Het Hart Van De Tijd

Het Hart Van De Tijd

De Bewaker Van Het Kristallen Hart Serie Boek 1

Amy Blankenship

Vertaald door Angelique Hofland

Auteursrecht © 2008 Amy Blankenship

Engelse uitgave uitgegeven door Amy Blankenship

Second Edition Gepubliceerd door TekTime

Alle rechten voorbehouden.

De werelden kunnen veranderen ... maar echte legendes vervagen nooit.

Duisternis en licht hebben sinds het begin der tijden voortdurend gestreden. Werelden worden gevormd en verpletterd onder de voeten van hun scheppers, maar de voortdurende behoefte aan goed en kwaad is nooit in het geding geweest. Soms wordt er echter een nieuw element in de mix gegooid … het enige dat beide partijen willen, maar dat er maar één kan hebben.

Paradoxaal van aard is De Bewaker Van Het Kristallen Hart de enige constante die beide partijen altijd hebben nagestreefd. De kristalachtige steen heeft de kracht om het bekende universum te creëren en te vernietigen, maar kan alle lijden en strijd in één adem beëindigen. Sommigen zeggen dat het kristal een eigen geest heeft ... anderen zeggen dat de goden erachter zitten.

Elke keer dat het kristal is verschenen, stonden zijn bewakers altijd klaar om het te verdedigen tegen iedereen die het egoïstisch zou gebruiken. De identiteit van deze beschermers blijft ongewijzigd en ze hebben met dezelfde wreedheid lief, ongeacht de wereld of tijd.

Eén meisje staat in het midden van deze oude beschermers en is het voorwerp van hun genegenheid. Ze heeft de kracht van het kristal zelf in zich. Dit is de drager van het kristal en de bron van zijn kracht. De lijnen vervagen vaak en het bewaken van het kristal verandert langzaam in het bewaken van de priesteres tegen de andere bewakers.

Dit is de wijn waaruit het hart van de duisternis drinkt. Het is de gelegenheid om de bewakers van het kristal zwak en vatbaar voor aanvallen te maken. De duisternis hunkert naar de kracht van het kristal en ook het meisje zoals een man zou hunkeren naar een vrouw.

Binnen elk van deze dimensies en realiteiten vind je een geheime tuin die bekend staat als het Hart van Tijd. Daar knielt een standbeeld van een jonge menselijke priesteres. Ze wordt omringd door een eeuwenoude magie die haar geheime schat verborgen en goed bewaard houdt. De handen van het meisje zijn uitgestrekt alsof ze wachten tot er iets kostbaars in wordt geplaatst.

De legende zegt dat ze wacht op de krachtige steen die bekend staat als The Guardian Heart Crystal om naar haar terug te keren.

Alleen de bewakers kennen de ware geheimen achter het beeld en hoe het tot stand is gekomen. Voordat de vijf broers voor het eerst ademden, beschermden hun voorouders, Tadamichi, en zijn tweelingbroer, Hyakuhei, het hart van de tijd tijdens zijn donkerste geschiedenis. Eeuwenlang beschermde de tweeling het zegel dat de menselijke wereld ervan weerhield te overlappen binnen het demonenrijk. Deze taak was heilig en de levens van zowel de mensen als de demonen moesten veilig en geheim worden gehouden voor de ander.

Onverwacht, tijdens hun bewind, stak een kleine groep mensen per ongeluk over naar de demonenwereld vanwege het heilige kristal. In een tijd van onrust veroorzaakten zijn krachten een scheur in de afsluiting dat de afmetingen had gescheiden. De leider van de menselijke groep en Tadamichi waren snel bondgenoten geworden en sloten een pact om de scheur in de afsluiting te sluiten en de twee werelden voor altijd van elkaar op slot te houden.

Maar in die tijd waren Hyakuhei en Tadamichi allebei verliefd geworden op de dochter van de menselijke leider.

