Verslavend Bloed

Hoofdstuk 1

Toya hurkte laag op het dak van Kyoko's huis en liet zijn gouden ogen naar het kleine gebouw afdalen dat het Maiden- Statue in de achtertuin huisvestte. Het was een aantal jaren geleden sinds de nacht dat hij door de barrière was geglipt en haar in deze wereld had gevonden, maar hij herinnerde zich nog elk detail zoals het gisteren was gebeurd.

Er verscheen een zachte glimlach op zijn gezicht toen hij dacht aan die keer dat ze achter hem in dat ijskoude water sprong … de kleine idioot kon niet eens zwemmen, maar het kon haar niets schelen.

Zijn gedachten werden duister toen hij zich herinnerde elke keer dat hij haar in verschillende realiteiten had ontmoet. Ongeacht welke wereld, Kyoko bleef nooit nadenken als het erop aankwam zichzelf in de hitte van het moment op te offeren om iemand van wie ze hield te redden. Toya's lippen werden dunner. Hij hoopte haar van die kleine gewoonte af te helpen of haar koppige kont aan hem vast te maken zodat hij haar deze keer kon beschermen.

Toya verplaatste zijn blik en staarde naar de enorme vijver aan de achterkant van het terrein. Hij hoopte echt dat ze zijn advies had opgevolgd en had leren zwemmen. Ze had hem die avond bijna een hartaanval bezorgd door zomaar te verdrinken en toen hij haar vond, wist hij zeker dat hij haar daarvoor nog zou straffen.

Toen hij haar vond … Toya's gelaatstrekken werden al zachter, wetende waarom ze hier niet op haar bewakers zat te wachten toen ze overstaken. Hij en zijn broers hadden het al uitgezocht sinds Kyoko hem niet herkende toen hij de eerste keer opdook. Ze herinnerde zich haar bewakers niet, wat normaal was gezien in elke andere dimensie waarin ze haar hadden aangetroffen, ze had alleen de herinneringen van één leven en dat was altijd het leven dat ze op dat moment in die dimensie leefde.

Gewoonlijk trof dat dimensionale geheugenverlies ook alle bewakers … inclusief hem. Hij kon niet tellen hoe vaak hij Kyoko voor het eerst had ontmoet, maar deze wereld was anders. The Heart of Time had hen hierheen gestuurd met een geschenk en een vloek. Voor een keer herinnerden hij en zijn broers zich alles aan haar … zelfs het feit dat ze allemaal verliefd op haar waren en in parallelle werelden om haar hadden gevochten.

Zijn borst verstrakte bij een herinnering die hij liever niet had. Hij voelde nog steeds de gruwel van Kyoko die in zijn armen stierf en hun lichamen samen bewogen, omdat ze allebei werden gespietst door een doodslag die alleen voor hem bestemd was. Ze had geprobeerd hem te redden van Hyakuhei … en ze had hem gered. Toya knipperde met zijn ogen terwijl een eenzame traan over zijn wang gleed en hij duwde de herinnering boos weg.

Verdorie, zelfs Hyakuhei herinnerde het zich allemaal, wat in hun voordeel leek te zijn, aangezien hij hen niet op zicht had aangevallen. Natuurlijk … hij was ook niet echt sociaal geweest. Ze hadden al besloten hem uit de weg te blijven en hem deze keer niet tegen zich in het harnas te jagen.

Hyakuhei was niet bij hen geweest toen ze de demonen door de scheur hadden gevolgd, dus ze hadden geen idee waar hij vandaan kwam en dat baarde hen een beetje zorgen. Tot dusver leek hij alleen de stukjes kristal te verzamelen die Kyoko duidelijk had verbrijzeld … alweer. Het was niet de fout van Kyoko … ze kon niet leren van haar fouten uit het verleden als ze zich niet mocht herinneren dat ze die had gemaakt. Hij vergaf haar te weten dat als ze het kristal niet had verbrijzeld, haar bewakers niet naar deze wereld zouden zijn getrokken om haar te vinden.

