыёвуглероднае датаванне драўніны каноэ паказала, што арганічны матэрыял датуецца XVI стагоддзем.

З кнігі Ціхамірава А. Е. і Ціхаміравай м. а., навука аб казках-2. "Ridero", Екацерынбург, 2021

Казка з навуковымі каментарамі. Навуковыя каментары ў дужках.

Марскі цар і Васіліса Прамудрая

За трыдзевяць зямель, у трыдзесятым дзяржаве жыў-быў цар з царыцаю; дзяцей у іх не было. (За трыдзевяць зямель – у старажытным рахунку па дзявяткі: трыдзевяць-дваццаць сем, трыдзесяць – трыццаць, гэтак жа і двунадзесятыя Святы – 12 галоўных праваслаўных святаў па старадаўнім рускай рахунку, параўнайце з нямецкімі лічэбнікамі, якія чытаюцца з апошняй лічбы). Паехаў цар па чужых землях, па далёкіх баках; доўгі час дадому не бываў; на тую пару нарадзіла яму царыца сына, Івава-царэвіча, а цар пра тое і не ведае.

Стаў ён трымаць шлях у сваю дзяржаву, стаў пад'язджаць да сваёй зямлі, а дзень-то быў гарачы-гарачы, Сонца так і пекла! І напала на яго смага вялікая; што ні даць, толькі б вады выпіць! Агледзеўся вакол і бачыць непадалёк вялікае возера; пад'ехаў да возера, слёз з каня, прылёг на жывот і давай глынаць сцюдзёную ваду. П'е і не чуе бяды; а цар марскі ўхапіў яго за бараду. (Цар марскі-гэта, хутчэй за ўсё, правадыр або жрэц, які ахоўвае свае ўладанні).

– Пусці! – просіць цар.

– Не пушчу, не смей піць без майго ведама! (Гавораць на адной мове).

– Які хочаш вазьмі водкуп – толькі адпусці!

– Давай тое, чаго дома не ведаеш.

Цар падумаў-падумаў-чаго ён дома не ведае? Здаецца, усё ведае, усё яму вядома, – і пагадзіўся. Паспрабаваў-бараду ніхто не трымае; ўстаў з зямлі, сеў на каня і паехаў дадому.

Вось прыязджае дадому, царыца сустракае яго з царэвічам, такая радасная; а ён як даведаўся пра сваё мілае дзецішча, так і заліўся горкімі слязьмі. Распавёў царыцы, як і што з ім было, паплакалі разам, ды бо рабіць-то няма чаго, слязьмі справы не паправіш.

Сталі яны жыць па-старому; а царэвіч расце сабе ды расце, нібы цеста на рошчыне – не па днях, а па гадзінах, і вырас вялікі.

"Колькі ні трымаць пры сабе, – думае цар, – а аддаваць трэба: справа немінучая!"Узяў Івана-царэвіча за руку, прывёў проста да возера.

– Пашукай тут, – кажа, – мой пярсцёнак; я незнарок учора выпусціў.

Пакінуў аднаго царэвіча, а сам павярнуў дадому. Стаў царэвіч шукаць пярсцёнак, ідзе па беразе, і трапляецца яму насустрач бабулька.

– Куды ідзеш, Іван-царэвіч?

– Адвяжыся, не дакучай, старая ведзьма! І без цябе прыкра. (Ведзьма – ад» ведаць " – ведаць, параўнайце – Веды – з санскрыту даслоўна – святое веданне. Па забабонным паданнях, узыходзячым да паганства, жанчына-вядзьмарка, якая, дзякуючы таемным сувязях з «нячыстай сілай», нібыта здольная прычыняць няшчасці людзям, шкодзіць жывёлам. Па народных павер'ях, ведзьма служыць д'яблу. У сярэднявеччы царкоўная інквізіцыя пераследвала і публічна вынішчала жанчын, якія падазраюцца ў вядзьмарстве).

– Ну, заставайся з Богам!

І пайшла бабулька ў бок.

А Іван-царэвіч параздумаўся: «за што аблаяў я старую? Дай варочу яе; старыя людзі хітрыя і здагадлівыя! Авось што і добрае скажа"» І стаў варочаць бабульку:

– Вярніся, бабуля, ды даруй маё слова дурное! Бо я з прыкрасці вымавіў: прымусіў мяне бацька пярсцёнак шукаць, хаджу-выглядваюць, а пярсцёнка няма як няма!

– Не за пярсьцёнкам ты тут; аддаў цябе бацька марскому цару: выйдзе марскі цар і возьме цябе з сабою ў падводнае царства.

Горка заплакаў царэвіч.

– Не тужы, Іван-царэвіч! Будзе і на тваёй вуліцы сьвята; толькі слухайся мяне, старой. Схавайся вунь за той куст парэчкі і стаіся ціхенька. Прыляцяць сюды дванаццаць галубіц – усе чырвоныя дзяўчыны, а ўслед за імі і трынаццатая; стануць у возеры купацца; а ты тым часам панеслі ў апошняй кашулю і да таго часу не аддавай, пакуль не падорыць яна табе свайго колца. Калі не здолееш гэтага зрабіць, ты загінуў навекі ў марскога цара вакол усяго палаца стаіць частакол высокі, на цэлыя на дзесяць вёрст, і на кожнай спіцы па галаве ўваткнута; толькі адна парожняя, не дагадзі на яе патрапіць!

Іван-царэвіч падзякаваў бабульку, схаваўся за парэчкавы куст і чакае пары-часу. (Вярста-старажытная руская мера даўжыні, роўная 500 сажням, каля 1 км).

Раптам прылятаюць дванаццаць галубіц; стукнуліся аб сыру зямлю і абгарнуліся чырвонымі дзяўчынамі, усё да адзінай прыгажосці невымоўнай: ні ўздумаць, ні ўзгадаць, ні пяром напісаць! (Ператварэння-з'явы старажытнага абаротніцтва," Свяшчэнная " лічба 12 – ад 12 месяцаў – фаз Месяца. Лік 12 дзеліцца без астатку на 2, 3, 4, 6, а наступнае лік 13 ні на што не дзеліцца – атрымліваецца «чортава тузін»). Поскидали сукенкі і пусціліся ў возера: гуляюць, плёскаюцца, смяюцца, песні спяваюць.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «ЛитРес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на ЛитРес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.