KAR ILE KARA

Kızım ve oğluma…

Güzel Sular Ülkesi

Güzel Sular Ülkesi, başı bulutlara değen ağaçların ülkesiydi. Bir dağdan diğerine uçup duran kuşların… Canlarının istediği gibi meleyen kuzuların… Mutlu çocukların, sağlıklı gençlerin, güzel yaşlanan insanlarla hayvanların… Dereler, şelaleler, ırmaklar gürül gürül akardı bu ülkede. Aktıkça doğa tazelenir, kuşlar neşeyle cıvıldar, ağaçların dalları birbirine el vererek uzardı.

Güzel Sular Ülkesi, zamanın başlangıcından bu yana dünyanın en güzel ülkesiydi. Ne var ki güzeli isteyen çok olur. Ona sahip olmak, güzelliğini yerle bir etmek, kendi çirkinliğiyle onun üzerini örtmek…

Güzel Sular Ülkesi’ni en çok isteyen Kozman devletiydi. Çünkü Kozman’ı yönetenler çirkindi. Savaşmaktan başka bir şey bilmezlerdi. Ağaçlara, hayvanlara, derelere, şelalelere, toprağa, taşa önem vermezlerdi. Önem verdikleri tek şey değerli madenlerdi. Gümüştü, altındı, elmastı…

Kozman devleti, yeryüzünün en güçlü devletiydi. Ele geçiremedikleri ülkeler parmakla sayılırdı. En son işgal ettikleri devlet de Güzel Sular Ülkesi’ydi.

Okuyacağınız hikâye Güzel Sular Ülkesi’nde geçmektedir. Bu hikâye, hem Güzel Sular Ülkesi’nin hem de Kar ile Kara’nın hikâyesidir.

Benzersiz Sıpalar

Kar ve Kara ikiz sıpalardı. Adlarını, hayvanların pek de sevmediği ahır sorumlusu Cevdet koymuştu.

İkiz olmalarına karşın birbirlerine zerrece benzemiyorlardı. Kara erkek, Kar ise dişiydi. Kardeşinin ve diğer sıpaların aksine Kara’nın kulakları oldukça uzun ve sivriydi. İkizinin olması dışında insanların ve diğer hayvanların dikkatini çeken biricik farklı özelliği buydu. Kardeşi ise başka hiçbir sıpaya benzetilmeyecek kadar güzeldi. Buradaki hayvanlara güler yüz göstermeyen insanlar bile onu gördüklerinde tuhaf sesler çıkarıyordu. Şaşkınlıklarını atlattıklarında da kimi tüylerini okşarken kimi kendini tutamayıp alnından öpüyordu. Anne ve babasının da söylediği gibi kardeşi çok özel bir eşekti gerçekten. Ayakları, kuyruğunun ucu, kulaklarının sivri tarafı ve göbeğinin küçücük bir bölgesi dışında her yeri bembeyazdı.

Karın ne demek olduğunu o zaman anlayamamıştı Kara. Bu adı çok seven anne ve babası, onu pencereye yaklaştırıp lapa lapa yağan karı gösterdi. Karın öyle güzel bir yağışı vardı ki Kara’nın içi sevinçle doldu. Kendinden geçmiş gibi karın yağmasını izlerken kötü kalpli insanların bile güzel olanı güzel isimlerle çağırdıklarını düşündü. “Ne müthiş bir özellik bu.” dedi içinden. Bunu der demez de biraz üzüldü tabii. Kardeşinin zıddı olan bir ismi ona verdiklerine göre oldukça çirkin olmalıydı. Yine de bunun üzerinde pek durmadı. Annesinden, kendisini dışarı çıkarmasını istedi. Annesi oğluna sevgiyle baktı. “Kış biter bitmez seni çıkaracağımı umuyorum.” dedi. “Ama o zaman da ne yazık ki kar olmayacak artık.”

Kara, “Neden?” diye sordu şaşkınlıkla.

“Zaman öyle aktığı için oğlum.” dedi annesi. “Kış bitince bahar gelir. Baharda da doğa canlanır ve havalar ısınır. O zaman da kar yerine yağmur yağar.”

