Het Hart Van De Tijd

Hoofdstuk 3 “Toya Ontmoeten”

Shinbe leunde voorover met een serieuze blik op zijn gezicht, zijn amethistogen bijna gloeiend. “Er zijn een paar normale mensen hier, en er zijn er die een studiebeurs hebben zoals ik en Suki. Er zijn anderen die een studiebeurs hebben, maar we hebben allemaal een soort speciale vaardigheid ... zoals een kracht die normale mensen niet hebben.”

“De mijne is telekinese. Ik kan objecten verplaatsen met mijn geest, en telepathie, wat betekent dat ik met mijn verstand met anderen kan praten.” Hij sprak de woorden geluidloos uit, wetende dat ze hem in haar eigen geest kon horen.

Kyoko's lippen gingen uit elkaar toen ze zijn lippen niet zag bewegen en zijn stem weergalmde in haar hoofd. Ze voelde zich plotseling helemaal warm alsof zijn stem er hoort te zijn of ... zoiets. Haar uitdrukking ontspande zich en haar ogen werden zachter terwijl ze naar hem staarde.

Shinbe probeerde zijn nieuwsgierige frons te verbergen ... toen hij net op dat moment zijn geest met haar had verbonden ... het had al zijn concentratie gekost om de verbinding te verbreken. Het was alsof zijn macht bij haar wilde blijven. Hij probeerde het gevoel van zich af te schudden en ging verder. “Ik kan ook spreuken uitspreken en ik kom uit een lange lijn van monniken.” Hij stopte toen Kyoko in lachen uitbarstte.

Suki gleed weer naast Kyoko zonder een slag te missen, “ik weet dat het moeilijk te geloven is, maar hij komt uit een lijn van monniken.” Ze grijnsde toen haar blik weer nuchter werd. “En ik heb hem met dingen zien gooien zonder ze aan te raken, en hij is geweldig in alle soorten vechtsporten.”

“Misschien moeten we de lieftallige Kyoko op de hoogte brengen van al mijn talenten,” zei Shinbe suggestief.

Suki draaide zich om en keek Shinbe woedend aan: “Nee, ik zal haar niet vertellen dat je DAAR goed in bent!” Ze gaf hem een goede klap op zijn kop.

“Maar toch, hij gedraagt zich alsof hij maar een mens is.” Een sarcastische stem kwam uit het niets en Shinbe ging rechtop staan en schreed naar hem toe om ruimte te geven aan de stem.

Kyoko keek op en haar ogen waren gesloten met diepgouden ogen. De eigenaar van de stem zag er goed uit, beter dan alles wat ze ooit had gezien. Lang zwart haar met zilveren highlights viel in lange lagen van zijn hoofd. Zijn zonovergoten huid leek te gloeien met een gezonde glans en zijn lichaam was om voor te sterven. Zijn ogen leken haar echter gevangen te houden, ook al keek hij haar niet rechtstreeks aan.

Suki snoof en sloeg haar armen over elkaar voor haar borst, waardoor de nieuwkomer een pissige blik wierp. “Geweldig, je bent alles wat nodig is om haar weg te jagen.”

Shinbe grijnsde naar Suki en wierp toen een blik op Kyoko om een inleiding te geven. “Dit is Toya. Toya ontmoet Kyoko. Vandaag is haar eerste dag hier.”

Toya draaide zich om en keek Kyoko aan, en om de één of andere reden irriteerde de manier waarop hij naar haar keek, alsof hij haar een maatje wilde nemen, haar. Kyoko kneep haar ogen tot spleetjes en haar eerste indruk van hem schoot uit de lucht.

“Dus jij bent de priesteres?” Snoof Toya en draaide zijn hoofd alsof hij haar wegstuurde terwijl hij ging zitten.

Kyoko keek om zich heen en ze hapte naar adem. Niemand hier wist dat ze een priesteres was. Eigenlijk wisten alleen haar naaste familieleden dat.

“Hoe weet je dat nou?” Riep ze tegen hem, ineens woedend.