Tegen de wens van Hyakuhei in was de scheur gerepareerd door Tadamichi en de vader van het meisje. De kracht van de afscheiding was vertienvoudigd, waardoor de gevaarlijke liefdesdriehoek voor altijd werd gescheiden. Hyakuhei's hart was verbrijzeld ... zelfs zijn eigen bloedbroeder, Tadamichi, had hem verraden door ervoor te zorgen dat hij en de priesteres voor eeuwig gescheiden waren.

Liefde kan in de meest goddeloze dingen veranderen als ze eenmaal verloren is. Het gebroken hart van Hyakuhei veranderde in kwaadaardige woede en jaloezie, waardoor er een strijd ontstond tussen de tweelingbroers, waardoor het leven van Tadamichi werd beëindigd en hun onsterfelijke zielen werden gespleten. Die stukjes onsterfelijkheid creëerden vijf nieuwe bewakers om de bewaking over de afscheiding te nemen en het te beschermen tegen Hyakuhei, die zich bij de demonen in het kwade rijk had gevoegd.

Gevangen in de duisternis die hij was geworden, wierp Hyakuhei elke gedachte op om het hart van de tijd te beschermen … in plaats daarvan richtte hij zijn energie op het volledig verbannen van de afscheiding. Zijn lange nachtelijke lokken, die tot voorbij zijn knieën reikten en een gezicht dat alleen toebehoorde aan de meest verleidelijke, deden geloven dat het ware kwaad dat verborgen zit in zijn engelachtige verschijning.

Terwijl de oorlog tussen de krachten van licht en donker begint, wordt een verblindend blauw licht uitgezonden door het geheiligde standbeeld dat aangeeft dat de jonge priesteres herboren is en dat het kristal aan de andere kant weer boven water is gekomen.

Terwijl de bewakers zich tot haar aangetrokken voelen en haar beschermers worden, begint de strijd tussen goed en kwaad echt. Vandaar de toegang tot een andere wereld waar duisternis overheerst in de wereld van licht.

Dit is één van hun vele epische avonturen ...

Hoofdstuk 1 “Verbrijzelde Herinneringen”

“Kyoko !!!!!!”

Toya's kreet van woede was overal in het omringende bos te horen. Toen het geluid van zijn wanhopige schreeuw verdween, werd alles doodstil terwijl alle ogen uitkeken naar Hyakuhei's volgende zet.

Niemand had het kunnen stoppen. Alles was zo snel gegaan dat niemand kon reageren. Wat er gebeurde, had alle vijf de bewakers met angst lamgelegd. Ze konden niet geloven dat ze samen waren gekomen als de beschermers van het guardian heart chrystal om Hyakuhei te bevechten ... alleen om hem te laten winnen. Alleen om de enige persoon te verliezen die ze allemaal liefhadden en beschermden.

Daar, zwevend in het midden van het slagveld … ontvouwde zich hun ergste nachtmerrie.

Hyakuhei hield Kyoko tegen zich aan terwijl hij naar haar doodsbange gezicht keek. De onderste helft van haar lichaam begon te versmelten met het zijne, precies zoals hij had gepland. Hij probeerde langzaam haar en The Guardian Heart Crystal te verslinden in zijn lichaam en de leegte in zijn ziel. Iedereen die toekeek, kon de corruptie van het Kristal zien terwijl het gloeide van duisternis die alleen uit het kwaad voortkwam.

Kyoko's handen lagen tegen Hyakuhei's borst terwijl ze zich verwoed van hem wegduwde en met al haar kracht probeerde zich te bevrijden van deze beschermheer die demon was geworden, hij kon er alleen maar om lachen.

Hyakuhei was nu bezeten van de kracht die door zijn vlees en bloed stroomde en haar zwakke pogingen om aan hem te ontsnappen, amuseerden hem enorm. Zijn lange ebbenhouten haar zwom om hen heen alsof het een eigen leven leidde. De zijdezachte uiteinden van de nachtelijke lokken slingerden zich als een ijzeren band achter Kyoko om haar kleine lichaam tegen het zijne te houden.