Er verscheen een frons op Toya's lippen toen hij het bekende gevoel van een stukje van datzelfde verbrijzelde kristal in de buurt voelde. Het Guardian Heart Crystal was ongelooflijk krachtig en elke kleine scherf bevatte een stuk van die kracht. Elke mens of demon die erin slaagde een stuk ervan te bemachtigen, zou een geweldige boost krijgen en als het geluk had, trokken de stukken demonen als vliegen naar honing.

Omdat het kristal hier in LA was opgedoken, was deze plek de hotspot van deze wereld geworden voor alle paranormale wezens. Alles wat niet-mens was, werd naar dit gebied getrokken, ook al hadden ze geen idee waarom.

Op zoek naar het kristal dat hij voelde, liet Toya langzaam zijn blik over de huizen rondom het heiligdom gaan en wachtte even toen hij iemand door het donkere raam van het huis ernaast zag kijken. Hij stond op en staarde naar het silhouet dat naar hem staarde en trok een wenkbrauw op toen de schaduwvorm plotseling onder de rand van het raam viel.

Toya grijnsde. Het werd hoog tijd dat hij wat plezier had. Hij verdween prompt uit het zicht, net toen de man genoeg moed verzamelde om nog een keer te kijken.

Tasuki haalde diep adem en hield zijn pistool nog steeds als een schild voor zich. Dat was de man die bij Kyoko was geweest op de avond dat ze was verdwenen … hij wist het zeker. Wat deed hij op de loer op het dak van Kyoko? Tasuki rechte vastberaden zijn schouders. Er was maar één manier om erachter te komen en omdat hij politieagent was, had hij het recht om te gaan onderzoeken.

Om ervoor te zorgen dat zijn Berretta een vol magazijn had, klikte Tasuki de beveiliging eraf en liep de voordeur uit. Dit was niet de eerste keer dat hij voet op het terrein zette sinds Kyoko die nacht tien jaar geleden verdween, maar het was de eerste keer dat hij naast het bedrijf iemand zag die was ingehuurd om het terrein te onderhouden.

De eerste keer dat hij ze daar op hun zero-turn maaiers had gezien, had hij ze alleen maar geconfronteerd om erachter te komen dat ze anoniem waren aangenomen. Toen hij had geprobeerd die voorsprong op te sporen, was dat een doodlopende weg omdat het geld gewoon één keer per jaar in de postbus van het bedrijf verscheen en altijd contant werd betaald.

Toen hij het versleten pad oversteeg tussen de twee huizen, stopte hij even om te voorkomen dat de herinneringen die hij aan Kyoko en haar broer Tama had, hem achtervolgden. Zonder die verdomde zogenaamde 'engel' die Kyoko gisteravond had ontmoet, zou ze niet zijn vertrokken … hij was er zeker van. Tasuki schaamde zich niet om het toe te geven … hij haatte die man omdat hij Kyoko van hem wegnam, maar als hij terug was, dan was er een kans dat Kyoko ook terug zou zijn.

Omdat hij niemand in de directe omgeving vond, kroop Tasuki naar de achterkant van het huis waar het beeld stevig opgesloten was in het kleine heiligdom huis. Zwijgend bewegend liep hij om de hoek van het huis en trok zich terug toen hij weer de man zag waar hij zojuist over had nagedacht en zag hem daar voor de schuur staan … en de enge deuren stonden wijd open.

Tasuki, die hem alleen als kind van veraf had gezien, bestudeerde de man deze keer en legde elk detail vast. Zijn lange donkere haar had dikke zilveren highlights die er doorheen liepen en hij kleedde zich net zo vreemd als de helft van de mensen die hij bij PIT had zien werken. Hij zag er niet normaal uit, maar hij had absoluut geen vleugels, dus gooide Tasuki Kyoko's 'engel'-idee uit het raam.