Kara, doğanın öldükten sonra nasıl olup canlandığını anlamasa da bunun üzerinde durmadı. “Peki, ben hiçbir zaman karla oynayamayacak mıyım?” dedi üzüntülü bir ifadeyle.

Annesi buruk bir şekilde güldü. “Ne ben ne de baban bu yaşımıza kadar karla oynayabildik oğlum.” dedi.

“Nasıl olur anne, işte kar yağıyor. Şimdi bile çıkıp oynayabilirsiniz.”

“Hayır oğlum, hayır. Sen bu insanları tanımazsın. Eskiler olsa bizi çıkarırlardı elbette. Ancak dışarıdaki bu insanların bizi zerrece umursadıkları yok. Bahar ne zaman gelirse ancak o zaman dışarı çıkarırlar. O da bizim baharı karşılamamız için değil kendi işleri için…”

“Ben asla karla oynayamayacak mıyım yani? Ama bu haksızlık…” dedi Kara öfkeyle.

Annesi, oğlunun isyan etmesine oldukça şaşırdı. Ama onu üzmek de istemiyordu. Pencereye iyice yaklaştırıp, “Şu dağın zirvesini görüyor musun?” dedi. “İşte orada yaz kış kar hiç eksik olmaz. Belki bir gün… Neden olmasın… Baban ve kardeşinle… Oyun bile…”

Kara, annesi kesik kesik anlattıkça kardan çok dağı merak etti, hatta zirvesini… Orada olmayı öyle çok arzuladı ki, “Bahar gelince ne olursun beni oraya götür anne!” dedi.

Annesi, oğluna sımsıkı sarılıp, “Ah, sevgili oğlum, umarım, bir gün seni oraya götürürüm.” dedikten sonra üşüyen Kar’ın yanına uzanarak ona sımsıkı sarıldı.

Kar’ın Uykusu, Kara’nın Korkusu

Koskoca iki kış geçmesine karşın Kar ve Kara dışarı adımlarını dahi atmamışlardı. Oysa diğer sıpalar, çok soğuk günler dışında anne ve babalarıyla birlikte gruplar hâlinde alınıp götürülüyor, akşam olunca da geri getiriliyordu.

Kara, her gün bir umutla küçücük pencereye yaklaşıyor, hiçbir zaman göremediği o dağın zirvesini görmeyi umut ediyordu. Ama önceki günlerde olduğu gibi görüp görebildiği, zikzaklar çizerek uzayan bir yol ve onun iki tarafındaki meyve ağaçlarıyla nöbet tutan beş altı insandı.

Önceki günlerde olduğu gibi bu sabah da erkenden uyandı Kara. Anne ve babasının arkasından yürüyüp kapıya kadar geldi. Tek sıra hâlinde dışarı çıkmayı bekleyen katırlarla eşekler Kara’ya her zamanki gibi acıyarak baktı. Kardeşiyle birlikte Kara’nın dışarı çıkarılmamasını anlayamıyordu hiçbiri. Ama nedense insanlar onlara böyle bir hayatı layık görmüşlerdi. Annesi, oğluna sarılıp gözyaşları döktü, babası oflayıp pufladı ama ellerinden hiçbir şey gelmiyordu. Biraz sonra kapıda Çoban Ahmet ile iki nöbetçi göründü. Hayvanlar teker teker dışarı çıkarıldı. Kara da tam çıkacakken iki nöbetçi önüne dikilip yerine dönmesini emrettiler. Kara, insanların konuşmasından bir şey anlamasa da davranışlardan ne demek istediklerini rahatlıkla anlayabiliyordu. Ayak diretti. Bugün ne olursa olsun çıkmalıydı buradan. Anne ve babası başta olmak üzere diğer hayvanların birlik olup kendilerini buradan çıkarmadıklarına şaşıyordu. Anırdı, tekmeler savurdu ama iki nöbetçi de oldukça güçlüydü. Boynundan kıskıvrak yakaladılar, sürükleye sürükleye her zamanki yerine götürdüler. Sonra da kapıyı hızla çektikten sonra üzerlerine kilitlediler.