Kyoko voelde zich weerloos terwijl ze vocht tegen de aantrekkingskracht van haar lichaam om één te worden met het zijne. Ze wilde niet in de koude, donkere leegte vallen die zijn ziel was. Ze kon alle demonen daar voelen ... die op haar wachten. Hoe meer ze in zijn lichaam werd getrokken, hoe kouder dat deel van haar lichaam werd. Haar benen prikten alsof er zich ijs langs haar huid vormde als een miljoen speldenprikken tegelijk.

Ze wist dat als ze iets niet snel zou doen, ze allemaal verloren zouden zijn. Ze kon de vijf broers zien die haar de afgelopen jaren hadden bewaakt ... terwijl ze daar stonden te kijken. Ze wilden haar allemaal helpen, maar waren te bang om iets te ondernemen zolang ze als een schild werd vastgehouden.

Ze wilde niet verliezen van deze verrader van de bewakers. Hij was hun eigen oom ... waarom had hij zich zo lang geleden tegen zijn neven gekeerd? Kyoko's smaragdgroene ogen draaiden zich om en keken in angstige woede naar de vijand. Dit kon niet gebeuren ... per slot van rekening had ze het niet meegemaakt. Dit was allemaal haar schuld.

Haar ogen vernauwden zich bij Hyakuhei's donkere, vaste blik. Ze had het kristal naar deze wereld gebracht en ze zou het weer uit deze wereld halen al moest ze het rechtstreeks met haar naar meenemen de hel.

Kyou stond op nog geen zes meter afstand en trok snel zijn vernietigingszwaard ‘Hakaisha’ in een blinde woede. Hij hield niet van de gedachte aan zijn oom ... zijn vijand, die het enige menselijke meisje aanraakte dat hij ooit had leren respecteren. Ze zag er zo gevaarlijk kwetsbaar uit in de armen van deze gekke man, dat de strijd nu puurheid tegen het kwaad wordt.

De heer van het beschermers rijk … Kyou, de oudste van de vijf broers, kon niets doen zonder Kyoko daarbij pijn te doen. Stiekem wist hij dat de kracht van het Kristal hem geen pijn kon doen, omdat hij voor dit gevecht een spreuk had gebruikt om alle spreuken te blokkeren. Hij was voorbereid voor het geval Hyakuhei had geprobeerd The Guardian Heart Crystal tegen hem te gebruiken.

Maar dit ... had hij niet verwacht. Hij wilde niet dat Kyoko gewond zou raken ... ooit, niet zolang hij de macht had om het te stoppen.

Hij worstelde niet toen de duistere demonische fantomen die door Hyakuhei waren gestuurd van de grond glibberden alsof ze uit een verborgen nachtmerrie kwamen en zich om zijn dodelijke lichaam wikkelden om hem stil te houden. Kyou wierp een blik op Toya en zag die woede in de zilveren ogen van zijn jongere broer branden.

Hyakuhei had Toya in een aanval van demonische fantomen gewikkeld in een poging hem op afstand te houden, maar Toya worstelde nog steeds met wraak op hen. Innerlijk was Kyou dankbaar voor de beperkingen die zijn broer werden opgelegd ... want zonder hen zou Toya zeker aanvallen, ongeacht de gevolgen. Alleen al de aanblik van Kyoko in zo'n gevaar had Toya voorbij het breekpunt geduwd.

Kyou voelde Toya's beschermkracht met elke hartslag toenemen, samen met zijn eigen kracht en de kracht van hun broers.

