Doodswens (Door Bloed Gebonden Boek 12)

Doodswens

Door Bloed Gebonden Serie Boek 12

Amy Blankenship, RK Melton

Vertaald door Angelique Hofland

Auteursrecht © 2013 Amy Blankenship

Second Edition Gepubliceerd door Amy Blankenship

Alle rechten voorbehouden.

Ren wierp een blik op het meisje in zijn armen terwijl hij door Gypsy's ondergrondse woonkamer liep en langs de kralengordijnen die haar slaapkamer omgaven.

Het belangrijkste dat zijn blik trok, was de dunne laag vuil die ze als make-up over haar gezicht had uitgesmeerd om het feit te verdoezelen dat ze een gladde, smetteloze huidskleur had. Niet in staat om zichzelf te stoppen, liet Ren zijn blik langzaam terugdrijven naar haar perfecte lippen en toen omhoog naar de waaier van haar lange donkere wimpers die langs haar wangen streelden. Er zou meer nodig zijn dan vuil en wijde kleren om haar zachtheid en schoonheid voor hem te verbergen.

Hij voelde de dikke doek die ze zo strak om haar borst had gewikkeld en het irriteerde hem. Het was geen wonder dat ze boven flauw was gevallen… hij betwijfelde of ze zelfs goed kon ademen met die bindingen die zo strak om haar borsten waren gewikkeld. Hij vroeg zich stilletjes af wiens slimme idee het was geweest om zich als een jongen te verkleden ... hopelijk niet van haar.

Ren stopte naast het bed en boog zich eroverheen om Lacey op de zachte matras te leggen. Het was gewoon zijn geluk dat het meisje dat exacte moment koos om uit haar dood flauw te vallen en wakker te worden terwijl ze tegen hem vocht.

Het eerste dat Lacey opviel, waren de sterke armen die zo bezitterig om haar heen waren geslagen. Haar brein raakte automatisch in overdrive toen haar paranoïde geest oprecht dacht dat de gevaarlijke demon waarvoor ze de afgelopen weken was weggelopen haar eindelijk had ingehaald.

Als dit het einde van haar was, dan zou ze verdomme ten onder gaan zonder slag of stoot. Voordat de duisternis zelfs maar een kans had om uit haar zicht te verdwijnen, begon ze stoten te geven naar het monster dat haar vasthield.

“Laat me los, klootzak met een zwart hart!” Schreeuwde Lacey en begon met haar voeten te trappen om de demon uit balans te brengen.

Overrompeld door haar snelle ontwaken, griste Ren zijn zonnebril weer uit de lucht, toen ze erin was geslaagd hem van zijn gezicht te slaan omdat hij zijn handen vol had. Hij raakte snel gefrustreerd, klemde zijn tanden op elkaar en liet haar gracieus op de matras vallen.

Ren nam nog niet de moeite om de bril weer op te zetten, maar bleef rechtop staan en keek toe hoe ze een keer stuiterde en er op de één of andere manier in slaagde om haar knieën in de lucht onder zich te vouwen zodat ze erop belandde. De beweging was snel voor een mens ... zeer indrukwekkend.

Lacey knipperde met haar ogen en voelde een overweldigende opluchting toen haar zicht eindelijk duidelijk werd en ze besefte dat het gewoon een idee van Gypsy was om met haar bodyguard te spelen. Ze fronste echter haar wenkbrauwen toen haar blik naar zijn vreemde ogen werd getrokken. Het duurde minder dan een hartslag voordat ze tot de conclusie kwam dat de kleur van zijn irissen haar deed denken aan puur kwik met een vleugje ijsblauw langs de randen. Vreemd genoeg droegen ze bij aan zijn sexappeal, omdat ze er verdomd zeker van was dat hij niet blind was.

“Oh, jij bent het maar,” mompelde ze dankbaar en kromp ineen toen hij vragend een elegante wenkbrauw ophief.