“Staan blijven,” schreeuwde Tasuki terwijl hij uit de schaduw stapte en zijn Berretta omhoog bracht, waarbij hij rechtstreeks op het hart van de man mikte.

Toya's grijns werd groter en hij draaide zich langzaam om om de man aan te staren die alleen maar dacht dat hij hem had beslopen. Zijn blik veranderde al snel in ergernis en kwam oog in oog met een explosie uit het verleden. Verdomde Tasuki … hij had moeten weten dat de mens hier ergens op de loer ligt. Toya fronste zijn wenkbrauwen bij de volgende woorden uit Tasuki’s mond.

“Ik dacht dat jij het was,” riep Tasuki met een snauw uit. “Ik herinner me dat je hier was op de avond dat de demonen kwamen. Ben je één van hen? Je hebt Kyoko iets aangedaan … Ik zag je haar slappe lichaam vasthouden en durf het niet te ontkennen.”

Toya richtte zijn blik op de mens waar Kyoko altijd zo dol op was en lachte inwendig om het feit dat Tasuki zich niet alle keren herinnerde dat ze elkaar hadden ontmoet … wat waarschijnlijk een goede zaak was. Zijn ogen vernauwden zich toen hij de kracht van het gebroken kristal uit Tasuki voelde komen en die kennis maakte hem plotseling kwaad.

“Je hebt een talisman,” zei Toya. “Ik wil het.”

Het was de beurt aan Tasuki om te fronsen. “Wat?”

Hij had geen kans om de Berretta af te vuren toen de man in een waas op hem afkwam, hem neerhaalde en zijn vingertoppen hard tegen de spier van zijn borst drukte. Tasuki sloeg zijn handen om de pols van de man en duwde terug met elke ons kracht die hij had.

“Engel … mijn … reet,” gromde Tasuki en plantte zijn voet in de maag van de man, “je gedraagt je meer als een demon!” Hij slaagde erin hem met meer kracht af te zetten dan hij zich realiseerde.

Toya vloog achteruit, landde op zijn voeten en gleed over het goed verzorgde gras. Zijn hand balde langs zijn zij en hij gromde. Dus het kristal beschermde hem, nietwaar?

“Wat heb je gedaan om Kyoko te laten vertrekken?” Vroeg Tasuki en hij krabbelde overeind toen de ogen van zijn tegenstander vervaagden van puur goud tot heel eng zilver. Tasuki ging niet achteruit toen hij zijn blik recht op hem richtte.

Toya snauwde toen hij zag dat Tasuki's ogen amethist werden.

“Toya!”

Het zilver verliet Toya's ogen en hij keek over zijn schouder naar zijn broer Shinbe. “Wat wil je Shinbe? Zie je niet dat ik bezig ben met het verzamelen van het kristal?”

Shinbe hield zijn hoofd rustig opzij. “Realiseer je je dat je hem moet doden om de talisman te verwijderen … toch?”

“Ik vind dat prima. Bovendien weten we allebei dat hij dood kan gaan,” gromde Toya en snauwde opnieuw toen een schot klonk en hij voelde dat de kogel zijn rechterschouder doorboorde. “Jij klootzak!”

Shinbe grinnikte lichtjes. “In dit geval Toya, ik denk dat je die hebt verdiend. Laat Tasuki maar … we moeten snel vertrekken.”

“Je zou het nog voor hem opnemen ook,” zei Toya sarcastisch toen één van zijn tweelingdolken in zijn hand tot leven kwam en hij gebruikte de punt ervan om de kogel uit zijn schouder te graven. “Waarom weggaan? Het plezier is net begonnen,” gromde hij terwijl de kogel over het gras schoot om bij Tasuki's voeten te landen.

“Hij komt eraan,” antwoordde Shinbe cryptisch.

Toya's dolk verdween en zijn lippen vormden een glimlach terwijl hij naar Tasuki keek. “Ik krijg er tenminste niet de schuld van.”