Toya kromp ineen en voelde zijn bloed pieken. “Verdomme, schreeuw niet als een gek. Ik kan je goed horen,” gromde hij tegen haar.

Suki en Shinbe huiverden allebei en krompen ineen in hun stoelen terwijl Kyoko en Toya elkaar woest aankeken.

Toya's zintuigen begonnen een golf van kracht op te vangen die met Kyoko's woede kwam, en hij verstrakte, denkend dat ze misschien een beetje kracht in dat kleine schattige lijfje had, hoewel hij verdoemd zou zijn als hij haar dat vertelde.

Zwijgend bekeek hij haar uiterlijk. Haar kastanjebruine haar glinsterde in het licht rond een prachtig hartvormig gezicht. Ze had felgroene ogen die hem nu in woede aankeken, waardoor zijn bloed een beetje opwarmde. Hij hield van een vrouw met pit en ze zat er duidelijk vol mee, maar om de één of andere reden zette het hem op scherp. Wat hij niet leuk vond, was de manier waarop ze naar hem keek ... dat zou hij heel snel oplossen.

Hij keek haar harder aan en probeerde haar te intimideren. “Je hebt toch een studiebeurs ... en HIJ zei dat je een PRIESTERES bent!” Gromde Toya in haar gezicht en kwam met elk woord dichterbij tot ze bijna neus aan neus waren. Hij vouwde zijn armen in zijn losse mouwen en snoof naar haar. “Ik wed dat je niet eens weet wat een demon is,” gromde hij, en hij realiseerde zich plotseling dat ze met de seconde schattiger werd en dat irriteerde hem.

Kyoko kromp ineen en haar humeur piekte. Ze wist wat demonen waren. Ze had ze haar hele leven bestudeerd en als haar familie gelijk had, had ze er zelfs een paar ontmoet ... maar ze kon het zich niet herinneren. Toch hield ze niet van Toya's hoge en machtige houding, dus trok ze een wenkbrauw op alsof ze hem stilletjes vroeg of hij daarop wilde wedden.

Suki leek Kyoko te willen verdedigen: “Toya, kun je geen verdomde minuut beleefd zijn? Ze is hier nog maar een paar uur, en voordat je haar wegjaagt, wil ik haar overtuigen om te blijven.” Ze keek bijna bedroefd bij de gedachte Kyoko zo snel te verliezen.

Toya trok een geïrriteerde wenkbrauw op en wierp een blik op Suki. “Nou, ze heeft mijn vraag niet eens beantwoord. Denk je dat ze het aankan?” hij wendde de blik weer naar Kyoko.

“Ik kan alles aan wat je maar kunt bedenken om naar me te gooien, klootzak,” informeerde Kyoko hem, haar woorden begonnen te ijskoud worden.

Suki en Shinbe keken elkaar aan. Ze hadden nog nooit iemand anders dan zijzelf en de eigenaar van de universiteit zo tegen Toya horen uitvallen, behalve misschien Kotaro. Toen grijnsden ze allebei, wetende dat ze dit meisje genaamd Kyoko zeker leuk zouden vinden.

Een ober kwam aan tafel met een dienblad met eten, en Kyoko richtte haar aandacht van Toya op hem. De man staarde Kyoko een beetje te lang aan, en haar zintuigen begonnen te tintelen en vertelde haar dat er iets aan de hand was. Ze keek op in donkere ogen die niet leken te passen bij het jongensachtige gezicht van de jongeman.

Iets aan hem trok Kyoko aan ... hoewel ze niet wist of ze het gevoel echt leuk vond. Natuurlijk was hij schattig om naar te kijken, maar iets aan hem maakte haar een beetje ongemakkelijk. Ze knipperde met haar ogen en probeerde zich te ontdoen van de betovering die de jongeman leek uit te stralen zonder zelfs maar te proberen. De stemming was uiteindelijk verbroken toen ze een zacht gegrom naast haar hoorde.

