SEMBOL AVCILARI

Oğlum Rüzgar Kemal’e

1

Saklambaç

Tatilin başlamasına yani karnelerin alınıp okulların kapanmasına sadece birkaç hafta kalmıştı. Yaz mevsiminin daha yeni başlamasına rağmen kavurucu bir sıcak vardı havada. Hatta hava o kadar sıcaktı ki bakkaldan alıp eve götürdüğünüz yumurtalardan biri yanlışlıkla yere düşüp kırılsa, yolun üstünde kendiliğinden pişebilirdi.

Neyse ki Ali ve ailesinin yaşadığı müstakil evin bahçesindeki ağaçlar çocuklara biraz olsun gölge sağlıyor, onların sıcaktan bunalmasını engelliyordu. Bahçenin içinde oldukları için saklansalar da koştursalar da güvendeydi çocuklar. Küçüklüklerinden beri bahçesinde oynadıkları, avuçlarının içi gibi bildikleri ve çocuklar için hiçbir tehlikesi bulunmayan bu ev Ali’nin ailesine aitti. Kentsel dönüşüme gitmiş kimliksiz binalara meydan okuyan birkaç müstakil evden biriydi. İkinci katına kadar mor sümbüller uzanan evin şirin mi şirin bir bahçesi, bahçesinde tek arabalık bir garajı ve aynı zamanda fazla kullanılmayan bir de deposu vardı. Beton yığınlarının içinde, toprağa bile değmeden yaşayıp giden birçok çocuğun aksine, bu evin bahçesinde neşeli saatler geçiriyordu çocuklar.

Bir saattir oynadıkları ve belki de sokak oyunlarının en keyiflisi olan saklambaç oyununda ebe olma sırası şimdi Ali’deydi. Ali, ön bahçenin tam orta yerindeki asırlık zeytin ağacının gövdesine yumulmuş, bir koluyla da gözlerini kapatmıştı. Gerçi koluyla gözlerini kapatmasına gerek yoktu çünkü Ali asla yalan söylemezdi; ama olsun, bu oyun böyle oynanıyordu. Diğer çocuklar da saklanmak için sağa sola kaçışmışlardı.

Bu “diğer çocuklar”, evin sağ yanındaki apartmanda oturan Memo ve Aslı kardeşler ile evin sol yanındaki apartmanda oturan Nisa oluyor.

Ali dışından, sesli bir şekilde sayıyordu, “26, 27, 28…” diye. Memo her zamanki gibi geniş gövdeli çınar ağacının arkasında, Aslı ise garajın önünde duran, hiçbir zaman yerinden kımıldatılmayan ve üstüne çocukların, “Beni yıka!” yazdığı, her yeri toz içindeki kırmızı arabanın arkasındaydı. Arabanın arka camındaki yazının hemen yanında bir de gülen surat vardı. Bu yazıyı iki gün önce Aslı yazmış, gülen suratı da Nisa çizmişti.

Ali, 50’ye kadar saymayı bitirdi ve hızlıca, “Önüm arkam sağım solum sobe, saklanmayan ebe!” uyarısını yaptıktan sonra arkasını dönüp arkadaşlarını aramaya başladı. Aslı’nın nerede olduğunu aşağı yukarı tahmin edebiliyordu Ali, bu yüzden kıyafetlerinin pislenmesine aldırış etmeden hemen yere eğildi ve arabanın altından yeşil ayakkabıları gördü. Bu ayakkabılar Aslı’ya aitti. “Aslı… Arabanın arkasındasın! Sobe!” Arabanın arkasından çıkan Aslı söylenmeye başladı. “Ya öf! Nasıl anladın hemen!”

“E hep oraya saklanıyorsun sen de!” Ali durmadı, bakınmaya devam etti. “Memo! Sen de çınar ağacının arkasındasın… Sobe!”

“Beni nasıl gördün sen oradan?”

“Bize bakarken şapkanın ucu göründü akıllım, bir dahakine şapkanı ters takmayı dene!”

Ali bu iki kardeşi kıskıvrak yakalamıştı ama Nisa ortalarda görünmüyordu. Gözlerini yumduğu zeytin ağacının yanından sessizce, temkinli bir şekilde ayrılmaya karar verdi Ali. Bir yandan da Nisa’nın onu ebelemesini engellemek için çevresini kolaçan ediyordu kıstığı gözleriyle.

