Uzay ve Zaman Hikayeleri

“Mümkün,” dedi. “İnandırıcı. Elbette şaşırtıcı, ancak bir dizi şaşırtıcı zorluğu da beraberinde getiriyor. Mucizeler yaratma gücü bir armağandır, deha veya ikinci görüş gibi tuhaf bir niteliktir, şimdiye kadar çok nadiren ve istisnai insanlara gelmiştir. Ama bu durumda… Muhammed peygamberin mucizelerini, Yogi’nin mucizelerini ve Madam Blavatsky’nin mucizelerini hep merak etmişimdir. Ama tabii ki! Evet, bu sadece bir hediyedir! O büyük düşünürün argümanlarını çok güzel bir şekilde yerine getiriyor.” Bay Maydig’in sesi kısıldı. “Majesteleri Argyll Dükü. Burada, doğanın olağan kanunlarından daha derin bir kanunu inceliyoruz. Evet evet. Devam et. Devam et!”

Bay Fotheringay, Winch’le yaşanan talihsizliğini anlatmaya devam etti ve artık aşırıya kaçmayan ya da korkmayan Bay Maydig, uzuvlarını sallamaya ve şaşkınlıkla araya girmeye başladı. “Beni en çok rahatsız eden şey buydu,” diye devam etti Bay Fotheringay. “En çok tavsiye almak istediğim şey bu; tabii ki San Francisco’da, San Francisco her nerede olursa olsun, ama tabii ki göreceğiniz gibi ikimiz için de tuhaf Bay Maydig. Olanları nasıl anlayabildiğini bilmiyorum ve büyük bir şeyi korkutup kızdırdığını ve benimle uğraşmaya çalıştığını söyleyebilirim. Buraya gelmeye devam ettiğini söyleyebilirim. Düşündüğümde onu birkaç saatte bir mucize eseri geri gönderiyorum. Ve elbette, bu onun anlayamayacağı bir şey ve onu kızdırması kaçınılmaz ve tabii ki, her seferinde bir bilet alırsa, bu ona çok paraya mal olur. Onun için elimden gelenin en iyisini yaptım, ama elbette benim yerime kendini koyması onun için zordu. Daha sonra elbiselerinin yanmış olabileceğini düşündüm, bilirsin; onu Hades’in yanına gönderip geri getirene kadar belki de yaralanmış olabilirdi. Bu durumda, sanırım onu San Francisco’da kilitlediler. Elbette ona doğrudan yeni bir elbise istedim, bu aklıma geldi. Ama gördüğünüz gibi, şimdiden bir karmaşanın içindeyim…”

Bay Maydig ciddi görünüyordu. “Bir karışıklığın içinde olduğunu görüyorum. Evet, bu zor bir durum. Bunu nasıl sonlandıracağın…” Dağınık ve sonuçsuz bir şekilde kalakaldı.

“Bununla birlikte, Winch’i bir süreliğine bir kenara bırakıp daha büyük soruyu tartışacağız. Bunun bir karabüyü vakası ya da benzeri bir şey olduğunu düşünmüyorum. Bu konuda herhangi bir suçluluk olgusu olduğunu da düşünmüyorum. Hepsi, Bay Fotheringay, ne olursa olsun, maddi gerçekleri saklamadığınız sürece hiçbir şey yapmayın. Hayır, bence bunlar mucizeler, saf mucizeler, hatta deyim yerindeyse en yüksek sınıftan mucizeler.”

Bay Fotheringay kolu masanın üzerinde, başı da kolunun üzerinde endişeli bir şekilde otururken, o da şöminenin önündeki halının üstünde volta atmaya ve el kol hareketi yapmaya başladı. “Winch’i nasıl idare edeceğimi anlamıyorum,” dedi.

“Bu mucizelerin bir hediyesi, görünüşe göre çok güçlü bir hediye,” dedi Bay Maydig, “Winch hakkında bir yol bulacağız, korkmayın. Sevgili efendim, siz en önemli adamsınız. En şaşırtıcı olasılıklara sahip olan bir adamsınız. Az önce yaptığınız şeyler mesela! Ve başka şekillerde, yapabileceğiniz şeyler…”

“Evet, bir iki şey düşündüm,” dedi Bay Fotheringay. “Ama bazı şeyler biraz karışık geldi. İlk başta o balığı gördünüz mü? Yanlış kâse ve yanlış tür balık. Ve birine sormam gerektiğini düşündüm.”

“Uygun bir yol,” dedi Bay Maydig. “Çok uygun bir yol. Tamamen doğru bir yol.” Durdu ve Bay Fotheringay’e baktı. “Bu sınırsız bir hediye. Örneğin, güçlerinizi test edelim. Gerçekten öyleyse… Eğer gerçekten göründükleri gibiyseler.”