“Wie komt er?” Vroeg Tasuki niet helemaal zeker op wie hij moest mikken … hoewel degene die Toya heette nog steeds zijn eerste keuze was. Die alleswetende glimlach van hem bezorgde hem de kriebels.

Shinbe staarde hem lang aan. “Vertrouw me Tasuki … je moet nu vertrekken. Als je dat niet doet, verberg je dan tenminste totdat hij weg is.” Hij herkende die koppige blik toen Tasuki zijn schouders rechthield en het wapen steviger vasthield. Shinbe schudde zijn hoofd en besloot zijn eigenzinnige reïncarnatie een nuttig cadeautje te geven.

Met een paar snelle handbewegingen en een schuine stand van zijn staf plaatste Shinbe een permanente barrière rond de jongen die demonen of iemand anders zou verhinderen de kristallen scherf te ontdekken die diep in hem zat. Hij zuchtte mentaal omdat hij wist dat het te laat was om dat kleine feitje voor Toya te verbergen.

Tasuki staarde met grote ogen toen de grote amethiststeen op Shinbe’ s staf zacht gloeide en hij verdween samen met degene die Toya heette. Zijn blik werd naar zijn eigen handen getrokken en vervolgens naar de rest van zijn lichaam, terwijl een zacht amethist licht hem een ogenblik omlijnde en vervolgens vervaagde.

“Misschien helpt dit je om deze keer in leven te blijven,” weerklonk Shinbe' s stem in zijn hoofd en vervaagde snel.

“Deze keer?” Vroeg Tasuki in verwarring en kromp ineen toen de deur van de schuur dicht sloeg. Een plotseling gevoel van voorgevoel overspoelde hem en hij zou zweren dat de lucht verschillende tinten donkerder werd.

Tasuki had geen controle over de dringende noodzaak om zich te verschuilen in de schaduw van de bomen achter hem. Hij hurkte neer, half verscholen achter twee boomstammen, zodat hij door het midden kon gluren en kon zien wat er aan de hand was.

Een koude rilling drong door hem heen toen hij uit het niets midden in de achtertuin een man met lang zwart haar uit het niets zag verschijnen. Zijn adem stokte in zijn keel en een overweldigende angst en volledige kalmte bevroor hem op de plek. Hij was het … de man uit zijn nachtmerries stond op slechts drie meter afstand van zijn schuilplaats.

Hyakuhei liep met een nadenkende uitdrukking op zijn gezicht naar de schuur. Hij was er zeker van dat hij net de aanwezigheid van een talisman had gevoeld toen deze verdween. Hoe ironisch was het dat een talisman hier zou zijn op het terrein van het heiligdom waar de maagd woonde? Toen hij voor de schuur stopte, ging de deur weer open alsof het zijn stille bevel gehoorzaamde.

Zijn donkere ogen werden lichtbruin toen hij staarde naar de gelijkenis van zijn hartenwens. Hij stak zijn hand uit, raakte met zijn vingertoppen de hare en voelde niets anders dan de kou van de steen. Dus, zelfs na al die tijd wees ze hem nog steeds af … weigerde hem terug te laten in het Hart van de Tijd. Hij sloeg zijn ogen op naar de hare en werd beloond toen ze even zacht gloeiden. Er verscheen een duivelse glimlach op zijn perfecte lippen … zo is het.

Zijn ogen vernauwden zich toen hij de vervagende energieën van Toya en Shinbe voelde. Het was duidelijk dat ze hier eerst waren gekomen om de talisman van het kristal te claimen. Met een laatste blik op het standbeeld draaide Hyakuhei op zijn hiel en verliet het heiligdom.

Tasuki durfde niet te bewegen totdat het monster uit zijn nachtmerries het heiligdom had verlaten. Hij gleed verder naar de grond en liet de adem los, waarvan hij niet wist dat hij hem had ingehouden, en rolde op zijn rug om naar de sterren te kijken. Wat was er aan de hand? Hij was gewend om het paranormale te zien dat bloeide in LA, maar dit was anders … dit kwam te dicht bij huis.