Toya voelde kou over zijn huid kruipen en gromde naar de man, die hem uit zijn verdoving leek te schudden. Toen de ogen van de jongen weer op die van Toya gericht waren, leken ze van gitzwart naar zilverblauw te glanzen toen hij zich omdraaide en bij de tafel wegvluchtte.

Kyoko wierp Suki een verwarde blik toe, maar Suki schudde het van zich af en nam een hap van haar eigen eten. Naast haar hoestte Shinbe in zijn hand terwijl hij probeerde zijn rare gevoel voor humor te verbergen terwijl hij de man door de kamer zag rennen. Kyoko kreeg een paar rare vibes van deze kerel ‘Toya’ en ging niet rusten totdat ze erachter kwam wat zijn probleem was. Ze leunde achterover in haar stoel en bekeek hem even.

Zijn lange haar had de vreemdste kleur van middernacht met dikke zilveren highlights die er wild doorheen liepen, en zijn ogen waren prachtig ... HIJ was mooi. 'Mentale noot voor jezelf, geef jezelf later een klap omdat je dat denkt.' Zijn ogen waren vlammend goudstof, daar bestaat geen twijfel over. Hij zou schattig zijn geweest als hij haar nu niet had aangekeken.

Suki zuchtte. Ze moest met Kyoko praten over het te gek maken van Toya. Hij had zijn grens en het was niet goed om die over te steken. En het was niet eerlijk dat Kyoko geen idee had dat ze een bewaker kwaad maakte.

“Ik heb gemerkt dat als je met vuur speelt ... je vaak brandwonden oploopt,” informeerde Shinbe de stilte aan tafel en werd beloond met een verhitte blik van iedereen voordat ze allemaal besloten hem te negeren.

Toya wierp nog een blik op Kyoko. Dus dit is naar wie hij moest kijken? Je maakte een grapje. Kyou had hem net verteld over haar komst vanmorgen, met een duidelijke waarschuwing dat hij op haar moest passen en ervoor moest zorgen dat ze te allen tijde veilig was.

Hij kneep zijn ogen samen en vroeg zich af wat de jongen was die zojuist bij hun tafel had gestaan. De manier waarop hij naar Kyoko had gestaard, had hem boos gemaakt. Was de priesteres echt in gevaar? Waarom zou hij zo geïnteresseerd zijn in het veilig houden van een mens? Hij had nooit iemand met respect behandeld, dus wat maakte dit dwaze meisje anders?

Soms haatte Toya het feit dat Kyou zijn aangewezen bewaker was, maar hij moest wel toegeven dat hij hem veel verschuldigd was omdat hij hem in huis had genomen. Hij wist ook dat er altijd een goede reden voor was wanneer Kyou iets deed en dat alleen al deed hem afvragen over dit meisje genaamd Kyoko.

Shinbe, die merkte dat de spanning aan de tafel met een mes kon worden doorgesneden, wierp een blik op Suki met de grootste puppyhondenogen. Wetend dat hij Kyoko weer kon laten glimlachen met zijn capriolen, begon hij het op dik te leggen.

“Dus Suki, ga je vanavond nog steeds met mij naar de club? Het is zaterdagavond en ik zou het vreselijk vinden om niet met jou te dansen maar met een dozijn volslagen vreemden te dansen.” Shinbe keek versuft alsof hij ervan droomde met een menigte andere vrouwen te dansen, alleen maar om zijn punt te bewijzen.

Suki keek hem vlak aan en vroeg zich af of ze die stomme blik van zijn gezicht moest slaan, en wendde zich toen tot Kyoko. “Kyoko, ik heb een begeleider nodig,” grijnsde ze. “Jij gaat toch met mij mee? Het is te gevaarlijk om alleen te gaan met alleen ... hem,” keek ze Kyoko smekend aan.

De hoeken van Kyoko's lippen trilden toen ze Shinbe uit de verdwaasde blik zagen komen en weer naar haar knipogen. “Suki, ik zou heel graag met jullie meegaan. Op die manier kunnen we team Shinbe taggen als hij uit de hand loopt.”

Ze keken Shinbe allebei spits aan en Shinbe kreunde. Kyoko kon het niet helpen toen ze weer in lachen uitbarstte. Ze hield echt van deze twee.