O sırada Nisa, saklandığı yerden arkadaşlarının konuşmalarını duyabiliyordu. Hatta Memo ile beraber kaçışmışlardı o tarafa doğru ama Nisa bulunmamak için farklı bir yeri tercih etmişti son anda. Sesini çıkartmadan duruyordu şimdi saklandığı yerde. Ali, Nisa’nın saklandığı tarafa henüz uğramamıştı ama gelmesi an meselesiydi. Nisa “kurt” olmak için uğraşıyordu; yani bulunamayıp en sonunda Ali’nin pes etmesi içindi bunca çaba. Elbette bir sonraki elde ebe olmamayı da garantileyecekti böylece.

Ama ortada bir sorun vardı: Tayga yanına gelmişti ve onunla oynamasını istediği için Nisa’nın saklandığı yerde dört dönüyordu. Nisa fısıltı ve ufak el kol hareketleriyle onu kovalamaya çalışsa da Tayga’nın oradan ayrılmaya niyeti yoktu. Tayga mahallenin köpeğiydi ama cinsini ve yaşını kimsecikler bilmezdi. Sokağın kedileri dâhil herkesle çok iyi anlaşırdı ama hiç sevmediği, hatta görünce sinirlendiği iki şey vardı. Birincisi, kaldırıma park edilen motorlar. İkincisi ise birbirine selam vermeyen komşular. Bu iki şeyi herkes bildiği için Tayga’yı kızdırmamak adına sokakta bir birine, “Günaydın, hayırlı günler, kolay gelsin…” der ve eğer varsa motorlarını asla kaldırıma park etmezlerdi.

Ali henüz bir bebekken, emeklediği zamanlardan bile ezbere bildiği bahçenin her köşesine baktı ama Nisa ortalarda görünmüyordu. Kontrol etmediği tek bir yer kalmıştı: uzun zamandır kimsenin adım atmadığı deponun arka tarafı. Otur dukları evden bağımsız olan bu depo büyük değildi ama küçük de sayılmazdı. Deponun etrafında hızlıca bir tur attıktan sonra Nisa’yı orada bulamayacağını anladı ve hemen kaleye yani zeytin ağacına geri dönmek istedi. Nisa’nın saklandığı yerden kendisini gözetlediğini biliyordu. Arkalardan bir yerlerden dolanıp, “Sobe! Sobe!” diye bağırması işten bile değildi.

Ali tam da geriye dönmüş kalesine doğru gidiyordu ki uzaktan, “Nisa buradaaa… Nisaaa buradaaa…” diye bağırdı biri. Memo ile Aslı, “Kim olabilir ki bu Nisa’nın yerini söyleyen?” diyerek şaşkınlıkla birbirlerine baktılar. Ali zeytin ağacına yaklaşırken arkadaşlarının bakışmalarından anlamış olacaktı ki kollarını iki yana açıp, “Kim olacak, Şahin!” diye cevap verdi onlara.

Şahin, mahalledeki birçok arkadaşının oyununu sürekli bozan bir çocuktu. Lütfen demeyi ve teşekkür etmeyi pek bilmez ve maalesef arkadaşlarına lakaplar takardı. Aslında mahalledeki çocuklar onu oyunlarına katmak ister ama Şahin bir süre sonra mızıkçılık yaparak arkadaşlarının huzurunu bozar ve oyundan ayrılırdı. “Lan!” diyerek konuşmayı kendine âdet edinmişti, hatta birçok defa kötü söz söylediğini bile duymuştu arkadaşları.

Saklandığı çöp konteynırının arkasından çıkarken çok sinirliydi Nisa. Sabırla beklediği dakikaları boşa gitmişti Şahin yüzünden. Şahin’in üstüne doğru yürürken, “Neden böyle yapıyorsun her seferinde! Şurada bizim oyunumuza katılmak varken bu yaptığın iyi oluyor mu?” diye sordu Nisa. “Söyledim lan işte… Var mı diyeceğin?” diyerek aynı umursamaz tavrını sürdürdü Şahin.