Op nog geen drie meter afstand werden Kotaro's ijsblauwe ogen groot van ongeloof. Hij wilde niet zien dat Kyoko pijn werd gedaan, maar hij kon niets doen om het te voorkomen. Zijn beide armen waren bebloed door de strijd en zijn benen waren niet beter in vorm. Hij was op dit moment niet bij machte om zelfs maar aan te vallen terwijl hij worstelde om overeind te blijven en tegen de pijn te vechten. Zijn geest was nog steeds bevroren van angst voor het meisje van wie hij meer hield dan van wat dan ook.

“Waag het niet haar pijn te doen of ik zal zelfs in de hel op je jagen, Hyakuhei,” siste Kotaro met een schorre stem, terwijl hij zijn scherpe tanden liet zien terwijl zijn ijsblauwe ogen brandden van zijn behoefte aan vergelding. De lucht om hem heen leek met wraak tot leven te komen toen het puin in een cirkel om hem heen waaide uit zijn krachtige wind.

Kamui schrok, maar toen hij Kyoko zag worstelen in de armen van Hyakuhei, was er bij hem iets in zijn hoofd geknapt. Veelkleurig stof glinsterde in zijn woedende ogen. Zonder aan de gevolgen te denken, rende Kamui regelrecht naar Hyakuhei met ontblootte klauwen, ondenkbare moed geboren uit zijn liefde voor de priesteres en door iedereen gezien.

Hyakuhei's schaduwdemonen verdreven hem, sloegen zijn lichaam tegen het harde vuil en lieten het puin vliegen.

Kaen greep Kamui stevig vast en het vuur vloog van zijn voeten terwijl hij in veiligheid sprong, en keek naar de jongste bewaker tijdens de strijd. Kaen legde een slappe Kamui buiten gevaar op de grond, keek Hyakuhei vurig aan en stond tussen de jongste bewaker en het gevaar in.

Suki zat op haar knieën en hield haar vader nog steeds in haar armen. Zijn lichaam is nu levenloos en haar haat voor Hyakuhei kookte in haar omdat Sennin was vermoord. Haar blik richtte zich nu op Kyoko en wenste dat ze haar beste vriendin kon redden van hetzelfde koude lot dat deze wijze oude man was overkomen.

Shinbe stond beschermend voor Suki en blokkeerde haar lichaam voor Hyakuhei's zicht. De wind van Kotaro's woede blies Shinbe's nachtblauwe haar over zijn gezicht ... en gaf een gekwelde uitdrukking aan zijn veelbetekenende amethistogen. Zijn bezorgdheid om Kyoko nam toe toen hij de kracht van het kristal voelde groeien.

“Nee …” het woord verliet hem alsof de wind het plotseling uit hem had geslagen. Shinbe wist dat als Hyakuhei de volledige kracht van het beschermd hart kristal zou krijgen, beide werelden in groot gevaar zouden verkeren. Een brandende traan gleed over zijn wang toen hij zijn hart voelde breken van het feit dat hij niets kon doen. “... Kyoko.”

Hyakuhei keek om zich heen naar de vijanden die hem zo lang in de weg hadden gestaan ... de nakomelingen van zijn eigen broer. Hij wist dat ze bang waren om hem aan te vallen, omdat hij Kyoko nu als een schild vasthield en hij overal om zich heen woede voelde opbouwen.

Zijn ebbenhouten vleugels spreiden zich uit en creëerden een donkere achtergrond achter hem terwijl zijn al even donkere ogen naar het meisje in zijn armen keken. “Ze proberen je te beschermen.” Zei hij met een kalme, kalmerende stem, alsof ze niet midden in een gevecht zaten, maar er alleen vanaf de zijlijn naar keken.

Hij kon het heilige beschermde hart kristal voelen dat nog steeds zichtbaar was in het midden van zijn blote borst. Haar liefde voor de bewakers die vochten om haar te beschermen, was het enige dat nog steeds weerhield dat het kristal de rest van de weg in zijn lichaam wegzonk en hem de kracht gaf die hij verlangde.