Hij wist het antwoord al en boog zich voorover en kneep hard in zijn arm. Oké … dat was het bewijs dat hij niet droomde. Jade had gelijk … het waren meer dan alleen dromen. Nooit in zijn leven had hij ooit zoiets angstaanjagends meegemaakt. Hij haalde een paar keer diep adem en wachtte tot het voorbij was voordat hij langzaam weer overeind kwam en strompelde naar de rand van het terrein tussen hun huizen.

Toen hij de rand van zijn voortuin bereikte, sprintte Tasuki naar zijn voordeur en baande zich een weg naar binnen, vergat daarbij bijna de deur te openen. Hij sloot de deur achter zich, schoof elk slot op zijn plaats en liep snel achteruit. Hij liep naar de bank en ging zitten en wikkelde de deken om zich heen, en hield zijn vinger op de trekker van zijn Berretta … niet dat het hem goed zou doen.

Hij kromp ineen toen hij zich herinnerde dat hij Toya heette en de kogel eruit haalde met de punt van die gevaarlijk uitziende dolk. Hij sloeg zijn ogen op naar het portret dat boven zijn open haard hing en zijn lippen scheidden in een gevoel van déjà vu. Op het schilderij raakte Kyoko de handen van het standbeeld aan op dezelfde manier als het lange, donkere en spookachtige iets net had gedaan.

Hoofdstuk 2

Jade voelde de rust van haar slaap wegglippen, maar ze was zo comfortabel dat ze de realiteit simpelweg nog niet onder ogen wilde zien. Ze voelde het verhitte lichaam tegen zich aan drukken en kreunde bijna. Bij nader inzien … misschien was wakker worden niet zo'n slecht idee.

Ze opende langzaam haar ogen en zag een gebruinde kale borstkas die over haar gezichtsveld heen en weer liep. Te oordelen naar de gestage hartslag onder haar oor sliep Titus nog steeds en het zou wreed zijn om zich weg te trekken of hem verontwaardigd uit bed te duwen, alleen maar omdat ze elkaar aanraakten. Hij zou nog niet helemaal genezen zijn, dus besloot ze hem met rust te laten … deze keer.

's Nachts tegen hem aan knuffelen was waarschijnlijk toch haar taak geweest, omdat ze meestal verschillende kussens had die ze 's nachts had gepakt. Eerlijk gezegd was het geen grote verrassing dat een been en een arm over hem heen werden geslagen. Hij was absoluut een goede vervanging voor haar normale lichaamskussens.

Ze verplaatste haar been een fractie en voelde de binnenkant van haar dij recht boven de bult tussen zijn benen liggen en zuchtte innerlijk. Hoewel ze er een hekel aan had om het toe te geven, zelfs als de man slap was, was hij nog steeds erg indrukwekkend. Jade voelde zijn harde bovenbeen tegen haar kruis bewegen en dwong zichzelf mentaal niet tegen hem te buigen. Ze wilde het zo graag doen. Eigenlijk, op het moment wilde ze het maar al te graag doen met hem.

Jade ademde langzaam zijn bedwelmende geur in en sloot haar ogen, genietend van de rauwe man die zo gemakkelijk de kloppende pijn van haar hitte kon wegnemen. Ze was koppig en tot nu toe was het vrij gemakkelijk geweest om niet toe te geven aan de hormonen die deze overweldigende behoefte aan seks hadden veroorzaakt.

Ze voelde een warm kietelend gevoel naar beneden spoelen en haar buikspieren spanden zich. Voordat ze zichzelf kon stoppen, verraadde haar lichaam haar en spande ze haar heupen. Het gevoel was zo ongelooflijk dat ze, in plaats van zich terug te trekken, daar bleef liggen en de druk nodig had.