Tayga’nın havlamaları da eklenince ortam gerilmişti, kavga çıkacağa benziyordu. Bunu önlemek için Memo her zamanki gibi sakin ve kendinden emin tebessümüyle ileri atıldı ve kavga etmesinler diye ikisinin arasına girdi.

Şahin bizim dört kafadardan bir yaş büyüktü ama içlerinde en irileri ve kuvvetlisi de Memo’ydu. Kim ne derse desin, başkaları ne yaparsa yapsın, cüssesinin ona sağladığı avantajı asla kötüye kullanmazdı Memo. Her zaman olduğu gibi son derece nazik bir şekilde ikisine de, “Yapmayın.” diyerek Nisa ve Şahin’i ayırdı.

Şahin bu sırada cebinden sapanını çıkarmış, çınar ağacının üstüne tünemiş güzelim kumruları gözüne kestirmişti bile. Yerden aldığı minik bir çakıl taşıyla kuşları vurmaya çalışacaktı. Yaşananlardan habersiz kumrular da tüm güzellikleriyle etrafı izliyorlardı. O zamana kadar hiç sesini çıkarmayan Aslı, Şahin’in kuşları vurmak istediğini fark edince olaya müdahale etmek istedi ve “Yapma Şahin!” diye olanca gücüyle bağırdı. Aslında çok sessiz, sakin bir kızdı Aslı ama öyle kuvvetli bağırmıştı ki korumak istediği kumrular bile korkmuş ve oldukları yerden havalanarak bir başka ağaca uçmuşlardı. Tayga bile Aslı’nın sesinden ürkmüş ve bulabildiği ilk ağacın gölgesine gidip sessizce yatmıştı.

“Aferin sana dört göz Aslı! Senin yüzünden hedefler kaçtı.”

“Düzgün konuş! Bana lakap takamazsın.”

“Ama siz Mehmet’e Memo diyorsunuz…”

“Biz ondan izin aldık, izin vermemiş olsa söylemezdik her hâlde!”

Bu sırada kimse farkında değildi ama Oya Hanım, Aslı’nın bağırmasını duymuş olacaktı ki telaşla balkona çıkmıştı ve bahçede yaşanan olayı anlamaya çalışıyordu. Ali’nin anneannesiydi Oya Hanım. Çok tatlı bir kadıncağızdı ama laf aramızda biraz asabi, biraz da heyecanlıydı. İyi niyetinden şüphe yoktu ama gördüğü her şeye karışmayı pek bir severdi.

Sapanıyla vurmak için yeni hedefler arayan Şahin’i göz takibinden bırakmayan Aslı, “Anladık, sapanın var ama bunu canlılara zarar vermek için kullanmamalısın!” dedi. Şahin, Aslı’yı anlamamış gibi bir yüz ifadesiyle, “Başka ne yapacağım ki sapanla?” diye karşılık verdi. “Elindekini iyi bir amaç için kullanmalısın.” dedi. Aslı’nın ne demek istediğini anlamak için bir süreliğine sessizce bakakalan Şahin, alaycı tavrını sürdürdü. “Yahu sapanla iyi bir şey yapılabilir mi hiç! Aklını mı kaçırdın sen be!” diye çıkıştı.

Oya Hanım çocukların işine karışmamak için sesini çıkarmıyor ama yerinde de duramıyordu. Balkonda bir o yana bir bu yana yürüyordu gözünü çocukların üstünden ayırmadan. Elbette bu meseleyi çocukların kendi aralarında halletmelerini isterdi ama işte o iyi niyetli heyecanı buna engel olacak gibiydi. Şimdilik sadece göz takibinde tutmak istedi bu beş çocuğu.

“Bak! Ali’nin de çantasında sapanı var ama onu hiçbir canlıya zarar verirken görmedik.” dedi Aslı.

Aslı’nın söylediği gibi gerçekten de çok güzel bir sapanı vardı Ali’nin. Babası özel olarak yaptırmıştı onun için. Ayrıca sırtından hiç indirmediği ve gerekebilecek eşyaları her zaman içinde taşıdığı bir de çantası vardı. Sapanını da birkaç eşyası gibi çantasından hiç eksik etmezdi.

