Heiligdom (Door Bloed Gebonden Boek 9)

Heiligdom

Door Bloed Gebonden Series-Boek 9

Amy Blankenship, RK Melton

Vertaald door Dimitri Hillewaert

Copyright © 2012 Amy Blankenship

Tweede editie Gepubliceerd door Amy Blankenship

Alle rechten voorbehouden.

Nick parkeerde zijn auto een paar blokken van The Witch’s Brew. De waarheid was dat hij een paar minuten stevig moest lopen om een deel van de adrenaline die zich in hem had opgebouwd af te slijten. Het woord ‘overnachter’ irriteerde hem enorm en hij wilde weten of Gypsy's definitie van het woord hetzelfde was als die van hem. Dat ... en dit was een goed excuus om te ontsnappen aan Devon en de rotzooi waarin hij verkeerde.

Hij wist dat Devon alles voor Envy zou doen, maar die driftbui van hem ging iets te ver. Nick blies zijn adem uit en vroeg zich af of hij het beter had afgehandeld dan zijn grote broer ... twijfelachtig. Het was ook waardeloos om je persoonlijke gedachten zo bloot te stellen ... vooral wanneer je in je gedachten iemand verwondde. Als gedachten een zonde waren, dan was deze wereld in grote problemen.

Het grappige was, tussen Devon en Trevor; Nick dacht dat Trevor goed in zijn vel zat. Trevor had niet lang genoeg pijn gehad om een hele moord te plannen ... in tegenstelling tot Devon, die waarschijnlijk al had besloten waar hij het lichaam moest begraven. Terwijl hij het gevoel had dat Trevor gewoon leuk was voor de show ... probeerde de agent tenminste zijn persoonlijke gevoelens jegens Devon niet in de weg te lopen.

Op dit moment moesten ze samenwerken en ervoor zorgen dat Envy zo comfortabel en gelukkig mogelijk was. Tot nu toe ... gebeurde dat niet. Als dit zo zou blijven, zou dit kunnen leiden dat Envy de baby kon verliezen door alle stress.

“Idioten,” mompelde hij bij zichzelf.

Nick sloeg de laatste bocht om, zag een man tegen het voorraam van The Witch’s Brew leunen en stapte snel uit het zicht. De man stond volkomen stil met zijn handpalmen plat tegen het glas ... gewoon starend als een voyeur.

‘Wat hebben we hier, de overnachter ... of een stalker?’ Nick trok een wenkbrauw op en bekeek de man. De man zag eruit als een playboy in zijn Armani pak en gouden sieraden, zijn honderd dollar; “Ik ben cooler dan jij” kapsel niet meegerekend. Hij sloeg zijn lange pony uit zijn gezicht en ontkende mentaal de jaloerse steek die hij voelde.

Nick boog zich voorover en pakte een steen op, rolde hem in zijn hand voordat hij hem een harde slinger gaf. Hij raakte de lantaarnpaal achter de man met een luide ping en klonk bijna te luid in de avondschemering.

Toen het hoofd van de man met een ruk omdraaide om te zien wat het geluid had gemaakt, ving Nick de onnatuurlijke gloed van zijn ogen toen het licht precies over hen glinsterde. Hij gromde innerlijk en vroeg zich af of de stad ooit van alle verdomde vampiers zou worden verlost.

Nick haalde zwijgend zijn pistool uit zijn holster glijden en zorgde ervoor dat het verborgen bleef in de schaduw terwijl hij dubbel controleerde of de kamer geladen was. Het laatste wat hij wilde doen was het gevaarlijke wezen verwonden in plaats van het te doden. Hij bevestigde de geluiddemper en besloot dat hij hiervoor geen publiek nodig had.

Waarom een vampier rond The Witch’s Brew zou hangen, was hem niet duidelijk ... vooral omdat de winkel dingen verkocht die hen hebben gedood.