“Wie dacht je dat het was ... de boeman?” Vroeg Ren terwijl hij zijn donkere zonnebril weer opzette. Hij was nog steeds een beetje verbijsterd dat ze hem gewoon recht in de ogen had gekeken en niet terugdeinsde of ineenkromp van angst.

Lacey staarde hem aan en dwong zichzelf het enge beeld van de oude demon en zijn ondergeschikten uit haar hoofd te zetten. Ze sloeg haar armen over haar borst en zei met zoveel sarcasme als ze kon, terwijl haar hart nog steeds een kilometer per minuut klopte: “Nee, je bent geen boeman… gewoon een engerd die zijn handen niet van me af kan houden.”

Ren grijnsde en staarde half naar haar en nam wraak met evenveel sarcasme: “Mocht je willen.”

“Mocht ik willen?” Vroeg Lacey en stond op zodat ze op het matras knielde.

Ze strekte haar armen langs haar lichaam en balde haar vuisten terwijl ze vocht tegen de lichte angst die nog steeds door haar ruggengraat liep. Ze had hier geen tijd voor. Als ze hier niet wegkwam, bestond de kans dat het te laat zou zijn om te vertrekken en keek ze rechtstreeks naar de reden voor de vertraging.

“Ja ... mocht je willen,” herhaalde Ren zich afvragend hoe zo'n driftkop van een meisje er zo schattig uit kon zien, gekleed als een jongen.

“Ik zal je vertellen wat ik wens ... Ik wou dat je me gewoon liet pakken waarvoor ik hier kwam, zodat ik op mijn vrolijke kleine weg kan gaan,” wierp ze terug naar hem terwijl ze haar kin ophief.

“Daarover gesproken ... wat probeerde je precies te stelen en voor wie moest je het stelen?” Vroeg Ren terwijl hij wat dichter voorover leunde om haar te intimideren om de enige vraag te beantwoorden die aan zijn hersenen knaagde. Hij hield niet van de gedachte dat ze zichzelf in gevaar zou brengen door met demonen te werken en weerstond de neiging om haar een beetje wijs te maken.

Hoewel ze zijn ogen niet kon zien vanwege de zonnebril, voelde Lacey zijn zilveren schittering op haar gericht worden en moest ze een rilling onderdrukken. Met haar oplettende blik op hem houdend, krabbelde ze achteruit om het bed tussen hen in te zetten, maar ze knipperde verrast met haar ogen toen hij plotseling uit het zicht verdween.

Ze kon de angstige zucht die haar ontsnapte niet bedwingen toen ze voelde dat twee handen haar schouders vastpakten, net toen haar linkerhand de lucht raakte in plaats van het platte oppervlak van de matras. Als hij niet zo snel had bewogen, zou ze achterover van het bed op de grond zijn gevallen.

“Wat dacht je ervan om een minuutje op je plek te blijven,” zei Ren iets harder dan hij had bedoeld, maar dit meisje zou even moeten relaxen voordat ze zich bezeerde.

Lacey's ademhaling versnelde en haar blik schoot door de kamer op zoek naar een soort wapen. Tot haar grote opluchting merkte ze dat er nogal wat decoraties aan de muren hingen en ze grijnsde in gedachten om de gave van haar opa om vooruit te denken. Jammer dat ze nog steeds buiten haar bereik waren.

De man die haar schouders vasthield, had te snel bewogen om een mens te zijn ... wat betekende dat hij een demon was. Als dat inderdaad het geval was, wat deed een demon dan in godsnaam in de geheime schuilkelder van haar grootvader en waarom was ze alleen met hem?

Ze knipperde langzaam met haar ogen en alle gedachten om terug te vechten verlieten haar toen de herinnering haar in het gezicht sloeg ... hard. Opa was dood. Een geluid bij de deur deed haar met een ruk omhoogkijken en ze zag Gypsy en de andere man die de voordeur van de winkel had ingeslagen, de slaapkamer binnenkomen.