Meraklı ama daha çok kuşkucu bir sesle, “Öyle mi Ali? Göstersene! Sahiden de sapanın var mı?” diye sordu Şahin. Ali, Şahin’le muhatap olmak istemiyordu sorun çıkmasın diye. Bu yüzden sadece evet anlamına gelecek şekilde başını aşağı yukarı sallamakla yetindi. Şahin, Ali’ye doğru yaklaştı ve çantasından sapanını çıkarmasını istedi. Ali bu sefer de hayır anlamında başını sağa sola salladı. Şahin, biraz da ısrarcı bir şekilde, “Peki sen ne yapıyorsun çantandan hiç çıkarmadığın bu hayalî sapanınla?” diye sordu.

Ali, Şahin’i ikna etmek zorunda hissetmiyordu kendini ama bir başka canlıya zarar vermesini engellemek için ona nazikçe anlatmaya çalıştı. “Mesela bakkaldan aldığın boş plastik şişeleri bir duvarın önüne dizip onlara hedef alabilirsin.” Bir süre düşündükten sonra küçümseyici bir tavırla, “Sıkıcı…” diye cevap verdi Şahin. “Hayır, hiç de sıkıcı değil. Hatta eğer istersen…” dedi ama bir an duraksadı Ali. Kendisi çok güzel hedef alabiliyordu ve bir an için Şahin’le yarışırsa onu yenebileceğini düşündü. “Eğer istersem ne?..” diyerek kaşlarını kaldırdı Şahin. İş kızışacağa benziyordu…

En sonunda balkonda dört dolanan Oya Hanım daha fazla dayanamadı ve “Hadi bakayım çocuğum! Hadi herkes evine! Hem bakın güneş geçecek başınıza. Kahvaltılarını güzel yapmazlar… Öğle yemeklerini düzgün yemezler… Sonra da güneşin altında sabahtan akşama kadar dışarıda! Bayılıp kalacaklar sokakta bir başlarına… Hadi bakayım. Herkes eve… Güneş biraz insin, yine çıkarsınız yemeklerinizi yedikten sonra! Hepsinin anası babası da işte!.. Başıma kalacaklar en sonunda o olacak! Aaah ah! Rahmetli Celal Bey burada olacaktı şimdi… Böyle mi olurdu! Hadi bakayım çocuğum… Bak karpuz da var. Koskoca karpuzu keserken kollarımda derman kalmadı zaten… Hadi yavrum!”

Oya Hanım böyle söylenedursun, Şahin çoktan oradan uzaklaşmıştı bile. Şahin’in yerinde yeller estiğini gören güzelim kumrular bile rahat bir nefes almıştı. Ali’nin yukarı doğru, “Tamam anneanne, birazdan geliyoruz!” diye seslendiğini duyan Oya Hanım balkondan içeri girerken bile hâlâ rahmetlinin adını sayıklıyordu.

Oya Hanım’ın rahmetli diye bahsettiği Celal Bey Oya Hanım’ın eşiydi, Ali’nin de dedesi oluyordu. Ali henüz 1 yaşında bile değildi Celal Bey vefat ettiğinde. Yani o özlem ve sabırsızlıkla beklediği torunu Ali’yle doya doya vakit geçirememişti hiç. Çok fazla hayali ve planı vardı torunuyla ilgili ama maalesef sağlığı müsaade etmemiş ve Ali doğduktan kısa bir süre sonra vefat etmişti.

Karnı zaten çok acıkan Memo kardeşi Aslı’yı, “Hadi gidelim, yine çıkarız.’’ diyerek yanına çağırdı. Aslı’nın da karnı acıkmıştı, abisi gibi o da bahçe kapısına yöneldi. Ali de eve çıkmadan önce sırt çantasını kontrol ediyordu bahçede bir eşyasını bıraktı mı acaba diye. Bu üç afacan tam eve gitmeye hazırlanıyordu ki arkadan Nisa’nın sesini duydular. “Hey! Hadi birkaç el istop oynayalım da öyle çıkalım evlere!”

Nisa’nın bu teklifi çok cezbedici geliyordu kulağa. Hem zaten birkaç hafta sonra herkes yaz tatilini geçireceği yere gidecek ve bir süreliğine ayrı kalacaklardı. Birlikte biraz daha zaman geçirmenin kimseye bir zararı olmazdı.