Nick gluurde om de stenen heen en stak zijn linkerarm op en legde de vampier in het vizier van het pistool. Hij haalde de trekker over, grijnsde toen de vampier zich daadwerkelijk omdraaide en hem aankeek net voordat de kogel hem boven het rechteroog raakte.

Nick liep snel genoeg van zijn schuilplaats weg om de sukkel te vangen voordat hij viel. Hij nam notie van enkele voetgangers die zijn kant opkeken en zuchtte opgelucht. Voor de toeschouwers bleken het gewoon twee vrienden te zijn die een avondje gingen drinken en die elkaar overeind moesten houden. Hij zwaaide een beetje om het er goed uit te laten zien voordat hij de hoek van het gebouw omging en het lichaam achter de afvalcontainer gooide.

Hij stond daar even voordat hij de vampier een schop gaf en in de gaten hield om er zeker van te zijn dat hij doodbleef. Hij voelde iets in de lucht veranderen en draaide zich net op tijd naar de monding van de steeg om een andere vampier naar hem te zien komen.

Deze stadsvampiers waren lafaards en reisden bijna nooit alleen. Kon niet zeggen dat hij ze de schuld gaf van alle rondrennende demonen. Hij fronste om de ongemakkelijke verandering in de voedselketen van de stad.

De vampier sprong op hem af en Nick stak zijn armen uit en greep de vampier bij de stof van zijn shirt. Hij gebruikte het moment om hem door de steeg te laten vliegen. Hij vloekte toen hij de vampier zijn pistool voelde vastpakken en uit zijn hand trok. Het was maar goed dat zijn vinger niet aan de trekker lag, anders had de kogel het beest volledig gemist.

“Je hebt Bernard vermoord,” siste de vampier.

Nick wierp een blik op de dode vamp: “Maak je geen zorgen, je gaat snel naar je geliefde.”

“Shifter afval,” vloekte de vampier en kwam naar hem toe.

Nick boog zijn knieën en liet zijn instinct het overnemen. De vampier begon hem te volgen en Nick was blij dat Michael hem had laten zien hoe hij deze truc kon tegengaan. Het was niet moeilijk voor een vampier om te bereiken, maar het was iets dat een tijdje duurde voordat de pasgeboren vampiers leerden hoe ze het vlekkeloos konden doen.

Deze bloedzuiger kon het, maar hij leek te flikkeren alsof hij door een stroboscoopbeweging bewoog in plaats van een vloeiende overgang van de ene plaats naar de andere.

“Slordig,” mompelde Nick en reikte naar de schede die aan de achterkant van zijn spijkerbroek was vastgebonden. Net toen de vampier bovenop hem lag, trok Nick de houten dolk eruit en stak hem diep in de keel van de vampier.

Dik, donker bloed stroomde uit de wond en over de hand van Nick. Hij boog zijn pols en de dolk brak af en liet het hout begraven in de vampier. Zijn hoofd hing opzij op een katachtige manier terwijl de vamp een paar stappen achteruit strompelde voordat hij iets onverstaanbaars zei en omviel.

Nick besloot ervoor te zorgen dat het ding dood was en legde de onderkant van zijn gevechtslaars op het hoofd van de vampier en verpletterend het. Hij tilde zijn voet op, draaide hem omhoog en maakte een gezicht naar de puinhoop aan de onderkant voordat hij zijn eigen vertolking deed om zijn voet over de grond te schrapen om hem eraf te krijgen.

Eindelijk tevreden liep hij de steeg weer in om zijn pistool te pakken en staarde hij naar de gebroken dolk.

“Verdomme, nu moet ik een nieuwe maken,” klaagde Nick en pakte zijn mobiele telefoon.

De telefoon ging drie keer over voordat deze werd beantwoord door een zeer vertrouwde stem.

“Hey Nick,” begroette de stem.

Nick fronste: “Mijn nummer staat niet in beeld.”

“Ik weet het, je nummer is het enige dat als privénummer verschijnt.”