Kar, bütün bu gürültü patırtıya rağmen uyuyordu hâlâ. Kara, gözyaşlarını akıta akıta pencereye koştu. Her gün yaptığı gibi pencereden karşı tepeye, meyveye durmuş ağaçlara, özgürce uçan rengârenk kelebeklere baktı. Burada esir edilmelerinin nedenini bir türlü anlayamıyordu. Bazı zamanlarda pencereye konup onunla saatlerce konuşan kekliğe de soruyordu bunu… Keklik, her seferinde, “Merak etme, bir gün elbette çıkacaksınız.” dediğinde Kara bir an umutlanıyordu. Ama sonra bunu, sırf onları teselli etmek için söylediğini düşündüğünden yeniden üzülüyordu.

Birazdan akşam inecekti ve karanlık, gördüğü bu şeyleri de yavaş yavaş silecekti. Silmekle bırakmayacak kocaman ağzını cama dayayıp onu yutmaya hazır bir canavara dönüşecekti. Keşke keklik gelseydi şimdi, her zamanki gibi ona tuhaf sorular ya da bilmeceler sorsaydı, o da yoktu işte… En fazla bir yarım saat sonra karanlık ortaya çıkacaktı. Sonra da kollarını pervasızca dört bir yana açacaktı. Onu, kardeşini ve günlerdir ahırın arka tarafında zincirlerle sımsıkı bağlanmış ve bir ölüden farkı olmayan boğayı yutacaktı. Sonra da ortalığa daha bir yayılacaktı.

Gözlerini kırpmadan dışarıya bakarken güneşin tamamen kaybolduğunu fark etti. İçinde bir ürperti hissetti. Kısacık hayatının tecrübesiyle karanlığın her zaman güneşi kolladığını öğrenmişti çünkü. Sivri kulaklarını dikip daha da sivrilttikten sonra korkuyla ahırın içine baktı. Karanlıkla baş edebilmesi için kullanabileceği hiçbir şey yoktu. Karanlığın tek bir düşmanı vardı, ışık. Işığı açmak için bahçeye çıkması ve oldukça yüksekte olan elektrik düğmesine basması gerekiyordu. Ama ne dışarı çıkabilirdi ne de anahtarın olduğu yere uzanabilirdi bu boyuyla. Kardeşine baktı. Dünya umurunda değildi her zamanki gibi. Yaklaşık iki saat önce önüne konulan karpuz kabuklarıyla marulları iştahla yedikten sonra kendini uykuya vermişti. Onunla gerçekten kardeş olup olmadıklarını düşündü bir an. Bu kadar farklı yapıda olmaları aklına bazen bu şüpheyi düşürüyordu. Yine de onu herkesten çok seviyordu. Ona doğru sessiz adımlarla yürümeye gayret etti. Kar, derin bir uykuya teslim olmuştu. Biraz daha yaklaştı ve nefesini dinleyince onu şu an uyandırmanın mümkün olmadığını anladı. Eski yerine dönüp onun gibi uyumak, hiç olmazsa gözlerini kapatmak istedi. Gözlerini kapattıktan sonraki karanlık, dışarının karanlığından daha korkunç değildi çünkü. Arkasını dönüp de tekrar gözü pencereye ilişince karanlığın cama iyice yaklaştığını ve iri tek gözüyle ona baktığını fark etti. Medet umarcasına boğaya doğru bir bakış attı. Ama bunun gerçekleşmeyecek bir istek olduğunu anladığından ayakları titremeye başladı. Ne yapacağını bilmeyen yeni doğmuş bir sıpa gibiydi şimdi. Karanlığın içeriye girmesine ramak kalmıştı. Gözlerinden iri iri yaşlar döküldü. Bir ses duymak istedi. Onu kurtaracak bir ses… Ama hiçbir şey duyamadı. Sonra birdenbire ahırda babasıyla oyun oynadığı o soğuk günü hatırladı. Oyun sırasında babası yanlışlıkla tırmığın üzerine düşmüştü de var gücüyle anırmıştı. O zaman da ahırda yatan eşeklerle katırlar uyanmış, hatta görevlilerden ikisi birden koşarak ahıra girmişti. Bunun kesinlikle iyi bir fikir olduğuna karar verdi ve avazı çıktığı kadar anırdı.