De puurheid van die liefde was haar kracht, en ze gebruikte die om te proberen het kristal uit hem te halen … hij kon het voelen. Maar hij voelde ook de kracht die al door zijn aderen stroomde, en daardoor wilde hij alleen maar meer.

Zijn ogen werden even zachter terwijl hij tegen haar fluisterde alsof hij met een minnaar praatte. “Het is niet genoeg.”

Hyakuhei besloot dat hij de kracht die hij al had opgedaan met het kristal tegen Kyoko zou gebruiken op een manier die de band van liefde die de kleine groep omringde zou vernietigen. Hij wist dat hij haar moest tegenhouden ... want alleen haar kracht was net zo sterk als het kristal dat ze ooit in haar had vastgehouden. Hetzelfde kristal dat hem ooit had toegestaan lief te hebben ... om die liefde dan wreed uit zijn handen te nemen.

Hij trok Kyoko's gezicht gelijk met het zijne en legde een zachte kus op haar onschuldige lippen. Terwijl hij in haar stormachtige groene ogen staarde, kwam hij bij haar binnen met behulp van de kracht van het beschermde hart kristal.

Hyakuhei zocht haar herinneringen op aan de bewakers van wie ze zo veel hield ... hij zou ze van haar afnemen. Haar herinneringen stelen aan de mensen waarvoor ze vocht, zou haar macht verzwakken en de zijne versterken.

Kyoko kon niet knipperen. Ze voelde zijn boze klauwen in haar hoofd proberen haar herinneringen te vernietigen en de reden voor dit gevecht van haar af te nemen … proberen haar liefde van haar af te nemen. Haar vrienden, allemaal, ze stond het niet toe.

Kyoko voelde haar controle breken, waardoor ze maar één ding over had om tegen hem te gebruiken, en dat was precies wat hij probeerde af te nemen en te vernietigen. Haar ogen flitsten van woede die niet langer onderdrukt was. Ze klemde haar handen in zijn zijdeachtige nachtelijke lokken en drukte hun voorhoofden tegen elkaar, trillend van een vloedgolf van kracht.

Haar stem doorboorde de stilte van het slagveld en schreeuwde. “Wil je het zo graag? HIER!! Neem het !!!!”

Kyou's gouden ogen gloeiden intens toen angst door hem heen schoot als het lemmet van een heet mes. Wat was de priesteres aan het doen? Hij wist dat er iets vreselijk mis was en voelde dat zijn paranormale krachten hem riepen … hem aanspoorden te luisteren en te zien voordat het te laat was! Hij vernauwde die kracht en drong bij Kyoko binnen in een poging te zien wat er aan de hand was. Hij zou op zijn knieën zijn gevallen met wat hij had gezien als de demonen van de schaduw niet zo strak om hem heen waren gewikkeld ... en hem onbeweeglijk hadden vastgehouden.

De beelden en geluiden zouden voor altijd in zijn geestesoog worden geïmplanteerd en Kyou wist op de één of andere manier dat hij de gevoelens die hem overspoelden nooit zou kunnen afschudden. Want door in haar geestesoog te kijken, realiseerde hij zich dat Kyoko gevoelens van liefde voor hem en zijn broers had gekoesterd. Hij kon elke aanraking zien, elke emotie voelen die hem streelde en elke verborgen traan verbrijzelde hem precies zoals het haar moet hebben gedaan.

Kyou was ook diep geschokt door de haast toen hij besefte dat Kyoko meer macht had dan iemand ooit had gedacht dat ze had … macht, zelfs als ze zich er niet van bewust was. Hij kon elke herinnering zien en voelen terwijl ze van haar geest naar Hyakuhei ging, alsof ze recht in zijn hart schoot, waar hij ze nooit zou loslaten.

Jaren van liefde, hartzeer en opoffering … alles in een oogwenk gegeven.