Nick zuchtte: “Ik heb een gunst nodig Harley. Ik heb een pick-up voor de schoonmakers. Er ligt een vampier achter de vuilcontainer van The Witches Brew en een andere met een verpletterde schedel op een paar meter afstand in dezelfde steeg.

“Ben er over vijf minuten,” zei Harley met grote ogen en zuchtte toen Nick gewoon ophing.

Ze hadden allemaal de instructie gekregen om de vampiers te ontwijken vanwege hoe gevaarlijk zelfs één van hen zou kunnen zijn. Hier klootte Nick er met twee in dezelfde nacht ... en het was niet de eerste keer.

“Verdomde vampiers,” mompelde Nick en herlaadde snel z’n opgehaalde pistool. Omdat hij zijn geluk niet wilde drukken, kwam hij uit de donkere steeg en hield zijn aandacht gericht op elke beweging om hem heen. Hij verstopte discreet het handvat van de dolk en stopte het met zijn met bloed bedekte hand in zijn zak ... hij zou de jeans later wassen.

Nick fronste toen hij zich weer naar de voordeur begaf en het gesloten bord op ooghoogte naar hem terug staarde. Hij keek ernaar. Hoe had hij dat ding in vredesnaam gemist? Ter verdediging had hij het een beetje druk gehad met een paar gevaren. Zijn blik sloeg neer op de mededeling ... dat de winkel morgen gesloten zou zijn.

“Verdomme,” vloekte Nick en onderdrukte de drang om de weerloze deur te schoppen.

De overnachting moet zijn verzet. Het oude gezegde 'je dut in je verliest' kwam terug om hem te achtervolgen. Hij vergat zijn paranoia over vampiers volledig en marcheerde recht terug de steeg in waar de zijdeur van de winkel zich bevond. Hij stopte het pistool weg en voelde aan de deur en vond hem op slot.

“Jeetje,” fluisterde Nick en knielde voor de deur. “Deze nacht zit vol verrassingen,” raasde hij tegen zichzelf. “Wat had je verwacht? Dat zij je zou bellen om je te vertellen dat ze was vertrokken naar haar ... overnachter? Dummy, het is niet alsof je haar vriendje bent of zo. Het feit dat je haar niet op een date hebt gevraagd, betekent niet dat anderen dat niet zullen doen.”

Nick staarde naar het slot alsof het zijn schuld was. Hij had al gemerkt dat het alarmsysteem van de winkel alleen voor de show was en dat was al zo sinds de oude man stierf. Ofwel Gypsy had de rekening niet betaald of ze had het uitgeschakeld, niet denkend dat ze het nodig had.

Hij grijnsde, de nachtsloten waren misschien genoeg om de nieuwelingen buiten te houden, maar dit was zijn stad ... zelfs hij was een professional. Het meisje had onmiskenbaar iemand nodig die op haar let.

Hij haalde een klein portemonnee-achtig voorwerp tevoorschijn, klapte het open en trok twee gereedschappen tevoorschijn die eruitzagen als kleine priempjes. Hij plaatste ze allebei in het slot op de deur en trok hem open. Toen het slot draaide, hij grijnsde en legde snel het gereedschap weg.

Nick keek om zich heen om er zeker van te zijn dat hij nog steeds alleen was en glimlachte toen hij naar binnen glipte en de deur achter zich dicht deed. Hij moest met Gypsy praten als ze thuiskwam over haar 'beveiligingssysteem'. Misschien zelfs zijn diensten aanbieden ... natuurlijk gratis.

Nick bleef even staan en liet zijn nachtzicht in werking treden voordat hij door de opslagruimte en de hoofdkamer binnenliep.

De winkel was prachtig 's nachts, de straatlantaarns die aan de voorkant schenen reflecteerden alle kristallen die door de kamer verspreid waren. De flessen drankjes en geuren weerspiegelden verschillende kleuren en de glinstering van gepolijste zilveren wapens aan de muren. Het was sereen en hypnotisch voor zijn katachtige zintuigen.