Ve böylece, göründüğü gibi inanılmaz olsa da 10 Kasım 1896 Pazar akşamı Cemaat Şapeli’nin arkasındaki küçük evde, Bay Fotheringay, Bay Maydig’den ilham alarak mucizeler yaratmaya başladı. Okuyucunun dikkati özel olarak ve kesinlikle tarihe verilmelidir. Okur, bu uydurdukları hikâyedeki bazı noktaların olasılık dışı olduğu, daha önce anlatılan türden herhangi bir şey gerçekten olsaydı, bir yıl önce tüm gazetelerde yer alacağı konusunda itiraz edecektir. Hemen ardından gelen ayrıntıları kabul etmesiyse daha zor olacaktır, çünkü diğer şeylerin yanı sıra söz konusu okuyucunun bir yıldan daha uzun bir süre önce şiddetli ve benzeri görülmemiş bir şekilde öldürülmüş olması gerektiği sonucunu içermektedir. Şimdi bir mucize, ihtimal dışı değilse hiçbir şey değildi ve işin aslı, okuyucu bir yıl önce şiddetli ve eşi görülmemiş bir şekilde öldürülmüş olacaktı. Her mantıklı ve makul okuyucunun kabul edeceği gibi, bu hikâyenin sonraki seyri tamamen açık ve güvenilir hale gelecektir. Ama burası hikâyenin sonu değil, orta tarafın biraz ötesinde. Ve ilk başta, Bay Fotheringay’in yarattığı mucizeler küçük mucizelerdi; bardaklar ve oturma odasındaki eşyalar gibi küçük şeyler. Teosofistlerin mucizeleri kadar zayıftı ve ne kadar zayıf olsalar da işbirlikçisi tarafından hayranlıkla karşılandılar. Winch işini düşünmeden halletmeyi tercih ederdi, ama Bay Maydig ona izin vermedi. Ancak bu önemsizliklerin bir düzine kadarını çalıştıktan sonra, güç duyguları büyüdü, hayal güçleri uyarılma belirtileri göstermeye başladı ve hırsları genişledi. Birlikte ilk büyük girişimleri, açlık hissi ve Bay Maydig’in hizmetçisi Bayan Minchin’in ihmalkârlığından kaynaklanıyordu. Papazın Bay Fotheringay’e, bu iki çalışkan mucize işçisine hediye olarak verdiği yemek kesinlikle kötü niyetliydi ve davetkâr değildi ama oturmuşlardı ve Bay Fotheringay önünde bir fırsatın yattığını fark etmeden önce Bay Maydig, ev sahibinin, yani kendisinin, kusurlarına öfkeyle değil, üzüntüyle bakıyordu. “Sizce de öyle değil mi Bay Maydig?” dedi. “Eğer bu bir özgürlük değilse, ben…”

“Sevgili Bay Fotheringay! Elbette! Hayır, öyle düşünmedim.”

Bay Fotheringay elini salladı. “Ne yemeliyiz?” dedi, cömert ve kucaklayıcı bir tavırla ve Bay Maydig’in emriyle akşam yemeğini baştan sona gözden geçirdi. “Bana gelince,” dedi Bay Maydig’in seçimine bakarak, “Her zaman özellikle büyük bir bardakta bira ve hoş bir Gal yemeğine bayılırım ve bunu sipariş edeceğim. Kırmızı şaraptan pek emin olamadım.” Yemek hemen önünde belirdi. Akşam yemeğinde uzun süre oturdular, sanki eşit bir seviyedelermiş gibi konuşuyorlardı. “Ve güle güle, Bay Maydig,” dedi Bay Fotheringay, “Belki size ev işlerinde yardımcı olabilirim.”

“Buna tam olarak gerek yok,” dedi Bay Maydig bir kadeh mucize eseri yaratılan eski kırmızı şarabı bardağına dökerken.

Bay Fotheringay, Galler yemeğinden ikinci bir ısırıkla ağzını doldurdu. Yemeği sesli sesli çiğnerken “Düşünüyordum da,” dedi, “Bayan Minchin’le bir mucize yaratabilirim, onu daha iyi bir kadın yapabilirim.”

Bay Maydig bardağını masanın üstüne koydu, şüpheli görünüyordu.

“O… Müdahaleye şiddetle karşı çıkıyor, bilirsiniz, Bay Fotheringay. Ve aslına bakarsan saat on biri geçti, muhtemelen yatakta ve uykudadır.”