De schouders van Gypsy zakten in elkaar toen Lacey's uitdrukking langzaam veranderde van verdriet in beschuldiging terwijl ze elkaar vanuit de andere kamer aanstaarden.

“Kun je ze hier weghalen en me een moment geven om helder na te denken?” Eiste Lacey boos terwijl ze vocht tegen de tranen die de gedachte om haar grootvader nooit meer te zien had uitgelokt.

“Moet ik je eraan herinneren dat jij degene bent die hier ongevraagd naar binnen is geslopen,” wierp Ren terug met de wens dat er een demon in de buurt was die gedachten kon lezen, zodat hij die kracht kon grijpen. Hij zou er alles voor over hebben om te weten wat dit meisje op dit moment dacht. Het laatste dat hij nodig had, was dat ze genoeg tijd had om met een coverstory te komen voordat hij de waarheid uit haar kon krijgen.

“Ren, alsjeblieft ... kunnen jij en Nick ons meisjes wat privacy geven?” Vroeg Gypsy vriendelijk, vol medelijden voor Lacey. Ze had haar eigen verdriet over de dood van hun opa al afgehandeld ... maar Lacey het net ontdekt.

Ren staarde even naar Gypsy voordat hij weer omlaag keek naar het meisje dat hij nog steeds vasthield. Hij verstevigde zijn greep en leunde voorover tot zijn lippen maar een paar centimeter van haar oor verwijderd waren: “Ik zal niet ver zijn.”

Lacey werd 's nachts geboren, maar ze was gisteravond niet geboren en begreep de onderliggende dreiging van de man perfect.

Gypsy zuchtte en schudde haar hoofd voordat ze beide mannen uit haar kamer zwaaide. “Vooruit, ik denk dat ik het vanaf hier aan kan.” Ze blies een lok donker haar uit haar ogen toen ze uit het slaapgedeelte stapten, maar stopte in haar woonkamer om zich om te draaien en naar haar te kijken.

Fronsend liep ze kalm naar de deur van de schuilkelder en wees naar ze. “Geen aanstoot aan jullie beiden, maar ik heb mijn nicht al meer dan een jaar niet gezien en ik denk dat ze net zoveel vragen heeft als jij ... zo uit.”

Nick legde een hand op Ren's schouder en duwde hem zachtjes naar de deur. Hij haalde snel zijn hand weg toen Ren die van zich af schudde en voor hem uit de kamer stormde.

Voordat hij hem volgde, draaide Nick zijn hoofd om en glimlachte hij geruststellend naar Gypsy. “We staan buiten als je iets nodig hebt. Neem je tijd.”

Ren draaide zich om om de toegestane tijd tegen te spreken, maar de woorden stierven op zijn lippen toen hij zag dat Lacey nu vlak achter Gypsy stond met een zelfvoldane grijns op haar gezicht alsof ze zojuist overal haar zin in had gekregen. De kleine snotaap was irritant en stond op het punt hem echt kwaad te maken… dus besloot hij haar spelletje mee te spelen.

Ren hield zijn hoofd naar beneden zodat ze het zilver van zijn ogen kon zien en beantwoordde de grijns met een donkerdere grijns van hem, waardoor haar uitdrukking een beetje vervaagde.

Lacey kon niet geloven dat deze man naar haar grijnsde alsof hij iets wist wat ze niet wist. Nou, naar de hel daarmee. Als vergelding stak ze haar hand uit en gooide de deur van de schuilkelder hard genoeg dicht om een heel luide knal te maken, ongeveer een seconde voordat ze hem op slot deed.

“Deze is voor jullie stelletje bejaarden,” raasde ze, ze miste volledig het feit dat ze hem net een compliment en een belediging had gegeven in dezelfde zin.

“Oohh die kleine,” donderde Ren en reikte naar het stuur om het te ontgrendelen, maar Nick sloeg snel zijn hand weg.