Ervoor zorgend dat hij niets stoorde, trok hij door de winkel op een missie ... om alles uit te vinden wat hij kon over waar Gypsy was heengegaan en wie zij ontmoette. Als hij een rivaal had, wilde hij een gezicht en een naam.

“Jaloers? Wie ik Neeee,” Nick rolde met zijn ogen om deze kleine poging tot humor. Hij had nog nooit echt jaloezie gevoeld en het feit dat hij het nu voelde, had hem nieuwsgierig als de hel gemaakt.

Nadat hij al het papierwerk bij de balie had doorzocht, besloot hij dat hij op de verkeerde plaats keek. Nick ging terug zoals hij was gekomen en passeerde de opslagruimte tot hij bij een trap kwam naar de kelder. Hij had willen weten wat daar nu al een tijdje verborgen zat en het leek erop dat hij eindelijk zijn kans zou krijgen om erachter te komen.

Zijn grijns vervaagde en zijn ogen vernauwden. De onderkant van de trap was geblokkeerd door wat leek op een ouderwetse kluisdeur die in de baksteen en mortel was ingebouwd. Hij trok een wenkbrauw op en realiseerde zich dat de winkel bovenop een schuilkelder moest zijn gebouwd. Dat was niet zo netjes. Het grote wiel aan de voorzijde van de metalen deur vertelde Nick dat het een cijferslot was.

“Geweldig,” klaagde Nick “Deze plek is strakker afgesloten dan Envy met Devon als haar bewaker.”

Hij wreef zijn handen in elkaar, stapte naar de deur en draaide het wiel rond. Toen drukte hij zijn oor tegen de deur en concentreerde zijn katachtige zintuigen op de kleinste trilling. Hij begon langzaam en methodisch het wiel rond te bewegen totdat hij eindelijk de laatste klik kreeg en de hendel hoorde echoën toen deze zijn greep losliet.

“Hebbes,” fluisterde Nick en trok de dikke stalen deur verder open. Hij voelde de opwinding in hem opkomen toen hij zich realiseerde dat hij zich aan het voorbereiden was om het innerlijke heiligdom van Gypsy te zien.

Het eerste wat hem opviel, was dat ze de lichten had ingeschakeld ... gewoon niet de normale lichten. Verschillende kristallen vazen waren verspreid en bevatten enorme kaarsen die waarschijnlijk een week aan zouden blijven als ze alleen werden gelaten. Ze voegden een mystieke sfeer toe aan de kamer en lieten veel van dezelfde kristallen zien die The Witch’s Brew boven verkocht. Bij het zien van het uiterlijk van de dingen heeft ze waarschijnlijk haar favorieten uit elke zending gekozen en voor zichzelf bewaard.

Met zijn vingertoppen ging hij over een kristallen bol en vervolgens over een zwarte kristallen draak, kwam op Nicks lippen een glimlach hij wist wat ze voor Kerstmis moest krijgen. Zijn Gypsy-meisje had een fetisj voor kristallen ... niet dat het geen geweldig ding was om te verzamelen. Ze had een renaissance-type thema dat perfect bij haar paste.

Het meubilair werd goed gebruikt maar op een comfortabele manier. Toen het oorspronkelijk werd gekocht, wist Nick zeker dat het een fortuin zou hebben gekost. Nu begon de donkerpaarse, bijna zwarte bekleding tekenen van slijtage te vertonen en hij glimlachte toen zijn vinger tegen een kleine scheur schoof die dicht was genaaid met zwarte draad.

Zijn ogen lichtten op uit waardering bij het uitstallen van middeleeuwse wapens aan haar muur. Ze vond hem niet het type dat wist hoe hij ze voor iets anders dan decor konden gebruiken, maar daar was hij goed in. Hij heeft nooit iets gevoeld voor meisjes die als slechte ezels overkomen ... ze maakten het moeilijk voor een man om de held te spelen.