Jade rolde mentaal met haar ogen bij de ironie. Hier dacht Titus dat de geur van haar hitte hem gek zou maken. Nou, ze had nieuws voor de machtige Alpha … ze was niet de enige die op dit moment de geurverspreider moest gebruiken. Ze fronste haar wenkbrauwen omdat ze wist dat ze zich nooit aangetrokken voelde tot de manier waarop een menselijke man rook, maar dan zou ze niet … toch?

Dit bevestigde zojuist haar theorie dat het veel veiliger was om met een mens in bed wakker te worden, omdat ze nu iets had om mee te vergelijken.

Hoe harder ze zich tegen Titus drukte, hoe sneller haar gedachten begonnen te gaan totdat haar geest tot stilstand kwam toen ze weer bewoog. Voor ze het wist, wreef ze zich tegen de hardheid van zijn dij en probeerde zichzelf tot voltooiing te brengen. Jade kromp ineen terwijl ze vervloekte dat ze net opschepte over haar koppige vastberadenheid en dat ze een leugenaar van zichzelf maakte.

Toen Titus werd wakker uit de diepe, helende slaap waarin hij had gezeten, greep hij onmiddellijk het zachte lichaam naast zich vast en draaide zich om tot hij bovenop zat. Hij drukte haar polsen tegen het bed en drukte zijn dij harder tegen de hete vochtigheid. Titus staarde naar Jades gezicht en wist in één oogopslag dat ze hem nodig had. Haar ogen waren helder en glazig, haar wangen waren rood van kleur en die pruilende lippen waren enigszins gescheiden door de snelle ademhaling. Hoe had hij hier in godsnaam doorheen geslapen?

Jade staarde Titus aan, verbijsterd hoe snel hij net was omgedraaid om haar te domineren. Ze wilde die snelheid en brute kracht proeven … maar één keer. Ze wilde het verschil voelen tussen de passie van een mens en de rauwe seksualiteit van de wolf bovenop haar. Jade wiegde tegen hem aan, wetende dat het te laat was om het nu te stoppen en het was niet zijn schuld … maar die van haar.

Titus kreunde half en half grommend toen hij voelde dat hij pijnlijk snel hard en stijf werd. Hij wist dat ze haar breekpunt voorbij was en hoewel hij blij was dat haar vooroordelen waren omgevallen … wilde hij haar horen zeggen dat ze hem nodig had, zodat ze hem er achteraf niet mee om de oren kon slaan.

Hij liet zijn gezicht zakken om net boven haar lippen te zweven en vroeg: “Wat wil je van me, Jade?”

Toen ze de schorre diepte van zijn stem hoorde, stroomde er meer warmte door haar heen. Jade spande zich omhoog tegen hem en huiverde. Ze was bijna voorbij het punt van rationeel denken, maar hield zichzelf stevig vast en keek hem recht in de ogen. Ze had nog steeds genoeg zelfbehoud om te weten dat ze gevaarlijk dicht bij het overschrijden van meer dan één lijn was.

Met bijna paniekerige stem beantwoordde Jade zijn vraag. “U beweert een man van eer te zijn, dus ik wil uw woord als een alfa dat u mij niet zult markeren en mij mijn vrijheid zal laten behouden. Kun je dat doen en me toch laten zien hoe het is om met een wolf te zijn, zodat ik het uit mijn systeem kan halen?”

Titus voelde de steek van haar wanhopige woorden en keek haar neer. “Als je niet helemaal gek was van extase, zou je me nooit gewoon willen vanwege wat ik ben,” beschuldigde hij haar. Hij vond het niet leuk om haar te helpen hem uit haar systeem te halen. “Maak je geen zorgen … Ik ben niet van plan je te markeren. Je bent niet de enige met normen.”