Aslı ile Memo birbirlerine baktılar, Ali de artık balkonda olmayan anneannesine.

“İyi, peki madem. Ama sadece birkaç el. Sonra yemeğe çıkacağız çünkü ben çok acıktım. Anlaştık mı?” dedi Aslı.

Yüzlerindeki o tatlı tebessüm sessiz bir anlaşmanın imzası gibiydi.

2

Renkli İstop

Yeni oyunlarına başlamadan önce dördü de dizilmiş ve bir kare oluşturmuşlardı. Tam ortalarında yılların eskitemediği ve üstünde siyah beşgen şekilleri olan sarı renkli topları duruyordu. Hem mahalledeki okuldan okul arkadaşı hem de oturdukları sokaktan komşu olan dört afacanın belki de tek ortak eşyaları bu sarı toptu. Sarısı o kadar parlaktı ki “fosforlu sarı’’ bile denebilirdi bu top için. Hatta bazen, gece vakti elektrikler kesildiğinde bahçede dikkat çeken tek şey bu sarı top oluyordu.

Aslı’nın söylediği bu tekerlemenin sonunda oyuna başlayacak kişi Memo çıkmıştı. Memo yerdeki topu alıp havaya atmadan önce etrafını iyice kolaçan etti. Çocuklar da sabırsız bir şekilde topun havaya atılmasını bekliyordu.

Nisa, Memo’nun topu havaya atmasını ve içlerinden birinin ismini söylemesini beklerken ayağıyla yere vurarak “Hadi! Hadi!” diye tempo tutuyordu. Aslı ise kendi isminin söylenmesi ve topu zamanında tutamaması durumunda arkadaşlarına söyleyeceği rengin mor mu yoksa eflatun mu olması gerektiğini aklından geçiriyordu. Sıra ona geldiğinde bulunabilecek en zor rengi söylemeliydi.

Memo, herkes hazır olduğunda olanca kuvvetliyle topu havaya fırlattı. Top bir füze gibi o kadar yukarı gitti ki Memo’nun bu kuvveti karşısında hepsinin ağzı birkaç saniye açık kaldı, sonrasında hemen toparlanıp sağa sola kaçışmaya başladılar. Ali hariç. Çünkü Memo, top en tepedeyken “Ali!” demişti, yani yere değmeden önce Ali’nin topu tutması gerekiyordu. Ali topu yakalamadan önce göz ucuyla arkadaşlarına baktı ve hepsinin yerlerini çabucak tespit etti. En uzakta olan Nisa’yı gözüne kestirmişti bile. Arkadaşları da bir yandan topu tutabilecek mi tutamayacak mı diye ona bakıyorlardı.

Ali yere değmeden önce topu yakaladı ve “İstop!” diye bağırdı. Bu, arkadaşlarının durması için bir ünlem sözüydü. Bu sözü duyan arkadaşları kaçışmayı bırakıp oldukları yerde donakaldılar. Şimdi Ali yerlerinden kımıldamayan arkadaşlarına bakıyordu tek tek. Garip bir pozisyonda kaldıkları için çok komik görünüyorlardı. Bu komik anı bozmak istemese de oyunun devam etmesi gerekiyordu.

Bu kez de Ali olanca kuvvetiyle topu havaya attı ve “Nisa!” diye bağırdı. Bunu duyan Nisa, etrafındaki rengârenk çiçeklere basmamaya çalışarak topun düşeceği yere doğru koştu. Diğerleri de birbirine çarpmamaya çalışarak sağa sola kaçışıyorlardı.

Oyun henüz başlamıştı ama güneş en tepede olduğu için dördü de ter içinde kalmıştı. Üstlerindeki kıyafetleri sıksalar bir bardak dolusu ter çıkabilirdi. Yüzleri sıcaktan sucuk gibi olmuştu. Yanlarında suları da olmayınca dudakları susuzluktan birbirine yapışmıştı. Bahçede bir musluk vardı ama bu suyun içilip içilemediğiyle ilgili türlü söylentiler dolanıyordu, bu yüzden o musluktan su içme fikri onlara pek cazip gelmiyordu.