“Oh kom op, ik betwijfel of ze gevaarlijk is,” zei Nick aan om Ren te kalmeren. “Voor het geval je het nog niet gemerkt hebt, ze is nu zo bang en niet van plan de wereld over te nemen. Bovendien is er maar één uitweg uit die schuilkelder en we staan er precies voor. Vertrouw me ... ze is maar een meisje en geen bedreiging.”

“Ga weg!” Snauwde Ren geërgerd. “Als ze zo verdomd onschuldig is, waarom is ze dan gekleed als een jongen en probeert ze midden in de nacht in te breken in de winkel van haar opa? Oh, en laten we niet vergeten dat ze regelrecht naar een verborgen kluis ging die tot gisteren een hele reeks zeer krachtige artefacten bevatte waarvoor elke demon hun Demon Blade zou geven om in handen te krijgen? Verklaar me dat Robin,” eindigde hij verwaand.

Nick grijnsde en schudde langzaam zijn hoofd. “Oh nee ... ik ben Batman.”

“Wat dan ook ... Robin,” zei Ren terwijl hij zijn handpalm tegen de deur legde en zijn ogen sloot om zich te concentreren.

Hij fronste toen Nick's gedachten, die niet erg aardig waren, plotseling luid en duidelijk door zijn hoofd klonken. Ren kon er niets aan doen en begon in stilte te tekeer gaan over het vermogen om gedachten te lezen dat hem zojuist in de steek had gelaten toen het van pas zou komen. Waar die geest lezende demon ook was ... hij moest in godsnaam stilstaan.

Gypsy zuchtte om Lacey's koppige actie en draaide zich om naar haar nicht. Ze nam niet de moeite om haar te vertellen dat beide mannen wisten hoe ze de deur moesten openen die ze zojuist in hun gezicht had geslagen. Als ze Ren bleef tegenwerken, zou ze er snel genoeg achter komen ... Dat wist Gypsy zeker.

“Wat in hemelsnaam ...” begon Gypsy alleen haar mond klapte dicht toen Lacey plotseling haar hand uitstak en haar lippen aanraakte met de toppen van haar vingers en een zacht geluid maakte.

“Waar is ons kristal,” fluisterde Lacey nauwelijks hoorbaar, ze begon door de kamer te lopen en keek naar de enorme hoeveelheid kristallen die Gypsy persoonlijk had tentoongesteld.

Gypsy glimlachte toen ze besefte waar Lacey naar op zoek was en liep naar haar computerbureau en reikte naar het heldere robijnrode kwartskristal dat daar lag. Als kinderen gebruikten ze het privacy kristal vaak om elkaar de geheimen te vertellen waarvan ze niet wilden dat iemand anders het hoorde ... vooral de volwassenen.

Het kristal zelf was hun geheim geweest en door hun grootvader aan hen gegeven om te delen. Toen ze opgroeiden, werd het kristal opzijgelegd omdat het geen nut had gehad. Gypsy wist niet waarom het kristal bij haar bleef in plaats van verder te gaan zoals kristallen meestal deden ... misschien zou ze nu haar antwoord krijgen.

Ren hield zijn hand tegen de deur gedrukt en probeerde door het dikke staal te luisteren. Zijn ogen vernauwden zich toen de stem van Gypsy plotseling halverwege een zin werd onderbroken.

Nick stond naast hem met zijn oor tegen het koude staal gedrukt. Hij had wat problemen, maar kon nog steeds dezelfde dingen horen als Ren.

Ren fronste zijn wenkbrauwen toen hij Lacey Gypsy naar een kristal hoorde vragen net voordat de kamer in stilte viel, op het geluid van hun voetstappen na.

“Wat heeft een kristal met iets te maken?” Vroeg Nick.

Ren wierp hem een blik toe die hem in feite vertelde te zwijgen voordat hij zijn ogen sloot en zich weer concentreerde.

Gypsy en Lacey gingen tegenover elkaar op de bank zitten, terwijl Gypsy het kristal in haar hand hield. Lacey legde haar hand in die van Gypsy, klemde het kristal tussen hun handpalmen en slaakte een diepe zucht.