Amacına ulaşmıştı ki insan sesleri işitti. Kardeşi de uyanmış ona korkuyla bakıyordu. Hatta boğa bile bir gözünü açmıştı ki birden kapı aralandı. Gelen Ahmet’ti. Işığı açtıktan sonra Kara’ya ters ters baktı. Kaşları iyice çatılmış, iri siyah gözleri tuhaf bir şekilde küçülmüştü. Kara, başını eğdi ve samanın üzerine yan gelecek şekilde oturdu. Bu insanlar, ona hiç de sevimli gelmiyordu. Dillerini anlamıyorlar, anlamak için çaba da harcamıyorlardı.

Ahmet, tekrar dışarı çıktı ve önüne kattığı ikisi yaşlı on bir eşekle üç katırı içeriye sokarken “Duu huuğ… Duuğuu… Dahhaaa” gibi sesler çıkardı. Bu seslerle onlara bir şeyler söylediğini sanacak kadar zavallı şu insanoğlu, diye düşündü. Ahmet’in yanında yaşını başını almış bir köpek de vardı. Bu köpek, her gün hayvanlar ahıra girdikten sonra usulca çekilirdi. Ama bu akşam nedense kapıda uzun bir vakit durdu ve Kara’ya dikkatlice baktı.

Ahmet, Kar’a yaklaşıp başını okşadıktan sonra çıkmadan arka taraftaki boğayı da görmek istercesine başını ileriye uzattı. Bakışlarından boğadan korktuğunu düşündü Kara.

Ahmet gittikten sonra ahıra dönen hayvanlardan dolayı rahatladı Kara. Rahatlamasının asıl nedeniyse bahçeden ahıra düşen loş ışıktı. Yine gözü anne ve babasını aradığından biraz da buruktu.

“Anne ve babam, neden gelmedi?” diye sordu eşeklere dönerek.

Bütün hayvanlar birbirine baktı. Katırlardan biri, gözlerini Kara’ya dikerek, “İşleri uzadı onların, birazdan gelirler.” dedi. Bu söz üzerine Kara rahatladı ve heyecanla, “Gününüz nasıl geçti amcalar?” diye sordu, yan yana aynı yalaktan su içen yaşlı iki eşeğe. İkisi de aynı anda başını kaldırıp Kara’ya baktı sinirle ve ardından cevap vermeden su içmeye devam etti.

Kara, onların bu tarz davranışlarına alışkın olduğundan bunu dert etmedi. Bu defa diğer tarafta, fısır fısır konuşan iki genç eşeğe döndü. “Ağabeylerim, hiç olmazsa siz söyleyin bana, gününüz nasıldı?” dedi.

Boz renkli ve diğerinden biraz daha iri olanı, muzipçe gülerek, “Nasıl olacak ki kardeş.” dedi. “Her zamanki gibi karşıdaki tepeye çıkardı bizi Ahmet. Rengârenk çiçekler, vızır vızır uçuşan arılar, boy atmış otlar, geniş gövdeli ağaçlar, Sihirli Göl derken bayağı bir gezdik. Yediğimizi içtiğimizi anlatmak ayıp olur, o yüzden o konuya hiç girmeyeceğim.”

Boz eşek, bilerek Kara’nın can damarına basmıştı. Kara, üç kez üst üste, “Sihirli Göl…” dedi içinden. Adı bile böyleyse dünyanın en güzel yeri olmalı, diye düşündü ve bir gün ne olursa olsun oraya gideceğine söz verdi.

Katırlardan biri dayanamayıp bakışlarını demin konuşan eşeğe yöneltti. Sonra Kara’ya dönüp, “Şu soytarının sözüne inanma Kara.” dedi. “Sihirli Göl’ü ne o ne de biz şu zamana kadar görebildik. Köyün aşağısına gitmemiz zaten yasak. Orada muhafızlar, kuş bile uçurtmuyorlar.”