Nisa da topu yakaladı ve “İstop!” diye bağırdı. Çocuklar o kadar hareketli ve akıllıydılar ki bir türlü yenilmiyorlardı. Şimdi yine birer heykel gibi kıpırdamadan yerlerinde duruyorlardı. Nisa onun olduğu tarafa bakmasa da en uzakta olan Aslı’yı seçmişti bile. Birkaç saniye bekledikten sonra, “Aslı!” diye bağırarak topu havaya attı. Aslı çok uzağa kaçtığı için topu yakalayamayacağını anladı ve “Ya of!” diye söylenerek hızlıca topun düşeceği yere doğru koşmaya başladı. Tam yakalayacaktı ki top sıcaktan terlemiş ellerinden kaydı ve yere düştü.

Çocuklar bu eğlenceli telaşın içinde belki farkında değillerdi ama biraz uzaklarında onları gözetleyen biri vardı. Bahçe kapısının dışında, hemen az ötedeki elektrik direğinin arkasından çocukları gözetleyen bu kişi, az önce gittiğini sandıkları Şahin’den başkası değildi. Aklından ne geçiyordu bilinmez ama bu sefer çocukların oyununu bozması zor gibi görünüyordu. Şahin hem bahçenin dışındaydı hem de en ufak bir huzursuzluk sesinde Oya Hanım’ın balkona tekrar çıkma ihtimali çok yüksekti. Şimdilik sadece uzaktan izlemekle yetindi Şahin.

“Eflatun!” diye bağırdı Aslı hınzır gülüşüyle. Bu rengi duyunca Memo’nun aklı karışmıştı. Eflatun rengini elbette duymuştu ama mordan ne farkı vardı ki eflatunun! “Yok artık Aslı! Bari fuşya deseydin!” dedi Nisa alaycı bir ses tonuyla. Aslı bilmiş bilmiş sırıtarak arkadaşlarının suratındaki şaşkın ifadeyi izliyordu. Nisa hemen toparlandı, çiçeklere doğru yürüdü. Ali de eflatun renginin neye benzediğinden tam emin değildi ama Nisa’nın kendinden emin yürüyüşüne bakılırsa eflatun rengini nerede bulabileceğini anlamıştı. Çaktırmadan Nisa’nın gittiği yere doğru yöneldi. Onun dokunduğu çiçeğin aynısını bulup iki parmağıyla nazikçe çiçeği tuttuktan sonra muzur muzur Aslı’ya baktı Ali.

Aslı, çocukların yanlış rengi tutacağını düşündüğü için bu iki afacanın dokunduğu çiçeği kontrol etti. Bir yandan da sarı topu elinde döndürüyordu. “Menekşeler eflatun değil mor olurlar bir kere!” dedi ve topu onlara atmak için nişan aldı. Aslı tam topu atmak üzereydi ki Nisa, “Dur! Bu menekşelerin içinde eflatun da var. İnanmıyorsan gel bak.” diye açıklama yapmaya başladı. Ali de hemen yanlarında, sesini hiç çıkarmadan onların tartışmasını izliyordu.

Onlar mordu, eflatundu diye tartışadursunlar, bu sırada Memo kendini unutturmuş, fırsattan istifade ederek deponun arkasına doğru usulca sıvışmaya çalışıyordu. Bunu fark eden Aslı, bu renk bilmişiyle uğraşmayı bıraktı ve ondan beklenmeyecek çevik bir hareketle abisine yöneldi. Memo kaçmaya fırsat bulamadan Aslı güçlü ama abisinin yüzüne gelmeyecek bir şekilde topu attı ve Memo’yu vurmayı başardı.

Aslı topu öyle hızlı atmıştı ki top çok alakasız bir yere gitmiş, Memo’nun dizine çarptıktan sonra çınar ağacının koca gövdesine, sonra da zıplaya zıplaya içerisine daha önce adım bile atmadıkları deponun, hava alsın diye hafif aralık bırakılan penceresinden içeri girmişti.

Şimdi çocukların üçü de biraz şaşkınlık biraz da kızgınlıkla Aslı’ya bakıyordu.

“Yok artık Aslı! O kadar hızlı atılır mı hiç!”

“Tamam da bilerek mi attım ben oraya!”