“Vertel me alles wat ik heb gemist sinds ik weg ben,” zei Lacey zacht.

Ren raakte gefrustreerd en probeerde te luisteren terwijl hij probeerde zijn tovenaars bereik te vergroten. Alleen fragmenten van hun gesprek drongen nu door, als een slechte radio-ontvangst, en hij besefte plotseling dat hij werd geblokkeerd door een soort magie. De lucht om hem heen kreeg een beetje kracht en zijn frons werd dieper net voordat hij naar de deur sneerde.

Nick leunde verward achterover van de deur. “Ik kan nu helemaal niets horen.”

“Het lijkt erop dat Gypsy iets heeft dat een persoonlijk gesprek kan beschermen,” zei Ren en zijn lippen werden dunner van opwinding. “Ze gebruiken magie om te voorkomen dat we ze horen.”

Nick snoof naar de grote slechte Ren die zo gemakkelijk werd overtroffen: “Je gaat me toch niet vertellen dat jij, met al je kracht, er niet doorheen kunt breken?”

Ren's kaak spande zich toen hij aan de kracht van het kristal trok en het schild strekte tot waar hij zich binnen de barrière bevond. “Dat heb ik niet gezegd. Er is meer nodig dan het gekke spelletje en de truc van een klein meisje om me buiten te houden.” Hij leunde wat dichter naar de deur en keek Nick aan met een ondeugende grijns: “Wil je horen wat ze zeggen?”

“Wat denk je zelf, dat ik stom ben ... natuurlijk,” antwoordde Nick met een sluwe grijns. Hij was absoluut niet vies van afluisteren als het hem uitkwam. In feite was hij daar meestal een professional in.

Ren wenkte hem en legde een hand op de schouder van de jaguar, voor de lol iets te strak.

Nick kromp ineen bij de harde greep, maar negeerde het toen zijn wenkbrauwen in zijn haarlijn schoten toen hij plotseling de stemmen van de vrouwen hoorde, net zo duidelijk alsof hij in dezelfde kamer met hen was.

“Leuk,” fluisterde hij met tegenzin.

Gypsy zat in kleermakerszit op de bank terwijl ze Lacey alles vertelde wat er was gebeurd, te beginnen met de dood van opa. Het had niet zo lang geduurd als ze dacht dat het zou duren om het verhaal te vertellen en ze leunde zelfs een beetje voorover toen ze Lacey begon te vertellen over Nick, Ren en al het gedoe met Samuel. Ze bloosde toen ze toegaf dat ze al jaren een beetje verliefd op Nick was geweest.

Buiten de deur haalde Nick diep en tevreden adem bij het horen van Gypsy's bekentenis en keek naar Ren om te zien hoe hij het opnam. Het was een beetje teleurstellend om de andere man onaangedaan te zien.

“Kop dicht,” fronste Ren terwijl hij wilde dat Nick niet meer zo hard aan hem zou denken.

Nick wilde zo graag lachen, maar hield het in, want hij wilde ook horen wat er in de kamer gebeurde.

Tegen de tijd dat Gypsy klaar was met het vertellen, wreef Lacey met haar vrije hand over haar slaap en fronste haar gezicht alsof ze erge hoofdpijn had.

“Dat allemaal en je leeft nog? En hier dacht opa dat hij me de gevaarlijke baan had gegeven. Is er nog iets dat ik moet weten?” Vroeg Lacey en ze kruiste haar vingers, er viel niet meer te vertellen.

Gypsy dacht er even over na en schudde toen langzaam haar hoofd. “Nee, ik denk dat dat vrijwel alle belangrijke dingen omvat.”

