Teyze Erin’in Balıkçı Kulübesi. Русский/Türkçe

«Gerçek mucize, başkalarına bakmaya hazır olandır»

«Настоящее чудо – это сердце, готовое заботиться о других»

Bölüm 1. Uzakta, Man Adası’nda

Soğuk İrlanda’ya ait, uzak bir Man Adası’nda, dünyanın tüm rüzgarlarının estiği tepenin en yüksek noktasında, Teyze Erin’in balıkçı evi duruyordu. Çatısı samanla kaplıydı, bazı yerlerden kurumuş saman çubukları fırlamıştı ve duvarları zaman ve fırtınalarla yarılmış, bazı yerleri tahtalarla desteklenmişti. Aralardan bazen soğuk rüzgar sızıyor, pencerelerdeki perdelerle oynuyor ve uluyordu.

İçerisi basit ama sıcacık bir evdi. Tahta zemin ayakların altında gıcırdarken, şömine uzun zamandır yakılmamıştı; ama iplik ve yünün kokusu, mekâna ev sıcaklığı katıyordu. Erin’in yatağının ucunda her zaman koyunu Nolli uyuyordu. Yaşlı kadın ona bakarken sık sık gülümsüyordu; çünkü Nolli artık sadece bir evcil hayvan değil, gerçek bir arkadaş ve ailenin bir üyesi olmuştu.

Bir zamanlar kızıl olan saçları artık beyazlamıştı ve zaman zaman, aynanın önünde dururken kendi yansımasına inanamıyordu: sanki üzerine kar serpilmiş gibiydi. O zaman başını sallayıp kar tanelerini silkeleyerek, o kestane rengi saçlarını bir an olsun görmek istiyordu; ama saçları gümüş bir şelale gibi dökülüyor ve tek bir tel bile kızıl parlamıyordu.

Gözleri, bir zamanlar yaramaz ışıklarla parlayan, artık sönmüş ve iyi görmüyordu. Bir zamanlar güçlü ve çevik olan elleri, giderek daha sık titremeye başladı. Ayakları daha da kötüydü – bazen yataktan kalkmayı tamamen reddediyordu.

Ama Erin’i en çok endişelendiren şey, tek arkadaşı olan koyun Nolli’nin haliydi. Çünkü ona bir şey olursa, Nolli’ye kim bakacaktı? Ya Nolli onu aramak için kaçarsa, o zaman kurtlar onu yerdi.

Teyze Erin’in ne çocuğu ne de akrabası vardı; tamamen yalnız yaşıyordu, babası olan ve çoktan ölmüş balıkçının ona bıraktığı evde. Erin bütün hayatını el işiyle geçirmişti: ipliklerle çalışmak, çoraplar, şallar, şapkalar ve eldivenler örmek; bunları zaman zaman satmak için kasabaya götürürdü. Ve eğer Nolli olmasaydı, akşamları şöminenin başında ne yünü ne de sohbet edecek bir arkadaşı olurdu – Nolli onunla birlikte yaşıyor, ailenin bir üyesi gibi davranıyor ve Erin’in yatağının ucunda uyuyordu.

Ama yaşlılık kendini hissettirmeye başlamıştı ve Erin her gün Nolli’nin yalnız kalmasından korkuyordu. Bir gün kasabaya gitmeye ve Nolli’ye bakabilecek birini bulmaya karar verdi. Ama kimi bulacaktı? Örgülerini ucuza alan bakkal dışında kimseyi tanımıyordu. O bakkal kötü kalpli bir insandı ve eğer Erin Nolli’yi ona götürseydi, onu sadece kızartır ve yerdi.

Bölüm 2. Gül

Teyze Erin bütün gece uyumadı ve koyununa bakabilecek iyi birini nasıl bulacağını düşündü. Sabah olunca köye gitti ve neşeli küçük tokmak oyuncaklardan oluşan bir sepet ile güzel bir gül satın aldı. Ana meydana çıktığında etrafa baktı ve sokakta oynayan bir kız çocuğu gördü.

«Ne kadar narin ve sevimli bir minik, kesinlikle Nolli’ye zarar vermez, herhalde gün boyunca çayırda oynarlar,» diye düşündü.

Erin, kıza yaklaştı ve sordu:

– Merhaba tatlı kızım. Sen ne kadar güzelsin ve akıllısın, sana bir hediye vermek istiyorum, ama ne istediğini sen seçmelisin.

Erin, oyuncağı ve gülü çıkardı. Kız, gülü ilgisizce bir göz ucuyla inceledikten sonra bakışlarını oyuncağa çevirdi:

– Ah, tabii ki oyuncağı isterim, aptal yaşlı kadın! Çiçeklere kim ihtiyaç duyar ki, burada koca bir tarlaları var, dedi. – Yonca tarlasına el salladı. – Hadi buraya!