Boze tranen stroomden over Kyoko's wangen terwijl ze elke herinnering aan liefde en vriendschap, pijn en geheime gevoelens die ze had voor iedereen die met haar vocht, in Hyakuhei's geest stak. Het was het enige wapen dat ze nog had.

Onmiddellijk werd Hyakuhei's kwaad gedestabiliseerd. Iedereen voelde de machtsverschuiving toen het kristal begon te knipperen van donker licht naar een verblindend wit licht, en de schaduwverschijningen die Toya en Kyou vasthielden, vervielen in het niets.

Kyoko keek toe terwijl de engel van de duisternis in de war raakte, zijn bleke, perfecte gezicht vertrok van pijn.

Net toen ze voelde dat ze wegglipte, stak Kyoko haar beide kleine handen uit en greep het kristal en trok het uit zijn vlees. Ze wist wat er moest gebeuren, omdat ze al voelde dat haar geest de strijd verloor met herinneringen die ze niet wilde vergeten. Kristalachtige tranen liepen over haar toch al vochtige wangen.

Ze had haar herinneringen weggegeven om ze allemaal te redden. Snel, voordat ze de gedachte verloor, hield ze het beschermhartkristal tegen haar eigen borst ... parallel aan haar hart.

Ze draaide zich om en zag dat Toya en Kyou allebei recht op haar afsprongen, fluisterde ze: “Vergeet me niet ... alsjeblieft ... vindt me.”

Het laatste waar Kyoko een glimp van opving toen haar zicht begon te tunnelen, was dat ze allebei haar naam schreeuwden en naar haar reikten. De ene met vloeibare gouden ogen en de andere met gesmolten zilveren ogen … toen werd haar wereld zwart.

Kyou voelde Kyoko vervagen en hij dacht dat ze stervende was. Hij sprong in harmonie met Toya en probeerde wanhopig haar te bereiken toen alles veranderde, alsof een druppel water het oppervlak van zijn gezicht had geraakt. Golven rolden uit Kyoko naar buiten en ze verdween in de lucht. Toen schreeuwde Hyakuhei van woede toen hij ook verdween.

Kyou's gedachten gingen razendsnel toen de schreeuw van zijn broer die hem had vergezeld tot een abrupt einde kwam, alsof het geluid met een oogwenk was onderbroken, en hij wist dat Toya ook was verdwenen. Kyou landde gracieus op de lege plek die nog maar een seconde geleden zijn beoogde doel had vastgehouden. Zijn boze blik flitste ontkennend om hem heen. Iedereen was verdwenen.

Hij voelde de adrenaline door zijn aderen stromen en zich vermengen met zijn hooggeboren beschermerbloed. Hij had het allemaal gezien en gevoeld. Hij bezat nu al haar herinneringen. Kyoko had alles in het werk gesteld om hen te redden, en op het laatste moment had hij haar wens gehoord. Ze wist waarschijnlijk niet eens wat ze had gedaan ... maar ze had ze allemaal meegenomen en hem achtergelaten.

De betovering die hij om zich heen had geworpen om te voorkomen dat het heilige kristal tegen hem zou worden gebruikt, had hem ervan weerhouden te volgen waar de anderen ook waren gebleven. Met slechts een paar gefluisterde woorden had ze alles van hem afgepakt.

Zijn lichaam stond lang en trots. Zijn knielange zilveren haar fladderde om hem heen en de witte zijde van zijn overhemd trilde in de wind alsof hij in het oog stond van een onzichtbare storm die overeenkwam met de storm die in zijn gekwelde hart woedde.

Zijn verschijning was die van een engel ... vorstelijk, krachtig en volmaakt, terwijl hij naar het verlaten slagveld keek. Totdat hij een hand tegen zijn wang ophief en de eenzame karmozijnrode traan opving die zelfs hij niet kon stoppen.

Kyou's visioen zwom toen gouden veren langs hem dwarrelden uit vleugels die waren ontsproten, hem omringden in een enorme gouden gloed en voor het eerst in zijn tijdloze leven zijn ware identiteit onthulde.