Toen hij naar het computerbureau liep, bewoog hij voorzichtig om de weinige items heen om te proberen een aanwijzing te vinden over waar ze heen was gegaan. Toen hij de computer aanzette, vloekte hij zachtjes toen hij zag dat deze met een wachtwoord was beveiligd.

“Wel verdomme,” hij greep zich vast en begon weg te draaien toen hij iets zag dat nog op de printer lag. Toen hij ernaar reikte, lichtten zijn ogen op toen hij zag dat het een gecorrigeerde vluchtroute was ... naar New York. Ze had de ene vlucht geannuleerd en een andere geboekt.

“Dus je bent een dag eerder vertrokken dan verwacht,” zei Nick en speelde kort met het idee om het volgende vliegtuig naar New York te nemen, maar veranderde snel van gedachten. Hij wist niet eens waar ze naar toe ging als ze daar eenmaal was aangekomen.

Nick legde het reisplan terug waar hij het had gevonden en leunde tegen de bank achter hem. Het stoorde hem nog steeds dat die vampiers deze plek hadden beslopen en hij vroeg zich af of hij moest blijven totdat ze terug zou zijn. Hij speelde met het idee en probeerde een goede reden te bedenken om te blijven.

De winkel was redelijk veilig zolang het daglicht was, maar het zou geen kwaad om hem 's nachts gezelschap te houden. De retourvlucht van Gypsy was pas morgenavond en haar beveiliging boven was slecht voor hem ... hoewel beneden ongeveer zo veilig was als ze kon krijgen.

Nick trok een donkere wenkbrauw op ... dat ging hij doen, hij zou de nacht blijven en de plaats bewaken. Zijn blik gleed naar de achterkamer die afgescheiden was van de rest van de enorme schuilkelder. Er hingen talloze strengen kristallijne kralen om een muur te vormen. Nick scherpte zijn gezichtsvermogen terwijl hij door de dunne lijnen naar de slaapkamer en het bad van Gypsy keek.

Hij bewoog doelbewust door de kralenmuur, liep naar de badkamer en trok zijn jas en shirt uit. Hij liet ze op een nette stapel op de vloer vallen, waste het bloed van zijn hand en pakte het shirt op om het te onderzoeken. Er zat geen bloed op, maar aan de mouw van de jas zat wel iets.

Hij deed het koude water weer aan en gebruikte de handzeep om het eraf te spoelen voordat hij het uitwrong en over de douchestang hing. Hij keek naar de badkuip en grijnsde naar de grootte ervan.

Zijn zigeuner had een tuinkuip groot genoeg voor vier personen om comfortabel te zitten. Beelden van haar die helemaal alleen een bad nam, lieten hem zuchtten en hij zette zichzelf handig op de foto met haar.

Hij schudde zijn hoofd, ging de slaapkamer in om rond te kijken en trok een wenkbrauw op naar het Californische kingsize bed. Het was duidelijk dat Gypsy van grote dingen hield en hij grijnsde toen een boze gedachte door zijn hoofd stroomde. Hij liep naar de voet van het bed, spreidde zijn armen uit en viel voorover in de zachtheid.

*****

Warren liep de grootste helft van de club in en schudde het gipsstofstof uit zijn haar. Het was een proces om de nieuwe extensie klaar te krijgen, maar met de snelheid waarmee het ging zou het net op tijd klaar zijn voor hun Halloween-maskerade. Hij was net zijn badkamer binnengekomen om te douchen toen zijn mobiele telefoon naar hem piepte.

Warren pakte het apparaat op en fronste terwijl hij het sms-bericht van Kat las. Hij schudde zijn hoofd met een zware zucht, zette het water in de douche uit en liep naar de hoofdkamer van Maan Dans. Hij had tenminste nog niet onder de douche gestaan toen de tekst doorkwam ... het was niet elke dag dat Kat hem sms'te met een '911'.