Toya keek vanuit zijn ooghoeken naar Kyoko. Verdomme, ze was knap als ze zo lachte. Hij kreunde innerlijk. Waar kwam dat vandaan? Hij zakte in zijn stoel neer, geïrriteerd door zijn gedachtegang. 'Verdorie!' Nu zou hij vanavond naar de club moeten gaan om op haar te passen. Ze glimlachte nog steeds naar Shinbe en Suki toen ze zich omdraaide.

Terwijl ze naar hem keek, sloeg zijn hartslag een slag over en ging de temperatuur in zijn bloed een paar graden omhoog. Toya besefte dat ze meer kracht van haar had gekregen nu ze gelukkig was dan zojuist, toen hij haar kwaad had gemaakt. Voor het eerst sinds lange tijd voelde hij zich ongemakkelijk.

Toen Kyoko's gelach bedaard was, wendde ze zich tot Suki: “Hé, ik weet niet eens welke lessen ik op maandag zal volgen of waar ik heen moet. Weet je waar ik het kan vinden?”

Voordat Suki antwoord kon geven, beantwoordde Toya de vraag en keek haar aandachtig aan. “Alle beursstudenten krijgen hetzelfde onderwijs. Dus jij, Suki en Shinbe, samen met de anderen, zitten in dezelfde klassen. De enige aparte klas is wanneer je bij de eigenaar bent.” Zijn stem klonk lui terwijl hij achteroverleunde in zijn stoel.

Kyoko fronste. “Welke klas geeft de eigenaar les?”

Shinbe gaf dit keer het antwoord, zijn amethistogen lichtten op van intriges: “Voor ons allemaal is het anders. Daarom geeft hij ons apart les. Hij helpt ons met onze speciale vaardigheden.” Hij leunde bedachtzaam achterover en voegde er met een grijns aan toe: “Ik denk dat jij je priesteressen zou versterken.”

Kyoko's woede nam weer toe en vroeg zich af hoe de eigenaar in godsnaam had geweten dat ze een priesteres was. De beurs had er niets over gezegd. Ze had de afgelopen jaren geprobeerd dezelfde krachten te begraven waarvoor de eigenaar haar een studiebeurs had gegeven. Ze wilde dit zo snel mogelijk uitzoeken.

Terwijl ze naar haar bord keek, zei Kyoko met gespannen stem: “Misschien is dit een vergissing. Kan ik nu op één of andere manier met de eigenaar van de academie praten?”

Toya kneep zijn ogen tot spleetjes. Kyou had hem verteld dat ze hem misschien mocht vragen, en hoewel Kyou buiten de klas nooit iemand wilde zien, had hij tegen Toya gezegd dat ze haar rechtstreeks naar hem toe moest brengen als ze vragen had.

“Wat is er mis, ben je bang?” Hij bespotte haar en werd beloond toen haar stormachtige ogen recht op de zijne schoten in geërgerde woede. Dus dit meisje dacht dat ze hem aankon. Het is misschien leuk om te zien hoe ze die blik op Kyou uitprobeert. Hij had de angst gezien die Kyou ogenblikkelijk bij iemand kon inboezemen zonder een woord te hoeven zeggen.

“Goed, ik neem je mee naar hem toe zodra je klaar bent,” Toya vroeg zich af of ze het aanbod zou aannemen.

Kyoko verloor een deel van haar woede toen ze dit hoorde. Ze schoof haar bord opzij en knikte, blij om zijn aanbod aan te nemen: “Klaar als je zover bent.” Ze trok een wenkbrauw naar hem op.

“Waarom die haast?” Toya stond op met een grijns. “Misschien wil je die bui van je onderdrukken, want hij zal het voelen,” grinnikte hij naar haar, denkend dat ze geen idee had waar ze aan begon.