Kara, katırın söylediklerine çok şaşırdı, mahzunlaştı birden ve boz eşeğe, “Yalan söylemeye utanmıyor musun?” dedi. Boz eşek, bu kez ciddi. “Daha anlamadın mı akıllım.” dedi. “Biz burada özgür değiliz. İnsanlar bizi nereye götürürse ancak oraya gidebiliriz. Aslında gördüğümüz hiçbir şey de yok. Sırtımıza ne yüklerlerse onu istedikleri yere götürürüz, hepsi bu…”

Kara’nın içine bir sıkıntı gelip oturdu. Bütün ömrünü anne ve babası gibi bu yerde geçirmek ona göre değildi. Üstüne üstlük ahırdan bile çıkmasına izin verilmiyordu daha. Hem her yerde nöbet tutan bu insanlar kimdi? Neden herkes onlardan korkuyordu? Bir seferinde babası onlar hakkında tuhaf şeyler söylemişti de tam olarak ne söylediğini anlayamamıştı. Sihirli Göl’ü göremezse, bari hiç olmazsa camdan yarım yamalak gördüğü şu tepeye gidebilseydi. Orası da yalan değildi ya… Bunu katıra sormak istedi ama sonra vazgeçti. Hayal etmenin nesi kötü diyerek orada otların arasında sere serpe yattığını, kalkıp kelebekleri kovaladığını, tavşanlarla, sincaplarla oynadığını hayal etti. Kendisini bugüne kadar hiç dışarı çıkarmadıkları için insanlara iyice kızdı. Bu konuda onlar kadar anne ve babası da suçluydu kesinlikle.

Ahırdaki hayvanlar her zamanki yerlerinde geviş getire getire uyudular. Kar da bir süre ortalığı sessizce seyrettikten sonra gözlerini yeniden yumdu. Kara, arkasını pencereye dönmüş, ahırın kapısına bakıyordu. Anne ve babası hâlâ görünmüyordu. İlkbahar geldiğinden bu yana ahıra daha geç dönmeye başlamışlardı. Zaten içeri girer girmez yorgunluktan pek bir şey yapamayıp hemen uyuyorlardı. Bu durumun daha ne kadar süreceğini merak etti. Daha doğrusu onlara kendisini ne zaman dışarı çıkaracaklarını sormak istiyordu. Bunu özellikle bu gece sormadan uyumayacaktı. Artık yeterince büyümüştü ve buradan tez zamanda çıkması gerekiyordu. Havalar da ısınmaya başladığına göre belki onu yarın bile çıkarabilirlerdi. Kar’la ya da onsuz fark etmezdi. Bu kapalı yerde kalmak esaretten başka neydi ki?

Kara pek çok şeyi merak edip sorduğu sorulara içinden cevaplar ararken uykuya yenik düştü.

Ertesi gün şafak sökerken uyandı Kara. Mutlulukla önce sağına sonra soluna döndü. Annesini ve babasını göremeyince yüzündeki gülümseme yavaş yavaş söndü. Yattıkları yerde samanlar ezilmediğine göre gece dönmemiş olmalıydılar.

Boğa ve Kar dışında diğer hayvanlar da yoktu ahırda. Kardeşi de uyanmış, tuhaf tuhaf etrafı süzüyordu.

“Günaydın Kar.” dedi Kara.

“Günaydın Kara. Annemle babam dün gece gelmedi mi yoksa?”

“Ben de yeni uyandım Kar. Yataklarında izleri olmadığına göre gelmemişler anlaşılan.”

“Başlarına bir şey gelmesin Kara? Ben böyle her gün beklemekten çok korkuyorum.”

“Korkma, mutlaka geleceklerdir. Demek ki uzak bir yere götürdü insanlar onları. Ne yapar eder, bizi burada bir başına bırakmazlar. Anne ve babalar için çocuklarından daha kıymetli hiçbir şey yoktur. Hem ne korkuyorsun, ben varım işte!”

Kar, hiç olmadığı kadar düşünceliydi. Kara, onun bu hâlini iyiye yormadı.

“Ben buradan çıkalım derim.” dedi Kara.

“Çıkmamıza imkân yok Kara. Dışarıda nöbet tutan insanların olduğunu söylüyorlar. Hem kapıyı kendi başımıza açamayız. Ayrıca anne ve babamız olmadan nereye gideriz ki?”