Bay Fotheringay bu itirazları değerlendirdi. “Bunun uykusunda yapılmaması gerektiğini düşünmüyorum.”

Bay Maydig bir süre bu fikre karşı çıktı ve sonra boyun eğdi. Bay Fotheringay emirlerini verdi ve belki de biraz rahatlamış iki beyefendi yemeklerine devam ettiler. Bay Maydig, ertesi gün kâhyasında bekleyebileceği değişiklikleri, yukarıdan bir dizi kafa karıştırıcı sesler gelmeye başladığında fark etti. Göz göze geldiler ve Bay Maydig aceleyle odadan çıktı. Bay Fotheringay, onun hizmetçisine seslendiğini ve ardından ayak seslerinin yavaşça ona doğru gittiğini duydu.

Bir dakika içinde papaz geri döndü, adımlarını hafifletti, yüzü ışıldadı.

“Olağanüstü! Ve etkili! Dünyadaki en etkili şey!” dedi.

Şöminenin önündeki halıda volta atmaya başladı. “Bir tövbe… Çok dokunaklı bir pişmanlık… Kapının çatlaklarından… Zavallı kadın! Çok güzel bir değişiklik! Ayağa kalktı. Hemen kalkmış olmalı. Bir şişe konyağı patlatmak için uykusundan kalktı. Ve günah çıkarmak için de! Ama bu bize olasılıkların en şaşırtıcı manzarasını sunuyor. Bu mucizevi değişikliği onda yapabilirsek…”

“Görünüşe göre bu şey sınırsız,” dedi Bay Fotheringay. “Ve Bay Winch hakkındaysa…”

“Tamamen sınırsız.” Olduğu yerden Bay Maydig, bir dizi harika öneriyi ortaya çıkardı:

Şimdi, bu önerilerin ne olduğu bu hikâyenin esaslarıyla ilgili değil. Sonsuz bir iyilik ruhu içinde tasarlanmış olmaları yeterlidir, eskiden yemek sonrası olarak adlandırılan bir tür iyilikseverlik. Winch’in sorununun çözülmeden kalması da yeterli. Bu iyilikler serisinin ne kadar başarılı olduğunu açıklamak da gerekli değil. Şaşırtıcı değişiklikler yaşandı. Bir gece sabaha karşı saatlerde, sakin ayın altında, soğuk pazar meydanında bir çeşit aşırı duygusallık içinde kendilerini bulmuştu Bay Maydig ve Bay Fotheringay. Bay Maydig gerçekleştirdikleri mucizelerden dolayı sevinçten kanat çırparmış gibi koşuyordu ve Bay Fotheringay kısa ve kıllı cüssesine rağmen artık elindeki gücün büyüklüğünden utanmıyordu. Parlamento bölümündeki her ayyaşı ayıltmışlar, bütün birayı ve alkolü suya çevirmişlerdi (Bay Maydig, Bay Fotheringay’i bu noktada geçersiz kılmıştı); ayrıca, yerin demiryolu iletişimini büyük ölçüde geliştirdiler, Flinder’in bataklığını kuruttular, One Tree Hill’in toprağını iyileştirdiler ve papazın siğilini iyileştirdiler. Ve Güney Köprüsü’ndeki yıkık iskeleyle ilgili neler yapabileceklerini düşünüyorlardı. Bay Maydig, “Burası yarın aynı yer olmayacak. Herkes çok şaşıracak ve minnettar olacak!” dedi ve tam o anda kilise saati üçü vurdu.

“Diyorum ki,” dedi Bay Fotheringay, “saat üç! Geri dönmem lazım. Sekizde iş başında olmalıyım. Ayrıca Bayan Wimms…”

Sınırsız gücün tatlılığıyla dolu Bay Maydig, “Daha yeni başlıyoruz,” dedi. “Daha yeni başlıyoruz. Yaptığımız tüm iyilikleri bir düşünün. İnsanlar uyandığında…”

“Ama…” dedi Bay Fotheringay.

Bay Maydig aniden kolunu kavradı. Gözleri parlak ve çılgınlıkla doluydu. “Sevgili dostum,” dedi, “acelesi yok. Bak,” zirvedeki ayı işaret etti, “Yuşa!”

“Yuşa mı?” dedi Bay Fotheringay.

“Yuşa,” dedi Bay Maydig. “Neden olmasın? Kes şunu.”

Bay Fotheringay aya baktı.

Bir aradan sonra, “Bu biraz zor,” dedi.

“Neden olmasın?” dedi Bay Maydig. “Elbette durmaz. Dünyanın dönüşünü durdurursan zaman durur. Bir zarar verecek değiliz ya.”