Kyoko kneep haar ogen tot spleetjes en stond op en keek om naar Suki en Shinbe. “Ik zal met jullie praten als ik klaar ben, als jullie me komen ophalen. Ik wacht in mijn kamer en we kunnen plannen maken voor vanavond.” Ze knipoogde naar Suki, keek toen weer naar Toya en voegde er met uitgestreken stem aan toe. “Tenminste, als ik besluit te blijven.”

Hij wendde zich met een snuifje van haar af en ze zag hoe hij zich terugtrok, en zwaaide toen over haar schouder naar de anderen terwijl ze hem volgde. Ze merkte al snel hoe andere studenten snel uit Toya's weg gingen en vroeg zich daarover af. ‘Wat was hij? De pestkop op school?’

Kyoko zou hem niet de voldoening geven om te rennen om hem in te halen, dus nam ze de tijd om te lopen en opzettelijk achterop te raken. Nog steeds een beetje boos op hem, bloosde ze bijna toen haar ogen naar Toya's achterkant dwaalden. Toen zij zag hoe zijn haar over zijn kont streek en ze een glimp opving van de stevige ronding die eronder lag, irriteerde het haar alleen maar meer. Woedend en schattig was gewoon een vreselijke combinatie.

Mentaal hoofdschuddend bleef ze hem volgen, haar zwervende ogen vervloekend. “Er zou een volslagen idioot voor nodig zijn om te denken dat iemand die je niet kunt uitstaan ... schattig is,” mompelde ze zachtjes. “Vervelend … Vijandig ... en arrogant misschien ... maar nooit schattig,” grijnsde ze, terwijl ze zich al beter voelde.

Een vreemd bewustzijn kroop langs haar ruggengraat en haar ogen schoten boven haar uit en sloten zich op met de donkere ogen die de hare doordrongen. De man leunde tegen de muur boven aan de trap en keek naar haar. Hij had ebbenhouten haargolven over zijn rug en over zijn schouder, en zijn nachtelijke ogen waren intens. Hij was erg aantrekkelijk, maar ze voelde zich ... bedreigd.

Ze keek weg van hem. “Kyoko probeer jezelf te pakken te krijgen. Stop met het analyseren van iedereen die je ziet,” zei ze streng tegen zichzelf, terwijl ze probeerde haar smaragdgroene ogen weer op te heffen.

“Daar is het mooiste meisje op de campus.”

Kyoko voelde een sterke arm om haar schouders gaan en draaide zich om en herinnerde zich de stem van de man die haar had laten zien waar haar kamer eerder die ochtend was. Ze voelde de punten van haar haar weer haar gezicht kietelen, terwijl een briesje uit het niets haar wangen leek te strelen.

Ze schonk hem een warme glimlach, maar dook tegelijkertijd naar beneden en probeerde onder zijn arm uit te komen. “Kotaro, het is leuk je weer te zien. Bedankt voor je hulp vanmorgen,” zei Kyoko met een nerveuze stem, wensend dat hij niet zo vertrouwd zou zijn met haar. Ze vond hem aardig en zo, maar ze zei nooit dat hij zijn arm om haar heen kon slaan.

Kotaro was onaangedaan toen hij haar hand in de zijne nam. “Kan ik je ergens anders naartoe begeleiden, Kyoko?” Hij keek diep in haar smaragdgroene ogen wetende dat hij ze eerder had gezien … ergens. En hij had een vaag gevoel dat hij er ooit gelukkig in was verdronken.

Kyoko wierp een blik de trap op en zag dat Toya was gestopt en draaide zich om, weer boos kijkend. Ze had kunnen zweren dat ze hem net tegen haar of Kotaro had horen grommen, ze wist niet zeker wat.

Toya wist niet wat Kotaro van plan was, maar het beviel hem niet dat hij zo vriendelijk met Kyoko omging. Een diep gegrom kwam uit zijn borst toen hij een waarschuwing gaf: “Ik kan het aan, Kotaro, tenzij je haar wilt meenemen naar Kyou.” Hij wierp Kotaro een harde blik toe, wetende dat Kotaro niet zomaar naar Kyou ging, tenzij het voor de les was of hij werd opgeroepen.