Ve oyuncağı yaşlı kadının titreyen ellerinden kaptı, arkasını dönerek ona sırtını gösterdi.

– Aman tanrım… – diye iç çekti Teyze Erin ve yoluna devam etti.

Bir süre sonra fırının önünde, tombul ve pembe yanaklı bir çocuk olan Barry ile karşılaştı. Şeker ve tarçınla kaplı simidi keyifle yiyordu.

«İşte karnı tam anlamıyla doymuş olan biri,» diye düşündü Teyze Erin. «Belki bir arkadaşa ihtiyacı vardır ve Nolli’ye iyi bakar.»

– Merhaba çocuk, özür dilerim seni rahatsız ettiğim için ama sormak istemiştim ki… – Teyze Erin cümlesini bitiremeden çocuk bağırdı:

– Ne istiyorsun sen, pis yaşlı cadı! Benim yiyeceğim yok, defol buradan!

Erin birkaç dakika konuşamaz oldu ve sessizce yoluna devam etti.

Kuyunun yanına geldiğinde, iki kız kardeşle karşılaştı – Etain ve Elaine.

«Belki şimdi şans bana güler,» diye düşündü. Kız kardeşler bir şeyler hakkında tartışıyor ve Erin’in önlerinden geçmesine ya da yaşlı kadına su teklif etmesine hiç niyetleri yok gibiydi.

– Merhaba tatlı kızlar! Size bir hediye vermek istiyorum, ama her biriniz yalnızca ikisinden birini seçebilir, tamam mı?

– Tamam, tamam! – dediler heyecanla, yaşlı kadının yanına koşarken birbirlerini iterek.

Yaşlı kadın oyuncağı ve gülü çıkardı.

– Etain, seç bakalım, – dedi.

– Ben Elaine’in seçeceğiyle aynı olanı istiyorum, – diye baktı hediyelere Etain.

Erin düşündü: «Gerçekten de – «kıskançlık’, Etain’in adı böyle tercüme ediliyordu.»

– Peki, o zaman sen ne seçeceksin, Elaine? – diye sordu Erin, bakışlarını kıza çevirerek.

– Ben de Etain’in seçeceğiyle aynı olanı istiyorum, – diye yanıtladı hiç düşünmeden.

On dakika süren bu konuşmalardan sonra kızlar, gülün kendilerine gerekmediği ve oyuncağın ikisini de memnun edeceği sonucuna vardılar. Her biri bir tokmak aldı ve teşekkür bile etmeden, birbirlerine övünerek koştu: «Benim oyuncağım daha iyi – resmi daha parlak veya daha ilginç.» Çığlıklar ve tartışmalar içinde gözden kayboldular, Erin ise yoluna devam etti.

Kısa süre sonra yolda, geçen herkese bir madeni para karşılığında ayakkabılarını temiz etmeyi teklif eden bir çocuk gördü, ama isteyen yoktu. Erin sepete baktı – geriye yalnızca son tokmak kalmıştı. Ayakları yorgunluktan neredeyse onu taşımıyor, ama yine de çocuğa doğru yöneldi.

Çocuk, yaşlı kadını görünce tabureyi kaptı ve ona doğru koştu.

– Merhaba! Oturup dinlenmek istemez misiniz? – diye sordu kibarca, yanıtını beklemeden tabureyi uzatarak.

Teyze Erin sevinçle oturdu.

– Merhaba! Teşekkür ederim, teşekkür ederim. Adın ne? – diye sordu.

– Daymin, – dedi çocuk.

– «Küçük yavru geyik» anlamına geliyor, çok güzel bir isim! – dedi Teyze Erin, yaşı gereği çok şey bilen biri olarak.

Daymin, bunun kendisinin de bilmediğini fark edince biraz utandı. Ve kibarca Teyze Erin’in adını ve ne anlama geldiğini sormayı uygun buldu. Erin de yanıtladı: Adı «Bereket Ülkesi» anlamına geliyordu.

O hâlâ çok genç ve meraklıydı: adada kitaplar azdı ve okumayı da iyi bilmiyordu. Bu yüzden Erin’i yaklaşık yirmi dakika boyunca sorguladı, komşuların ve onların çocuklarının isimlerini hatırladı ve sonra da dünya üzerindeki hemen her şey hakkında sorular sordu.

Teyze Erin, böylesine kibar ve meraklı bir sohbet arkadaşı bulduğu için çok mutluydu. Tabii, bu Nolli ile konuşmaya benzemezdi; Nolli daha çok dinlemeyi severdi, ama bir şeye katılmadığında her zaman güvenle «MEE!» derdi. Yine de bu oldukça iyiydi, çünkü insanlar onunla çok sık konuşmazdı. Genellikle yaşlılardan sadece mızmızlanma duymayı bekler ve buna zaman harcamamayı tercih ederlerdi. Zamanla basit bir nezaket – «iyi akşamlar» ya da «günaydın» demek – neredeyse yok olmuştu.