“Hım!” dedi Bay Fotheringay. “Pekâlâ,” diye iç çekti, “Deneyeceğim. İşte!”

Ceketini ilikledi ve kendine güvenerek yaşanabilir dünyaya hitap etti. “Dönmeyi bırak, olur mu?” dedi Bay Fotheringay.

Tutarsız bir şekilde, dakikada düzinelerce mil hızla havada tepetaklak uçarken buldu kendini. Saniyede attığı sayısız taklaya rağmen o anda düşündü; çünkü düşünmek harikadır. Bazen akan adım kadar yavaş, bazen ışık kadar anlık… Bir saniye içinde düşündü ve istedi. “Sağ salim aşağı ineyim. Ne olursa olsun, beni sağ salim yere indir.”

Bunu tam zamanında istedi, çünkü havadaki hızlı uçuşuyla ısınan kıyafetleri çoktan yanmaya başlamıştı. Zorlu bir şekilde aşağı indi ama hiçbir şekilde zarar görmemişti, yeni kazılmış bir toprak tümseği gibi görünen bir yere çarptı. Olağanüstü bir şekilde pazar meydanının ortasındaki saat kulesine benzeyen büyük bir metal ve duvar kütlesi, yanındaki toprağa çarptı, onun üzerinden sekerek taş işçiliğine, tuğlalara ve çimentoya fırlayan bir bomba gibi uçtu. Fırlayan bir inek büyük bloklardan birine çarptı ve yumurta gibi parçalandı. Geçmiş yaşamının en şiddetli çarpışmalarını düşen tozun sesi gibi gösteren bir kaza meydana geldi ve bunu azalan bir dizi çarpışma izledi. Yeryüzünde ve cennette muazzam bir rüzgâr kükredi, böylece bakmak için başını güçlükle kaldırabildi. Bir süre nefessiz kaldı ve nerede olduğunu ya da ne olduğunu göremeyecek kadar şaşırdı. Ve ilk hareketi, kafasını hissetmek ve dalgalanan saçlarının hâlâ kendisine ait olduğuna emin olmaktı.

“Tanrım!” Bay Fotheringay nefesini tuttu, fırtınadan dolayı konuşamıyordu. “Bir gıcırtı duydum! Ne oldu? Fırtınalar ve gök gürültüsü. Ve sadece bir dakika önce güzel bir gece geçiriyorduk. Bu Maydig beni bu tür şeylere yöneltti. Ne rüzgâr ama! Bu şekilde kandırılmaya devam edersem, şiddetli bir kaza geçireceğim! Maydig nerede? Her şey ne kadar karışık!”

Rüzgârdan çırpınan ceketinin izin verdiği ölçüde etrafına baktı. Eşyaların görünümü gerçekten son derece tuhaftı. Bay Fotheringay, “Gökyüzü iyi durumda,” dedi. “Ve hepsi bu kadar. Ama orada bile müthiş bir fırtına çıkıyor gibi görünüyor. Tepede ay var. Tam şimdi olduğu gibi. Öğlen kadar parlak. Ama geri kalanına gelince… Köy nerede? Nerede? Her şey nerede? Peki bu rüzgârı estiren şey ne? Ben rüzgâr istemedim.”

Bay Fotheringay, ayağa kalkmak için boş yere mücadele etti ve bir başarısızlıktan sonra el ve ayaklarının üzerinde tutunarak kaldı. Ceketinin kuyrukları başının üzerinden sarkarken, ayışığının aydınlattığı dünyayı süzdü. Bay Fotheringay, “Cidden bir terslik var,” dedi. “Ve ne olduğunu… Tanrı bilir.”

Uğultulu fırtınada toprak yığınları ve tam oluşmamış kalıntı yığınları tozun dumanın içindeydi ve başka hiçbir şey görünmüyordu. Ağaç yoktu, ev yoktu, tanıdık suretler yoktu, sadece bir düzensizlik içinde vahşi doğa, hızla yükselen bir fırtınanın şimşekleri ve gök gürültüleri vardı. Bir diğer yanda bir zamanlar karaağaç olan ama şimdi parçalanmış bir kıymık kütlesi ve dahası bükülmüş bir demir kitlesi – apaçık bir viyadük – karmaşanın içinde kendini gösteriyordu.