“Haklı… İstesen de o pencereden sokamazsın ki ilk seferinde.”

“Ne yapacağız şimdi, siz asıl onu söyleyin.”

İstemeden de olsa oyunları bitmiş, şimdi sıra “topu depodan alma” meselesine gelmişti. Kısa bir süreliğine ne yapacakları hakkında en ufak bir fikirleri olmadan oturup sessizce düşündüler.

Sarı topu unutup başka bir oyuna geçebilirlerdi! Bu seçenek işin en kolayıydı ama o sarı top ileride başka oyunlarda da lazım olacaktı.

Yeni bir top alınabilirdi! Bu seçenek de çok kolay bir seçimdi ama ellerinde zaten bir top varken yenisini almak pek mantıklı bir iş değildi.

Ne olursa olsun o sarı topun depodan alınması gerekiyordu…

İyi ama nasıl?

Depoya girmeye daha önce hiç yeltenmemişlerdi. Ev Ali’nin ailesinin eviydi, depo da Ali’nin ailesine aitti ama Ali en fazla diğer üç arkadaşı kadar bilgi sahibiydi bu depo hakkında. Çocukların tek bildiğiyse oranın adının depo olduğuydu. Bu kadar.

“En son kime değdiyse o alsın.” dedi Aslı. Abisi Memo’dan bahsediyordu. Bunu duyan Memo, “Atan alır spor!” dedi. Sokak oyunları kurallarına göre Memo haklıydı aslında. Herkes Aslı’ya bakıyordu topu alması için ama Aslı hiç oralı değildi. “Ben oraya girmem.” dedi umursamazca. “İçeride ne olduğunu bile bilmiyoruz hem.” Yaptığı haksızlıktı aslında, kendisinin alması gerekirdi ama iş uzayacağa benzediği için Ali dayanamadı ve çömeldiği yerden kalkarak, “Tamam tamam, ben hallederim.” dedi.

3

Depo gibi Bir Yer

Ali usulca kafasını deponun aralık penceresinden içeri uzattı. Meraklı ve biraz ürkek bakışlarla etrafı kolaçan ediyor, küçük bir yer de olsa bu deponun derinliklerine gitme mecburiyeti olmadan sarı topu hemen bulup oyuna geri dönmeyi hayal ediyordu. Dışarısı oldukça aydınlık, sıcak mı sıcak ve hatta çok da nemliydi ama henüz içeri girmemesine rağmen çınar ağacının gölgesinde kalan deponun içindeki serin havayı hissedebiliyordu Ali.

“Görebildin mi?” diye seslendi Memo arkadan. Ali kafasını dışarı çıkarmadan, “Henüz değil…” diye cevap verdi arkadaşına. Vay canına… Burada bir sürü eski püskü şey var, diye geçirdi içinden. Gerçekten de deponun içi öte beri ile tıka basa doluydu ama aynı zamanda şaşırtıcı derecede düzenli ve temizdi de. Top tam da bu arayı bulup içeri nasıl girebilmişti ki! Arkadaşlarının merak dolu sorularının ardından Ali bir cesaretle kendini biraz daha içeri sarkıttı ve en sonunda pencere aralığından sıyrılarak içeri girdi.

Arkasından onu izleyen arkadaşları, Ali’nin yaptığı bu hareketin, cesaret mi yoksa saçmalık mı olduğunu düşünmeden edemediler. Açıkçası, bir büyüğe haber vermeden bilmediğin bir yere gitmek pek de mantıklı bir hareket sayılmazdı. Ali bunu hiç düşünmemiş değildi doğrusu ama bu depo neticede kendi evinin sınırları içindeydi. Ayrıca daha önce oraya girmemesiyle ilgili kimseden bir uyarı da almamıştı.

Deponun içinde, Ali’nin haricinde hareket eden tek şey ufak tefek toz tanecikleriydi. Ali, gözlerini kısıp çevresine baktığında bunların sanki kış mevsiminde yağan kar taneleri gibi havada uçuştuklarını gördü. Etrafında uçuşan toz tanecikleri âdeta büyülü gibiydi. Sanki etrafta ilgi çekici başka bir şey yokmuş gibi içeri süzülen güneş ışığının üstünde dans eden bu toz taneciklerine hayranlıkla bakakaldı Ali.