“Het is een wonder dat The Witch’s Brew nog steeds staat,” fluisterde Lacey en ze verstevigde haar greep op de hand van haar nicht voordat ze hem tussen hen in bracht. “En je probeerde een demon neer te schieten met een houten kogel,” ze schudde haar hoofd van verbazing en medeleven. Moedig en dom leken iets te zijn dat ze allebei gemeen hadden. “Ik ben zo blij dat deze Michael-persoon de kracht had om je te genezen. Ik zou zijn gestorven als ik naar huis was gekomen om te zien dat jij en opa ... wegwaren.”

“Het gaat goed met mij en je bent nu thuis. Je blijft ... toch?” Vroeg Gypsy en liet de hoop in haar ogen schijnen.

Lacey begon nee te zeggen, maar zweeg even en beet op haar onderlip terwijl ze probeerde zich te verdiepen in iets dat haar nicht had gezegd. Ze hief haar kin op en met haar blik strak op Gypsy gericht vroeg ze zich af of ze net het vangnet had gevonden waarnaar ze op zoek was. Als het de demonen ervan weerhield haar nog een tijdje niet te vinden, dan zou ze niet klagen.

“Wacht even ... was je serieus toen je zei dat demonen dit gebouw niet binnen mogen komen zonder jouw toestemming?” Vroeg ze, wetende wanneer iets te mooi klonk om waar te zijn… dat was het meestal.

“Het is waar,” bevestigde Gypsy enthousiast. “We hebben zelfs de spreuk getest om er zeker van te zijn dat hij werkte, en nou ja ... hij werkt uitstekend.” Ze probeerde te voorkomen dat ze grijnsde toen ze zich herinnerde dat Nick en Ren de winkel uit werden gezogen.

“Dat is het liefste dat ik heb gehoord in mmm ... ongeveer een jaar,” zei Lacey naar waarheid en voelde een deel van de spanning uit haar schouders en rug wegvloeien. Als ze bleef, kon ze misschien wat meer tijd winnen voordat ze tegenover Magere Hein stond. “En je zegt dat dit één van de spreuken was die al die tijd in de kluis heeft gezeten?”

Ze vroeg zich stilletjes af of het uit hetzelfde spreukenboek was gekomen waarvan ze wist dat het de spreuk bevatte om de kracht van het demonteken dat ze nu droeg tegen te gaan. De manier waarop ze het begreep ... door een vervormingsspreuk over haar demonenmerk uit te spreken, zou het bijna onmogelijk zijn om haar op te sporen. Het zou de markering niet verwijderen, maar het was het op één na beste.

Ze moest weten waar ze dat boek naartoe hadden gebracht. Haar volgende stap zou zijn om de machtigste heksenketel in de stad te lokaliseren en hen te overtuigen haar te helpen de betovering uit te voeren. Het probleem was ... iemand had het verdomde boek verplaatst.

Gypsy hield bezorgt haar hoofd schuin toen de opluchting in Lacey's ogen wegebde van bezorgdheid. “Lacey, waar ben je het afgelopen jaar geweest? Wat is er gebeurd waardoor je niet naar huis kwam?”

Toen Lacey niet meteen antwoordde, sloeg Gypsy haar blik neer tot waar hun handen nog steeds samen rond het kristal zaten. “Je moet weten dat opa ziek was toen je verdween. Hij probeerde het voor me te verbergen, maar je bleef zo lang weg dat hij er eindelijk van overtuigd was dat je nooit meer terug zou komen ... dat er iets vreselijks met je was gebeurd.”

Lacey trok een flauw gezicht, wetende dat opa de laatste persoon was die verantwoordelijk was voor de rotzooi waarin ze zich bevond. Dit was helemaal voor haar eigen rekening.

Ze hadden Gypsy altijd buiten de cirkel gehouden, maar nu opa weg was, leek niets haar ervan te weerhouden om er tenminste een deel van te vertellen. Trouwens, als haar verleden haar inhaalde, zou Gypsy tenminste weten wat er echt met haar is gebeurd en misschien zelfs een grafsteen naast opa plaatsen ter herinnering.

Ze voelde zich kalm toen ze besloot om haar nicht mee te laten delen met de activiteiten van het gezin buitenshuis.