Kara, kardeşine hak verdi ve canı sıkkın bir şekilde küçücük camdan dışarıya baktı. Her zamanki şeyleri görmüş olmanın hayal kırıklığıyla yüzünü tekrar ahıra döndü. Bir süre öylece boşluğa bakıp durdu. Sonra birden aklına arka tarafta tutulan boğa geldi. Şu zamana kadar boğayı yakından görmemişti. Kardeşine çaktırmadan usul adımlarla arkaya doğru yürüdü. Pencereden yarım yamalak yansıyan gün ışığıyla ortalık azıcık ağarmıştı.

Bir anda karşısında boğayı gören Kara ne yapacağını bilemedi. Söylendiği gibi zincirlenmişti ve ön bacaklarının üzerine oturmuştu. Çok iri bir başı vardı. Hem gövdesi de oldukça büyüktü. Bir adım daha attı Kara. Sonra bir adım daha. Derken bir adım daha… Boğaya çok yaklaştığını düşünüp ürperdi birden. Boğanın ağzı sımsıkı kapatılmıştı. Burnundan aldığı derin nefesler hırıltı şeklinde çıkıyordu. Kara, boğayı neden burada tuttuklarını, sonrasında ona neler yapacaklarını düşündü insanların. Böyle bağladıklarına göre ondan korkuyor olmalıydılar ve kesinlikle onun için başka bir planları vardı. Bu düşünceyle boğaya doğru bir adım daha atmak üzereyken aniden açılan kocaman kızıl gözlerle karşılaştı ve korkuyla geriye doğru çekildi. Boğanın gözleri öyle öfke doluydu ki Kara, orada bir saniye bile duramadı. Saman balyalarına çarpa çarpa ahırdaki yerine geri döndü. Kar’ın yanına uzandı ve boş gözlerle kilitli kapıya bakarken, “Heyy Kara!” diyen bir ses duydu. Keklik gelmişti anlaşılan. Sevinçle kalktı yerinden, pencerenin dibine geldi. “Nasılsın çok bilmiş keklik?” dedi.

“İyiyim.” dedi keklik. “Kar nasıl, uyuyor mu?”

“Uyumaktan başka yaptığı bir şey mi var sanki?”

“Şimdilik uyusun bakalım. Boğa nasıl peki?”

“Boğanın burada olduğunu sana kim söyledi?”

“Ben bilirim Kara. İyi mi değil mi, onu söyle sen.”

“Bilmiyorum ki, arka tarafta zincirlerle sımsıkı bağlı. Biraz önce yanına gittim ama gözlerini açınca korkup geri geldim.”

“Korktun ha!” dedi keklik gülerek.

“Niye gülüyorsun? Sen görsen arkana bile bakmadan kaçar gidersin buradan.”

“Ondan değil, asıl insanlardan kork Kara.”

“Neden onlardan korkacakmışım ki?”

“Zamanı geldiğinde her şeyi anlayacaksın. Şimdi sana bir sorum var, bakalım bilecek misin.”

“Sorularını ve bilmecelerini çok seviyorum.” dedi Kara. “Ama bunları bana neden soruyorsun?”

“Beynin hep çalışsın diye.” dedi keklik gülerek.

“Benden bir şeyler saklıyorsun.” dedi Kara.

“Her şeyin bir zamanı var Kara, bana güven.”

“Peki, öyle olsun. Hadi sorunu sor o zaman.”

Keklik, gözlerini Kara’ya dikip kelimelerin üstüne basa basa sorusunu sordu. “Diyelim ki bir kış akşamı ahırda tek başınasın ve her yer karanlık. Ahırda mum, içi odun dolu bir soba ve bir de gaz lambası var. Elindeyse sadece bir kibrit bulunuyor. Önce hangisini yakarsın?”