Görüyorsunuz, Bay Fotheringay katı kürenin dönüşünü engellediğinde, yüzeyindeki önemsiz hareketli parçalarla ilgili herhangi bir hüküm vermemişti. Dünya o kadar hızlı dönüyor ki ekvatordaki yüzey saatte bin milden daha fazla hareket ediyordu. Öyle ki köy, Bay Maydig, Bay Fotheringay, herkes ve her şey saniyede dokuz mil hızla yani bir topla ateşlenmelerine kıyasla çok daha şiddetli bir şekilde ileri doğru fırlamışlardı. Her insan, her canlı, her ev ve her ağaç – bildiğimiz tüm dünya – sarsılmış, parçalanmış ve tamamen yok edilmişti. Hepsi buydu.

Elbette Bay Fotheringay’in tam olarak takdir etmediği şeylerdi bunlar. Ama mucizesinin ters teptiğini anladı ve bunun üzerine mucizelerden tiksinir hale geldi. Şimdi karanlıktaydı, çünkü bulutlar bir araya geldi ve ayın anlık görüntüsünü lekeledi ve hava, ruhları işkence gören hayaletlerle doluydu. Rüzgârın ve suların büyük bir kükremesi, dünyayı ve gökyüzünü doldurdu ve elinin altına toz ve karla karışık yağmurdan rüzgâra doğru bakarken, şimşeklerin oyunuyla kendisine doğru gelen geniş bir su duvarı gördü.

“Maydig!” Kargaşanın ortasında Bay Fotheringay zayıf sesiyle çığlık attı. “Buradayım! Maydig!”

“Dur!” dedi Bay Fotheringay yaklaşan suya haykırarak. “Tanrı aşkına, dur!”

“Bir dakika,” dedi Bay Fotheringay şimşek ve gök gürültüsüne.

“Düşüncelerimi toplarken şakayı bir anlığına bırakın. Şimdi ne yapmalıyım?” dedi. “Ne yapmalıyım? Tanrım! Keşke Maydig olsaydı.”

“Biliyorum,” dedi Bay Fotheringay. “Tanrı aşkına, bu sefer doğru yapalım.”

Hâlâ ayakları ve elleri üzerinde duruyordu, rüzgâra yaslanmıştı, her şeyin doğru olmasını istiyordu.

“Ah!” dedi. “Kapat diyene kadar emredeceğim hiçbir şeyin olmamasına izin ver! Tanrım! Keşke bunu daha önce düşünseydim!”

Küçük sesini kasırgaya doğru yöneltti, kendi konuşmasını duyma arzusuyla daha gür ve daha yüksek sesle bağırdı. “Şimdi o zaman! İşte burada! Az önce söylediklerime dikkat edin. İlk olarak, söylemem gereken tek şey bittiğinde, mucizevi gücümü kaybetmeme izin verin, iradem de başkalarınınki gibi olsun ve tüm bu tehlikeli mucizeler durdurulsun. Onları sevmiyorum. Onları kullanmamayı tercih ederim. Bu ilk şey. Ve ikincisi, izin ver hemen geri döneyim mucizelerin başladığı zamana; her şey tıpkı o kutsanmış lamba yanmadan önceki gibi olsun. Bu büyük bir iş ama son şey. Anladınız mı? Artık mucize yok, her şey eskisi gibi olsun. Benim Long Dragon’da yarım bardak bira içtiğim zamana dönsün her şey. İşte bu! Evet.”

Parmaklarını kalıba batırdı, gözlerini kapattı ve “Kapat!” dedi. Her şey tamamen durgunlaştı. Dik durabildiğini anladı.

“Yani diyorsun ki,” dedi bir ses.

Gözlerini açtı. Long Dragon’ın barındaydı, Toddy Beamish’le mucizeler hakkında tartışıyordu. Geçmişte kalan büyük bir şeyin unutulmuş olduğuna dair belirsiz bir duygusu vardı içinde. Görüyorsunuz ki mucizevi güçlerini kaybetmesi dışında her şey eskisi gibi geri gelmişti, dolayısıyla aklı ve hafızası şimdi bu hikâyenin başladığı zamanki gibiydi. Böylece burada anlatılanlar hakkında kesinlikle hiçbir şey bilmiyordu, bugüne kadar burada anlatılanların hiçbirini bilmiyordu. Ve diğer şeylerin yanı sıra, elbette, hâlâ mucizelere inanmıyordu.

“Size mucizelerin gerçekleşmesinin mümkün olmadığını söylüyorum,” dedi, “neye inanıyorsanız. Ve bunu sonuna kadar kanıtlamaya hazırım.”

Toddy Beamish, “Bu senin düşüncen,” dedi ve “Yapabiliyorsan kanıtla.”

“Buraya bakın, Bay Beamish,” dedi Bay Fotheringay. “Mucizenin ne olduğunu açıkça anlayalım. Bu, iradenin gücüyle yapılan doğanın gidişatına aykırı bir şeydir…”