De enige wond die overbleef van de strijd was de slag die over zijn hart verscheen … een hart waarvan niemand dacht dat hij het bezat. Zijn blik zwaaide naar het beeld van het meisje dat op slechts een paar meter afstand stond en hij fluisterde: “Kyoko, ik heb je niet in de steek gelaten. De afstand van meer dan duizend jaar is niet genoeg om te voorkomen dat ik je terugvind… “

Hoofdstuk 2 “De Keerzijde”

Aan de andere kant van Het Hart van de Tijd, twee jaar later … en meer dan duizend jaar in de toekomst.

De brief was gericht aan het Hogo-heiligdom. Opa Hogo keek naar de elegante envelop die de boodschapper hem zojuist had overhandigd toen hij hem meenam naar de tafel waar hij thee had gedronken. Voordat er op de deur werd geklopt, genoot hij van de rust en stilte van het doorgaans overactieve huis.

Alle anderen waren 's avonds uitgegaan. Tama was met vrienden in de speelkamer in de stad en Kyoko was naar de bibliotheek gegaan om te studeren, terwijl mevrouw Hogo was vertrokken om boodschappen te doen.

Opa pakte een klein mes van de tafel en liet het scherpe mes voorzichtig door de met goudomrande envelop glijden. Hij stak zijn hand naar binnen, haalde een notariële brief op stevig goudomrand papier tevoorschijn en begon erin te lezen. Hoe meer hij las, hoe groter zijn ogen werden. Het was een studiebeurs, een volledige studiebeurs voor een erg dure school aan de rand van de andere kant van de stad.

“K.L. University.” Zijn oude stem klonk voor het eerst sinds jaren verbaasd. Zoals er stond, zou alles volledig worden betaald, zelfs de kosten van de slaapzaal waarin ze zou verblijven, en het was ondertekend door de oprichter van de school met zijn initialen K.L.

Opa's oude gezicht trok op in de helderste glimlach die hij in lange tijd gehad heeft. Kyoko zou buitengewoon gelukkig zijn. Hij wist dat ze zich zorgen maakte dat het missen van zoveel school haar zou beletten op een academie te worden toegelaten, en nu zou ze naar een academie gaan die elke andere academie in de regio overtrof.

Hij fronste peinzend ... het was de moeilijkste school om binnen te komen, want hij kende niemand die ooit was geslaagd bij het solliciteren. Het gerucht ging ook dat er maar heel weinig studenten waren vanwege de extreem hoge eisen om je alleen al in te schrijven. Hoe was ze toegelaten tot een plaats waar ze niet eens naar had gesolliciteerd?

Zijn gedachten dwaalden af naar de afgelopen twee jaar. Het had een tijdje geduurd voordat Kyoko weer in het gareel kwam nadat ze zo gedesoriënteerd was teruggekomen uit het heiligdom. Ze waren allemaal in de war toen ze plotseling was teruggekeerd, omdat ze zich helemaal niet veel herinnerde van de tijd dat ze weg was.

De familie Hogo wist waar ze heen was gegaan omdat ze vaak heen en weer was geglipt door het tijdportaal ... Kyoko was de enige die plotseling geheugenverlies had.

Ze had zich Toya niet eens herinnerd. Maar voor opa was dat in orde, want het was het beste als ze die tijd kruisende bewaker toch vergat. Het was het beste dat ze de andere kant en het gevaar dat dat met zich meebracht, vergat.

Zijn ogen werden even bedroefd. Ja, de familie had bijna alles geweten wat er was gebeurd, omdat Kyoko heen en weer zou gaan tussen werelden en aan deze kant zou ze hen vertellen over de laatste gebeurtenissen. Hij kon ook zien dat ze veel had verborgen van wat ze niet wilde dat ze wisten. Dingen die ze nu nooit zouden weten, omdat ze die geheimen was vergeten.