Kotaro liet Kyoko's hand los, “ik hoop dat alles in orde is, Kyoko.” Hij wierp Toya een vuile blik toe en wendde zich toen weer tot haar: “Pas op voor vriesbrand hier. Als het uit de hand loopt, zal ik voor je zorgen.” Kotaro wierp Toya een zelfvoldane blik toe, knikte toen naar Kyoko en draaide zich om, de trap weer af.

Kyoko hoorde Toya snuiven en ze keek naar hem op terwijl hij zich omdraaide en door de gang liep, op dezelfde manier als vanmorgen.

Deze keer haastte ze zich en haalde hem net op tijd in om hem door de deuren te zien gaan die luidden: GEEN TOEGANG. Kyoko vroeg zich af waar ze heen gingen. Toen ze zijn stijve rug volgde, dacht ze eraan dat hij haar mee terug zou nemen naar haar eigen kamer. Toen hij inderdaad voor haar deur stopte, draaide Toya zich om om haar aan te kijken en ze keek hem boos aan tot hij met zijn hand naar de deur recht tegenover de hare zwaaide en klopte.

Kyoko was in shock. De eigenaar was in de kamer recht tegenover de hare? Weer kwamen de woorden van haar broer terug om haar te achtervolgen. ‘Echt niet!’ Zonder op antwoord te wachten, opende Toya de deur en duwde haar voor hem naar binnen.

Meteen keerde Kyoko zich tegen hem. “Ik weet niet wat je verdomde probleem is, maar wil je me alsjeblieft niet duwen,” zei ze dwingend om hem weg te jagen, “en raak me niet aan. Ik heb je niets gedaan.” Het haar kwam weer overeind in haar nek toen ze merkte dat Toya naar iets achter haar stond te staren.

Kyoko's schouders zakten in elkaar. Nu had ze het gedaan. Moest ze altijd wegkomen zonder na te denken over waar ze was of wie er zou kunnen kijken?

Toya zag Kyoko gespannen raken en hij grijnsde terwijl hij zijn ogen sloeg naar het meisje dat ineens zo klein leek. “Wilde je niet met iemand praten?” Toen Kyoko zich niet omdraaide, keek Toya weer op naar Kyou en kneep zijn ogen tot spleetjes toen hij zag dat Kyou tegen de deuropening van de woonkamer leunde en naar Kyoko staarde alsof hij in trance was.

'Wat maakt het uit?' Dacht Toya bij zichzelf. Waarom keek hij naar haar alsof hij een geest had gezien? Op een bepaald niveau wilde hij het jaloerse gevoel dat het veroorzaakte niet identificeren. Het zorgde voor een sluipend gevoel in zijn buik waardoor hij tussen hen in wilde gaan staan en Kyoko uit het zicht van Kyou wilde houden. Hij wilde haar beschermen.

Kyou had even geen woorden meer toen hij Kyoko voor het eerst in meer dan duizend jaar zo dichtbij zag. De lucht om haar heen neuriede van de kracht die hij zich herinnerde ... dezelfde onmiskenbare kracht die hem in het verleden naar haar toe had getrokken, was niet verdwenen.

Zijn gouden ogen namen de bewaker achter haar met een soort afstandelijke onverschilligheid in zich op. “Toya, vertrek.” In zijn stem was een gevaarlijk dreigende toon te horen.

Er vormde zich een gegrom achter in Toya's keel en zijn vuisten balden zich van woede toen er een gevoel opkwam en hem achtervolgde vanuit een onbekende plek die diep in zijn geheugen verborgen lag. Zonder nog een woord te zeggen, draaide Toya zich om, stormde de deur uit en sloeg hem dicht.

Kyoko zag Toya weggaan terwijl haar gedachten in chaotische gedachten rondgingen. Plots voelde ze de impuls om achter hem aan te rennen. Ze besloot geen lafaard te zijn, hield haar kin omhoog en vond haar moed, en draaide zich uiteindelijk om en was verbaasd wat ze zag.