Toen hij uit de zijdeur tevoorschijn kwam, trok Warren een wenkbrauw naar de toestand waarin Devon verkeerde. Zijn broer was in zijn jaguarvorm met zijn ogen dichtgeklemd en leek veel pijn te hebben. Kat stond over hem heen met haar handen op haar heupen en gaf hem wat leek op een preek.

De ernstige uitdrukking op haar gezicht vertelde Warren dat dit echt slecht was. Hij wierp een blik op Quinn, die er duidelijk veel plezier aan beleefde ... de grijns die de poema droeg was een aanwijzing.

“Je moet letten op wat Kriss je vertelde,” zei Kat. “Als je dat niet doet, blijf je een tijdje zo en voel ik absoluut geen sympathie voor je.”

Ze sloeg haar armen over haar borst, geërgerd door haar broer. Trevor was minstens twintig minuten weg en haar domme broer kon nog steeds niet rechtopstaan. Ze twijfelde aan het vermogen van Trevor om rustig weg te lopen. Ze was ervan overtuigd dat Trevor hetzelfde voelde als Devon ... maar wist dat hij niet zou bewegen als hij met een slechte gedachten aan Devon zou denken.

Ze keek naar Devon toen hij naar haar gromde: “Grom niet naar mij. Trevor heeft tenminste de geest om zo te stoppen met denken.”

“Waarom ligt Devon op de grond?” Vroeg Warren terwijl hij door de kamer liep.

Quinn grijnsde vanaf zijn stoel aan de bar: “Het lijkt erop dat Envy zwanger is van Trevors baby en Devon wil Trevor daarvoor doden.”

Warren trok een gezicht naar Quinn omdat niets daarvan uitlegde waarom Devon op de hardhouten vloer spartelde.

“Ze was al zwanger en wist het niet toen ze met Devon paarde,” Kat wierp een blik op Quinn omdat hij zo vaag was. “Niemand wist het totdat Envy flauwviel en mevrouw Tully voor de zekerheid tests uitvoerde. Omdat de baby van Trevor is, wil Devon hem vermoorden.”

Warren kneep zijn ogen dicht en kneep in de brug van zijn neus. Hoewel dat een paar dingen verklaarde ... beantwoordde het nog steeds niet zijn eerste vraag. Hij zuchtte en besloot zichzelf te herhalen: “Waarom ligt Devon op de grond?”

“Hij ligt op de grond omdat Kane Trevor en Devon betoverd heeft ...” Kat haalde haar schouders op wegens gebrek aan wat anders te vertellen. “Nu, wanneer Trevor of Devon elkaar pijn proberen te doen, of als ze er zelfs aan denken om elkaar pijn te doen ... zijn ze hiertoe gedoemd.” Ze spreidde haar handen uit en wees de idioot op de vloer aan.

Warren fronste: “Laat me eens kijken of ik dat allemaal heb begrepen. Devon is boos omdat Envy zwanger werd voordat ze hem ontmoette en hij de vader van haar baby wil vermoorden ... maar dat kan niet omdat Kane slim genoeg was om hem onder een dwangspreuk te brengen?”

Quinn haalde zijn schouders op: “Dat is het in een notendop.”

“Slimme man,” mompelde Warren en schudde toen zijn hoofd en vroeg zich af waarom hij dit niet al van Michael had gehoord in plaats van het van Kat te horen. Hij leunde tegen de bar en staarde een ogenblik nadenkend naar zijn broer.

De situatie was nogal grappig, maar tegelijkertijd kon hij de gedachtegang van Devon hierover niet geloven. Het was duidelijk dat zijn broer niet erg helder dacht. Als Devon Trevor vermoordde, waar zou dat dan de baby van Envy laten? Zonder rekening te houden met het feit dat Envy hem altijd kwalijk zou nemen ... omdat het haar kind de kans ontzegt zijn echte vader te kennen. Dit vooral: maakte Warren boos.

