Галоўны герой памірае ў канцы

Балкоўскі, А. І.

Б20 Галоўны герой памірае ў канцы / Андрэй Балкоўскі. — Мінск : Чатыры чвэрці, 2026. — 188 с. ISBN 978-985-581-860-2.

© Афармленне. ТДА «Выдавецтва “Чатыры чвэрці”», 2026

Прысвячаю гэты зборнік сваім універсітэцкім выкладчыкам, дзякуючы якім я знайшоў сябе і свой аўтарскі стыль пісьма.

Дзякую ўсім сваім блізкім сябрам, якія верылі ў мяне і чыталі гэтыя творы ў іх першапачатковым выглядзе.

Дзякую маці і бацьку за вялікую любоў і падтрымку.

Спіканон

I. Саламянае сэрца

Сэрца маладой аленіхі забілася хутчэй, калі яна адчула шоргат апалага лісця за сабой. Жывёла павярнула шыю ў бок дзікіх кустоў і, затоена дыхаючы, замёрла на адным месцы. На сваю бяду, аленіха прыйшла шукаць сюды спелыя ягады і саладзейшую кару — у кустах прыхаваўся сапраўдны драпежнік.

Сэрца Спіканона не білася, калі ён назіраў за істотай. Па яго жылах не цякла кроў, а значыць, і ў саламяным сэрцы не было ніякай неабходнасці. Яно адказвала толькі за дастатковую натуральнасць формы голема ў параўнанні з чалавечай формай. Прытым сэрца саламянага голема было вельмі прыгожым, створаным сапраўдным майстрам сваёй справы з соцень малюткіх каласкоў і зярнятак, якія таксама складалі і ўсе ўнутраныя органы Спіканона.

Драпежнік накінуўся на сваю зда бычу з манеўрам рысі. Спіканон па ва ліў аленіху на сырую зямлю і імгнен на забіў, а затым упіўся ў яе мякаць сваімі іголкамі-пазногцямі. Голем разглядаў тушу і не мог асэнсаваць, што такі ж бруд, магчыма, завернуты ў кожны дзейсны механізм, як і ў яго самога. Скончыўшы ўсе прыгатаванні, Спіканон закінуў тушу істоты сабе на плечы і павольна пасунуўся да роднай вежы.

Каля хаты раскацістым гаўканнем голема сустракаў празорлівы шчанюк — такі ж самы канструкт, толькі на парадак ніжэйшы за Спіканона і без вачэй. Добраму сабаку нюх верны шлях паказвае, таму малы Рыцын ніколі не гараваў пра адсутнасць зроку, тым больш што і не было чым гараваць. Пах свежага мяса шчанюк пачуў яшчэ за вярсту адсюль, але толькі цяпер, калі Спіканон узбіраўся на каменны ганак, абвясціў вяртанне голема свайму гаспадару.

— Выдатнае паляванне, Спіканон, — павітаў чарадзей сваё стварэнне, — кладзі яе да печы, я згатую нам шыкоўную вячэру.

Голем пакорна зрабіў тое, што сказаў яго бацька, — Мейстар Цырман, знакаміты на ўсё наваколле чараўнік і знахар. Туша жывёлы з’ехала з моцных плячэй Спіканона і глухім ударам абвалілася на жалезную падлогу ля распаленай печы. Спіканон заглянуў унутр: абвугленыя галавешкі пранізвала ярка-ружовае полымя.

Пакой быў адначасова і кухняй, і сталовай, і гасцёўняй: каля печы віселі розныя загатаваныя травы і грыбы, у цэнтры размяшчаўся пышны стол з тасёмчатым абрусам, а па краях і на кожнай сцяне красаваліся розныя артэфакты мінуўшчыны або вядомыя карціны. Праз паўднёвую частку з падлогі і да столі каля сцяны ўздымалася драўляная лесвіца з незлічоных ступеняў. На наступным паверсе быў ужо ўласны пакой Мейстара, а ўнізе жыў і бавіў час Спіканон разам з Рыцынам.

Мяса выдатна засмажылася ў печы, і голем падхапіў гаршчок са стравай з дапамогай рагача, паставіў на прыпечак. Затым акуратна ўзяў гарачы кавалак і пераклаў на срэбнае блюда, не адчуваючы ніякага болю.

— Страва гатова, Мейстар Цырман, — загаварыў ён прыгожым юнацкім голасам.

— Нясі яе сюды, мой хлопча, і раздзялі са мной сённяшнюю вячэру, — з гэтымі словамі Мейстар разліў у шклянкі чыстага чырвонага віна.

Голем паставіў перад чараўніком страву і сам сеў каля яго. Мейстар пачаў прагна адрываць ад мяса кавалкі і жаваць іх, смажаніна хрумсцела ў яго на зубах.

— Аддасі вось гэтую костку Рыцыну. Хай крыху папрактыкуецца перагрызаць галёначныя косткі, яму яшчэ спатрэбіцца.

Мейстар паклаў самую большую костку ў далонь голема, і яны чокнуліся шклянкамі, чараўнік запіў страву віном, а Спіканон проста заліў яго сабе ў рот і нічога не адчуў. Яму толькі падумалася, што зараз гэтая вадкасць будзе блукаць па ўсіх яго кішках.

— Мейстар Цырман, а ў мяне ёсць такое ж унутры, што я бачыў, калі разбіраў тушу істоты?

— У адрозненне ад Рыцына, я стварыў цябе ў поўнай адпаведнасці з млекакормячай істотай — чалавекам. Ты — мой сапраўдны сын, Спіканон, і я вельмі ганаруся тым, якім ты атрымаўся.

— Але я не буду чалавекам, Мейстар, калі я нічога не адчуваю. Мне не знаёмы ні боль, ні голад, ні перажыванні. Я таксама не ведаю, што такое сон.

— Бо ўсё проста, мой хлопча, ты звышчалавек. Ты — істота, пазбаўленая ўсіх хібаў простых людзей. І павер мне, у іх такіх хібаў вельмі шмат. І яны ненавідзяць адзін аднаго праз хібы. Яны гатовы забіваць адзін аднаго, каб адчуць сябе крыху лепш і на хвіліну пазбавіцца думак аб сваёй недасканаласці. Ты ніколі не будзеш такім, Спіканон.

Вячэра скончылася, і чараўнік падняўся ў свой пакой. Голем спаліў рэшткі ежы ў печы, пасля чаго патушыў яе і пайшоў да сябе. Травяны шчанюк адказна ўзяўся за гвалтаванне косткі: ён як мог стараўся пракусіць яе сваімі моцнымі сківіцамі, але гэта не адразу атрымоўвалася. Рыцын заносіў костку над галавой, уздымаючы невялікую зялёную шыю ўверх, пасля чаго кідаў яе на драўляную падлогу і таптаў лапамі. Спіканон толькі назіраў за гэтым усю ноч, пакуль на раніцу сабаку ўсё ж не ўдалося пракусіць костку і раздрабніць яе напалову. Пасля гэтага Рыцын сціх і сеў на заднія лапы.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.