In plaats van de oudere man in een gesteven pak die ze verwachtte te zien, merkte ze dat ze oog in oog stond met ... Zijn gouden ogen brandden in die van haar, waardoor ze het gevoel had dat ze niet weg kon kijken. Zijn zilveren haar viel over zijn schouders en perfect gevormde lichaam. Hij was lang en mooi, met een vleugje arrogantie rondom zijn koninklijke lichaam en een gezicht dat alleen een geschenk uit de hemel kon zijn.

Kyoko sloot onmiddellijk haar ogen. Wat was er met haar aan de hand? Ze kwam hier om vragen te stellen, niet om te kwijlen. Toen ze haar ogen weer opendeed, was hij veel dichterbij. Ze deed meteen een stap terug van de adel en superioriteit die hem omringden, maar voelde de stevigheid van de deur tegen haar rug ... ze zat opgesloten.

Zonder te beseffen dat hij dat had gedaan, begon Kyou naar haar toe te lopen. Maar toen hij merkte dat ze zich van hem terugtrok, trok hij een elegante wenkbrauw op en strekte zijn hand uit naar de bank. “Zou u willen gaan zitten, juffrouw Hogo?” Hij wist dat ze vragen voor hem had. Hij zou teleurgesteld zijn geweest als ze die niet zou hebben gehad.

Kyoko slikte zenuwachtig, maar hief hooghartig haar kin op, liep naar de bank en hield zoveel mogelijk afstand tussen hen als ze kon, in de hoop dat haar hersenen normaal zouden functioneren. Ze lachte innerlijk beverig.

“Het eerste dat ik wil weten, is: waarom denk je dat ik een priesteres ben?” Ze keek behoedzaam naar hem op en raakte bijna in paniek toen hij naast haar op de bank ging zitten in plaats van op de stoel aan de andere kant van de salontafel. Kyoko verschoof haar lichaam en draaide zich om naar hem te kijken, waarbij ze zichzelf bedaarde om nog verder van hem weg te gaan en haar angst te tonen.

'Dus ze wil spelen,' mijmerde Kyou doelloos, maar even snel schudde hij zijn intrigerende gedachte van zich af. “Waarom denk je dat ik niet zou weten dat je priesteres bent?” Hij keerde terug met een onnatuurlijk kalme stem. Ze was zo klein in vergelijking met hem toen hij naar haar toe boog en naar haar hartvormige gezicht keek.

Kyoko keek naar de vlakken van zijn perfecte gezicht op zoek naar een vleugje emotie en was verrast om er geen te vinden. Hij was als een sculptuur van perfectie en kalmte, en dat irriteerde haar eindeloos.

“Beantwoordt u een vraag altijd met een vraag, meneer ...?” stamelde ze, ze wist zijn achternaam niet eens.

Hij glimlachte van binnen, zodat ze het niet zou zien. Nou, hij kon zien dat ze nog steeds leven in zich had en daar was hij niet teleurgesteld in. Het wilde alleen maar meer zien. “Meneer …, maar u mag me Kyou noemen, tenzij u Meneer beter vindt.” Hij keek haar met een verhitte blik aan.

Kyoko beantwoordde die verhitte blik: “Waarom ... ben ... ik ... hier?” Ze zei de woorden langzaam en één voor één, alsof ze tegen een kind sprak. Daar, laten we hem zichzelf hier maar uit zien te praten. 'Meneer, mijn reet.' Snoof Kyoko tegen zichzelf en verbrak nooit het oogcontact met hem.

Toen hij haar gedachten had gelezen, gloeiden Kyou's gouden ogen terwijl hij zich tot haar smaragdgroene ogen wendde. Hij boog zich wat dichter naar haar toe, wetende dat hij haar daarmee zou intimideren. Hij kon het ruiken.

“Je priesteres-krachten zijn zwak en ongetraind, of zou je willen weten waarom ik weet dat je een priesteres bent,” siste hij bijna tegen haar, maar hij verloor even zijn kalmte voordat zijn kalme façade weer op zijn plaats gleed. “Ik zal je vechtsporten leren, samen met het versterken van ... wat je mist.”