“Opa stuurde je altijd naar de veilingen en veilige plaatsen om de artefacten te krijgen die hij voor zijn verzameling wilde hebben of die hij nodig had om zijn klanten tevreden te stellen. Dat was jouw taak en je was er erg goed in.” Ze glimlachte liefdevol naar haar nicht voordat ze eraan toevoegde: “Maar ik ... ik was goed in iets heel anders.”

“Wat bedoel je?” Vroeg Gypsy met een frons. Ze had het achterdochtige gevoel dat ze het niet leuk zou vinden wat Lacey haar ging vertellen.

Lacey haalde haar schouders op alsof het niet zo'n groot probleem was. “Opa stuurde je naar de dingen die beschikbaar waren en die je gemakkelijk kunt bemachtigen ... sluit gewoon een paar deals in het geheim, met de hulp van een zeer gewilde transactie of enorme hoeveelheid geld. Hij stuurde me achter de dingen aan die niet zo ... gemakkelijk te verkrijgen waren.”

“Zoals?” Vroeg Gypsy.

“Zoals dingen waar mensen geen afstand van wilden doen,” gaf Lacey aan en keek toe terwijl de mond van haar nicht openviel.

Hoofdstuk 2

“Heeft hij je eropuit gestuurd om dingen te stelen?” De stem van Gypsy klonk verbijsterd. “Ik kan niet geloven dat opa je zou aanmoedigen om zoiets gevaarlijks te doen.”

“Hoe denk je dat hij in de eerste plaats in dit bedrijf terecht is gekomen?” Vroeg Lacey met een flauwe glimlach.

“Ik heb alleen maar geruchten gehoord,” fluisterde Gypsy meer dan een beetje verbaasd over de bekentenis. Enkele van de hoogste personen op de ondergrondse veilingen hadden haar de afgelopen jaren vaak hints gegeven. Ze had alleen beleefd naar hen geknikt en geglimlacht, en daarna de geruchten uit haar hoofd gewist omdat ze er niet te hard over wilde nadenken.

Ze zuchtte terwijl ze toegaf. “Ik haalde gewoon mijn schouders op met het idee dat ze me aan het pesten waren, omdat we vaak dingen te pakken kregen die de anderen heel graag wilden.”

“Ze hadden het volste recht om jaloers te zijn. Opa was in zijn beste jaren een beruchte inbreker en hij heeft in die jaren veel waardevolle spullen weten te bemachtigen,” bevestigde Lacey met trots in haar stem.

“Zijn specialiteit was bovennatuurlijke voorwerpen… oude spreukenboeken, tijdschriften, schilderijen en verschillende magische voorwerpen. Ondergrondse geruchtenmolens zeggen dat hij de Heilige Graal daadwerkelijk heeft gevonden en deze heeft verborgen voor de man die hem had ingehuurd om hem te vinden. Ik betwijfel ernstig of hij dat deed, maar het draagt alleen maar bij aan de mythe rond opa.”

Gypsy fronste haar wenkbrauwen. “Hoe heeft hij al die jaren overleeft en hij bleef zulke gevaarlijke voorwerpen na te jagen?”

Lacey haalde haar schouders op. “Wie weet? Opa maakte veel vijanden voordat hij zich terugtrok uit zijn favoriete tijdverdrijf. Niemand kon bewijzen dat hij het was, want hij had de kunst van het stelen onder de knie. Eén van de eerste dingen die hij had gestolen, was een verdwijn apparaat waardoor hij volledig onzichtbaar was. Zijn schild tegen de meeste van die vijanden die hem wel verdachten, was het feit dat veel van de dingen waarvan ze dachten dat hij ze misschien had gestolen, krachtig genoeg waren om tegen hen te worden gebruikt als ze wraak zouden nemen.”

“Een verdwijnapparaat,” herhaalde Gypsy met grote ogen. “Zoals de onzichtbaarheidsmantel van Harry Potter?”