Jade hield haar adem in en hoorde de lichte woede in zijn stem. Ze zakte achterover op het matras om afstand tussen hen te creëren. Niet in staat zijn blik vast te houden, liet ze de hare zakken tot in de perfectie van zijn lippen. “Dan zijn we het eens. Zodra we dit bed verlaten, zijn er geen verplichtingen meer aan verbonden,” herhaalde ze terwijl ze bad dat ze de wilskracht zou hebben om op te staan als hij haar voorwaarden weigerde.

“Als je alleen maar genomen wil worden, dan zal ik je een goed nemen … en je zult het verschil weten tussen slapen met een mens en met een wolf,” zei Titus en het kon hem niet schelen dat de woorden meer klonken als een bedreiging dan een overeenkomst.

Jade's lippen scheidden met een sarcastische comeback, maar de woorden werden gestolen toen zijn hete lippen snel in een vurige kus op de hare daalden. Op dit moment had ze geen reden meer om met hem te vechten … ze kreeg wat ze wilde. Jade spande haar lichaam naar boven en kreunde in de verhitte kus. Als ze dit zou doen, wilde ze alles wat ze eruit kon halen.

Titus had hetzelfde besloten. Als dit de enige keer was dat ze gewillig zijn aanraking zou toestaan, dan zou hij ervoor zorgen dat ze het nooit zou vergeten. Hij liet haar handen los en verdiepte de kus terwijl hij tegen haar aan gleed. Hij pakte de stof van het felroze nachthemd en trok een kant naar beneden om haar borst bloot te leggen.

Hij beëindigde abrupt de kus, gleed naar achteren over het bed, pakte haar slipje en trok ze in één snelle beweging langs haar benen. Hij voelde zich tevreden toen hij haar geschrokken naar adem hoorde snakken.

Titus staarde haar aan met haar donkere haar verspreid over het witte laken en die ene hoop romig vlees boven de rand van het losse hemd, en besloot dat er nog iets was om het plaatje compleet te maken. Hij pakte de onderkant van het nachthemd vast, scheurde het in het midden en stopte slechts enkele centimeters voordat de scheur de bovenkant bereikte en in tweeën brak.

Hij spreidde het nachthemd wijd uit en liet de zachte stof los, terwijl hij zag hoe het openging als een gordijn en vervolgens naar beneden fladderde en haar borsten volledig bloot liet vallen.

Jade grijnsde alsof ze nog steeds aan het vechten waren en ze hield instinctief van de energie hiervan. Ze stond op en legde haar handpalm tegen zijn borst om hem op afstand te houden. Ze liet haar benen tussen de zijne uit glijden, kroop op haar knieën naar hem toe en glimlachte terughoudend toen hij haar dwong om van het bed af te stappen totdat hij buiten haar bereik was.

Ze liet haar blik lager zakken terwijl Titus de joggingbroek langs zijn benen naar beneden liet glijden en opzij schopte. Ze dacht dat hij hard was de laatste keer dat ze hem naakt had gezien, maar nu kon ze het verschil zien … hij was enorm.

Jade kroop naar de rand van het bed op haar knieën en schoot naar voren, terwijl ze haar lippen over de zijne sneed in een verhitte kus die hij snel domineerde. Ze liet haar handen zijn heupen strelen en schoof er eentje langs de voorkant om haar hand om zijn dikke lengte te wikkelen.

Wetende dat ze nu het enige dat ze van hem wilde stevig vasthield, liet Titus zijn vingers in haar haar glijden en hield haar hoofd schuin terwijl hij haar grommend kuste. Hij voelde haar vrije tepel tegen zijn borst wrijven terwijl hij tegen haar bewoog en op en weer stootte in haar hand.

Titus grijnsde innerlijk omdat hij wist dat hij haar een lesje wilde leren. Zijn kleine wolvin had geen idee waar ze aan begon. Ze was gewend aan het uithoudingsvermogen van mensen terwijl zelfs een normale weerwolf niet kon tippen aan het uithoudingsvermogen van een Alpha. Hij sleepte haar van het bed, draaide haar om en tilde haar tegen de muur.