“Laat hem maar, hij komt er wel uit.” De stem van Warren was koud.

Kat huiverde: “Dat is best wreed.”

“Je zei dat ze zijn gedoemd tot deze toestand wanneer ze denken aan het vermoorden van elkaar,” herhaalde Warren met zijn hand zwaaiend naar Devon. “Het enige logische zou zijn om te stoppen met denken op die manier. We kunnen Devon niet dwingen de manier waarop hij denkt te veranderen. Als hij echter van zijn partner houdt, gedraagt hij zich niet meer als een idioot.”

Warren keek toe hoe Devon zijn oren platdrukte en een niet zo vriendelijk gegrom rommelde door de kamer. Een beantwoord gerommel van Warren bracht het gegrom tot zwijgen en Devon sloeg zijn ogen op de grond voordat hij ze weer dichtkneep.

Warren kon deze keer niets doen om hem te redden. Dit was iets dat Devon voor zichzelf moest leren ... of misschien had hij hierbij de hulp van zijn grote broer nodig. Een langzame slinkse glimlach trok aan de hoeken van Warren's lippen toen het hem duidelijk werd hoe hij dit probleem kon oplossen.

“Ik ken die blik Warren,” zei Kat zachtjes ... heb nu al medelijden met Devon, “en durf er niet aan te denken.”

Quinns grijns keerde terug: “Moet ik altijd een camera bij me dragen?”

“Ja,” zei Warren.

“NEE!” Schreeuwde Kat tegelijkertijd.

Warren kwam dichter bij Devon en torende hoog boven zijn jaguar-vorm uit. “Dus wat als het zaad van Trevor diep binnen in Envy groeit,” verlengde hij expres het woord 'diep' alleen maar om Devon te laten reageren ... het werkte. “Zoals ik het begrijp ... sliepen ze maandenlang samen voordat je haar ooit zag.”

Devon schreeuwde en probeerd een poging om weg te komen van de pijn.

“Altijd de liefde bedrijven,” ging Warren verder en tikte nadenkend met zijn vingers tegen zijn kin. “Ja, ik heb gehoord dat dat een baby of twee kan veroorzaken,” grijnsde hij, zich afvragend hoe lang het zou duren voordat Devon immuun zou worden voor de beschimpingen.

Het humeur van Devon had hem in zijn jaguarvorm gedwongen en daarom dwongen zijn dierlijke instincten hem ertoe het mannetje te raken dat zijn partner probeerde te stelen. Het hoofd van Devon zwiepte in de richting van de deur en hij vocht tegen de pijn toen hij zich over de vloer bewoog.

“En waar denk je dat je heen gaat?” Vroeg Warren. Hij greep Devon bij zijn achterpoten en trok hem over de vloer. “Trevor kwam naar deze club omdat hij dacht dat je een moordenaar was ... probeer je hem gelijk te geven? En wat denk je dat er zou gebeuren als het je lukte om Trevor te vermoorden? Denk je dat Envy je zal bedanken en in je armen loopt?”

Devon is gromde tegen Kat alsof hij gedrogeerd was door haar. Hij groef zijn klauwen in de vloer en liet lange krassen achter in de nieuwe vloer. Kat keek hulpeloos toe terwijl Warren Devon de trap naar de danskuil sleepte, zijn lichaam bonkte bij elke tree.

Quinn legde zijn hand op zijn ogen en begon te lachen, maar stopte abrupt toen Kat tegen zijn achterhoofd sloeg.

“Wat,” zei hij, niet in staat zijn glimlach te verbergen. “Het is briljant. Tegen de tijd dat Warren klaar is met hem, is Devon helemaal verdoofd van het onderwerp.”

Kat wierp een blik terug in de richting van de trap die Devon was afgevallen. “Onderschat de koppigheid van Devon niet,” merkte ze op. “Hoe zou je je voelen als ik nu zwanger was van een andere man?”