Bir süre sonra az ileride, tamamı gözükmese de sarı, yuvarlak bir şey takıldı gözüne. Bu peşinden gittiği sarı toptan başka bir şey değildi. Ali topu bulmuştu bulmasına ama aksi gibi top deponun en diplerine kaçmıştı. Dahası, üstünde kalınca bir örtü olan sehpa gibi bir şeyin altına girmişti. Arkadaşlarını daha fazla merakta bırakmamak için dışarı doğru, “Buldum!” diye bağırdı.

İlk soru Memo’dan geldi. “Patlamış mı?” İkincisi de Nisa’dan. “E bulduysan çık artık dışarı.” Bu peşi sıra gelen sabırsız soruların ardından, “Biraz sabırlı olsanız mı acaba?” diyen Aslı’yı duyunca arkadaşlarına cevap verme ihtiyacı hissetmemişti Ali.

Deponun içi düzenliydi ama çok uzun süredir kimsenin buraya girip en ufak bir şeyin bile yerini değiştirmediği açıkça anlaşılıyordu. Ali dikkatli bir şekilde, etrafındaki örümcek ağlarına takılmadan ve eşyaları devirmemeye çalışarak deponun içinde usul usul ilerlemeye çalıştı. Vakit öğlen olmasına rağmen içerisi gayet loştu. Ayağı bir şeye takılacak olsa her şey üstüne devrilebilir, bu da yaralanmasına sebep olabilirdi. Elektriklerin çalışıp çalışmadığını bilmiyordu ama ışıkları açmak için bile olsa elektrikle oynamak istemedi. Ali genelde sabırsız ve çok hareketli bir çocuktu ama burası bilmediği bir yerdi, şakaya gelmezdi. Düşünerek hareket etmesi gerekiyordu. Pencereden rahatça geçebilmek için sırt çantasını, dolayısıyla içindeki el fenerini de dışarıda bırakmıştı. Bastığı yerleri daha iyi görebilmek için arkadaşlarından çantasının içindeki el fenerini isteyecek oldu ama nasıl olsa az sonra dışarı çıkacaktı.

Bu sırada dışarıda bekleyen Memo ve Nisa da meraktan patlıyor; Aslı’nın, “Bak görürsünüz, şimdi çıkar.” diye onları rahatlatmaya çalışmasına rağmen yerlerinde zor duruyorlardı.

Ali pencerenin önünden birkaç adım uzaklaştı ve topun bulunduğu odaya geçmeye hazırlandı. Bu iş gerçekten de bir dağa tırmanmak veya mahalledeki parkta parkur yapmak kadar heyecanlıydı onun için. Hele ki her adım attığında yerdeki tahtalardan çıkan gıcırtıları ve bilinmez bir yere girmenin heyecanını düşünürsek…

Aradan birkaç dakika geçmişti ama topu bulmasına rağmen Ali’den çıt çıkmıyordu. Arkadaşları ses gelmeyince acaba Ali’ye bir şey mi oldu diye düşünmeden edemediler. Bir süre geçtikten sonra Nisa, “Ben dayanamayacağım artık.” dedi ve Ali’yi kontrol etmek için depoya doğru yöneldi.

Arkadaşları Ali’yi merak etmekte elbette haklılardı ama meğerse endişeleri boşunaymış. Nisa kafasını pencereden içeri uzattığında yüzüne kocaman bir gülümseme yayıldı, Ali gayet iyi durumdaydı. Derin bir oh çektikten sonra, “Hadi Ali! Çık artık.” diye içeri seslendi. Ali’den hâlâ ses çıkmıyordu. “Ali, iyi misin?” diye sordu. Çıt yok. Bir terslik olmalıydı bu işte… Memo ve Aslı da bu tersliğin farkına varmışlar ve sığabildikleri kadarıyla kafalarını deponun penceresinden içeri uzatmışlardı. Şimdi üçü birden nefeslerini tutmuş, durumu anlayamamanın getirdiği merakla deponun en dibindeki Ali’ye bakıyorlardı. Ali de dizlerinin üstüne çökmüş, kılını bile kıpırdatmadan yerde duran bir şeye bakıyordu.