Kara, ahırda, üstüne üstlük karanlıkta tek başına olduğunu düşündüğünden, bir an ürperdi. Sonra soruyu birkaç kez tekrar etti. Kekliğin sorularının şaşırtmalı olduğunu bildiğinden hemen cevap vermemesi gerektiğini düşündü. Önce sobayı yakmaya çalışsa başarısız olabilirdi. Gaz ocağını yaksa ve sonra onu kullanarak mumu ya da sobayı yakması oldukça zor olurdu. Mumu yakmak sanki en doğrusuydu. Mumla gaz ocağını yaktıktan sonra sobayı da tutuşturabilirdi. Sevinçle, “Mum.” dedi bir çırpıda.

Keklik güldü. “Yine acele ettin Kara.” dedi. “Önce kibriti yakman gerekmez miydi?”

Kara, soruyu bilemediğinden kendine kızdı. Acele etmese kesinlikle bileceğini biliyordu. “Başka bir soru sor, onu emin ol bileceğim.” dedi.

“Başka zamana.” dedi keklik. “Birkaç yere daha uğramam gerekiyor. Sonraki gelişlerimde Kar da yanında olsun. Bu kadar uyku yeter ona.”

“Olur.” dedi Kara. Sonra da pencereden kekliğin süzülerek ağaçların arasından kayboluşuna baktı. Birkaç aydır kekliğin onu sürekli ziyaret etmesi, buradaki en büyük eğlencesi olmuştu. Ya o da olmasaydı ne yapardım burada, bu zindanda çürümemek elde değil, diye düşündü.

Kekliğin Anlattığı Masal

Anne ve babaları üç gece üst üste ahıra gelmeyince iki kardeş telaşlanmaya başladılar. Üçüncü günün akşamında ne yapmaları gerektiğini düşünürken keklik gelip her zamanki yerine kondu. İki kardeşin canlarının sıkkın olduğunu, anne ve babalarının üç gündür ahıra gelmediklerini biliyordu. Onları teselli edecek bazı şeyler söyledi. Bilmeceler, sorular sordu. Ancak kardeşlerin akılları başka yerde olduğundan hiçbirine cevap veremediler. Keklik bir ara boğanın da duyabileceği bir sesle güzel güzel öttü. Boğa, tınısı güzel bir sesle ona karşılık verince iki kardeş de çok şaşırdı. Sonra aynı sesi üç kez daha duydular. Bunca zamandır boğadan böyle bir şey duymamışlardı.

Keklik, mutlulukla etrafında bir tur attı. “Çocuklar!” dedi. “Beklenen gün gelmek üzere. Anne ve babanızla birlikte özgürce yaşayacağınız bir gelecek sizi bekliyor.”

İki kardeş yine bir şey anlamadılar. “Daha açık konuşur musun?” dedi Kar.

“Biraz daha sabırlı olun, göreceksiniz buna değecek.” dedi Keklik.

“Bizleri merakta bırakman hiç iyi değil.” dedi Kara. “Evet, hiç de iyi değil.” diye tekrar etti onu Kar, üzgün bir ifadeyle.

“O zaman bir masal anlatayım. Belki size bir ipucu verir bu masal.” dedi Keklik.

Kar ile Kara, bunun hiç yoktan iyi olduğunu düşündüler ve kulaklarını açıp kekliğin ağzından dökülecek sözcüklere dikkat kesildiler. “Eski zamanların birinde adı Kara Böğürtlen olan bir çiftlikte insanlar ve hayvanlar neşe içinde yaşarmış. Çiftliğin sahibi yaşlı bir adamla bir kadınmış aslında. Ama bunlar kendilerini hiçbir canlının sahibi göremeyecek kadar alçak gönüllüymüş. Çiftlikteki herkes gibi onlar da erkenden uyanır, el birliğiyle işleri hemen bitirirlermiş. Çalışkan olduklarından çiftlikleri elbette tertemizmiş. Bahçelerindeki meyvelerin hele böğürtlenlerin tadına doyum olmazmış. Tarladaki sebzeleri bir yiyen bir daha yemek için yanıp tutuşurmuş. İneklerin ve keçilerin sütü hem alabildiğine berrak hem de pek şifalıymış. Anlayacağınız çiftlikteki her canlı son derece sağlıklıymış. Akşam olunca gözün görebildiği büyüklükteki bahçede, diğer çiftliklerin sahipleriyle hayvanları da toplanırmış.”

Kara dayanamayıp “İnsanlarla hayvanlar bir araya gelebilirler mi hiç?” diye sordu.

Keklik, ona sevecenlikle baktı. “Gelirler Karacığım, hem de ne güzel gelirler. Bu da aslında ipuçlarından biriydi.” dedi. “Şimdi sözümü kesme de anlatayım istersen.”

Kara mahcup bir şekilde özür dileyince keklik masalına devam etti. “Çiftlikte insanlarla hayvanlar toplanmakla kalmaz birlikte şarkılar söyler, dans da ederlermiş. Bu çiftlikten uzak bir yerde çalışmayı hiç sevmeyen kötü kalpli bir adam üç kızıyla yaşarmış. Çocuklarıyla baş başa verip insanlarla hayvanlara hangi kötülükleri yapıp da ellerindekini alalım, diye düşünürmüş hep bu adam. Bir gün, onun gibi kötü kalpli bir gezgin, Kara Böğürtlen Çiftliği’nden söz etmiş ona. Oradaki çeşit çeşit yemişleri, etlerine doyum olmayacak gürbüz hayvanları, bahçeleri süsleyen rengârenk çiçekleri anlatıp durmuş.

Kötü kalpli çiftlik sahibi bunu duyunca heyecanlanmış tabii. Kızlarıyla baş başa verip orayı nasıl ele geçirebileceğini düşünmüş. Kızlarının da kötülükten ondan aşağı kalır yanı yokmuş hani. Büyük kızı, “Vahşi hayvanları üzerilerine salalım.” demiş. Ortanca kızı, “Bu yörede traktörler ve kamyonlar sadece bizde var. Bunlarla saldıralım, onları görenler korkup kaçarlar.” demiş. Küçük kızıysa içlerinde en akıllı olanıymış, “Çalışkan insanlarla hayvanları alt etmek hiç kolay değildir.” diye buyurmuş. “Ancak aklımızı kullanarak onları oradan çıkartabiliriz.” Baba, küçük kızına hayranlıkla bakıp sözünün devamını getirmesini beklemiş.

Küçük kız, uzaktaki bir dağı işaret edip “Orada yaşayan ejderhayı biliyoruz değil mi?” diye sormuş.

“Biliyoruz!” demişler hep birlikte.

“Peki oradaki ejderha en çok neyi sever?”

“Neyi olacak, böğürtleni tabii.” demiş baba.

Evet, bu ejderha böğürtlenden başka bir şey yemezmiş. Yine de açgözlü biri değilmiş. Hatta kötü kalpli olduğu bile söylenemezmiş. Bazen köylere iner, ihtiyacı kadar olan böğürtleni ona versinler diye, çiftlik sahiplerine ricada bulunur, onlar da seve seve verirlermiş. İşte baba, küçük kızına bunu sormuş. “İyi yürekli bir ejderhayı yanımıza nasıl çekebiliriz?”

Küçük kız, kendinden emin, “Onu dert etme sen babacığım.” demiş. “Ben her şeyi halledeceğim.”

Ertesi gün babayla küçük kızı, dağın zirvesine çıkmışlar. Ejderha onları görünce çok şaşırmış, “Burada ne arıyorsunuz?” diye sormuş.

“Sana bir haberimiz var.” demiş küçük kız. “Nedir?” diye sormuş ejderha merakla. “Çiftlik sahipleri sana bir daha böğürtlen vermeme kararı aldılar.” demiş küçük kız.

“Ama nasıl olur, şu zamana kadar beni hiç üzmediler, her istediğimde seve seve verdiler.” demiş ejderha.

“Maalesef senin bildiğin gibi değil. Böğürtlenlerin çoğu kurudu. Sadece bir çiftlikte var. Onlar da değil ejderhaya, en yakınlarımıza bile bir avuç veremeyiz, deyip hepsini sakladılar. Daha doğrusu sanki başka bir ağacın meyvesiymiş gibi üzerlerine yaptıkları o meyvelerin resimlerini astılar. Yanına gitmeyince resimleri gerçeğinden ayırt etmek mümkün değil. Böğürtlen olmadan yaşayamayacağını çok iyi biliyorlar. Gayeleri seni öldürmek.”