CELIL OKER-ÖZEL BASKI-BEYAZ ELDIVEN SARI ZARF

ATEŞ ETME İSTANBUL

BİN LOTLUK CESET

BİR ŞAPKA BİR TABANCA

ÇIPLAK CESET

KRAMPONLU CESET

SON CESET

YENİK VE YALNIZ

SEN ÖLÜRSÜN BEN YAŞARIM

ROL ÇALAN CESET

GENÇ YAZARLAR İÇİN HİKÂYE ANLATICILIĞI KILAVUZU

Gönül ve Sevil’e…

Beyaz Eldiven Sarı Zarf

Kapıyı beyaz eldivenli bir adam açtı. Eldiveni takip ederek balıksırtı bir ceketin kolundan yukarıya, geniş omuzları hızla geçip kalın bir ensenin üzerinde hiç yokmuş gibi duran boynuna ve daha yukarı bakınca da kuşkulu bakışlara ulaşıyordunuz.

Gülümsüyordu adam ama öğrenilmiş bir gülümsemeydi bu.

Kravatını düzeltirken benim o olmazsa olmaz aksesuvardan yoksunluğumu belli etmek ister gibiydi.

“Bekleniyorum,” dedim 1940’lardan kalma bir filmin, sahibi çoktan ölmüş gitmiş dublaj sesiyle.

“Remzi Bey?” dedi genizden gelen, hiç konuşmasa kendisini daha iyi hissedeceği belli olan bir sesle.

“Remzi Ünal,” diye karşılık verdim.

Kapıyı açan adam saatine bakar gibi bir hareket yaptı.

“Erken geldiğimi biliyorum,” dedim. “Yol tahmin ettiğimden daha açıktı.”

Bir adım geri çekildi kapıdan.

İçeri girdim.

Eldivenli elini uzattı paltomu çıkarıp vereyim diye.

“Kalsın. Belki çıkarken yanımda götürmem gerekir,” diye espri yaptım.

Hiç gülümsemedi. Ben de gülmedim. Eldivenli adam uzattığı elini indirdi, başgarsonlar gibi arkadan belinde kavuşturdu. Öteki eli yumruk halini almıştı. Başgarsonların yaptığından biraz farklı bir biçimde.

“İçeride mi patroniçe?” dedim ilk adımımı attıktan sonra. Sonra saçma bir soru sorduğumun farkına vardım. Paltomun düğmelerine elimi bile sürmedim elbette.

Başını mutfağın en iyi yemeğini seçmişim gibi eğdi.

Kocaman bir antredeydik. Varsa eğer misafirlerin üzerlerindeki ıvır zıvırları koyacakları bir dolap, çok iyi gizlenmişti. Antrenin tek süsü olan belime kadar gelen vazonun benzerini Arkeoloji Müzesi’nde görmüştüm bir gidişimde. Üstündeki işlemelerde birileri birilerini kovalıyordu. Ayrıntısının peşine düşmedim.

Beyaz eldivenli uşak antrenin açıldığı iki kemerin büyük olanını işaret etti sol eliyle.

“Böyle buyurun efendim,” dedi. Yok, efendisi değildim ama öyle dedi. Sesimi çıkarmadım. Önüne geçtim.

Kemerin altından uzunca bir koridor uzanıyordu. Üstünde yürüdüğüm halı, yumuşaklığını ayakkabımın içinden bile hissettiriyordu tabanlarıma. Duvarlarda ikişer metre arayla asılı tabloların genel teması Boğaziçi manzaralarıydı. Koridor genişleyip yine kemerler altında dört kapının buluştuğu bir aralığa gelinceye kadar altı tablo, koridora açılan üç kapı saydım. Kapıların tokmağı yoktu. Tek ses duymadım bu kısa yolculuğumda. Arkamdan gelen kılavuzum sessizliği bozdu.

“Karşıdaki kapı efendim,” dedi.

Beni yönlendirdiği kapı, dört kemerin altındaki dört kapının en koyu renkli olanıydı. Söylemese de oraya giderdim muhtemelen. Bu kapının da tokmağı yoktu. Elimin tersiyle iterek açtım. İçeri girdim.

Beyaz eldivenli uşağın görev bölgesi bu kapının ötesine geçmiyordu şimdilik anlaşılan, tokmaksız kapı arkamdan kapandığında yalnızdım.

Gözlerimi kırpıştırdım.

Kapının açıldığı salon, salonluktan çıkmıştı. Bir zamanlar iki aile, birbirlerinden habersiz yaşayıp gidiyorlardı burada. Sonradan aradaki duvar yıkılmış, iki salon birleştirilmişti. Yıkılan yalnızca salonları birbirinden ayıran duvar değildi. Arkada, apartmanların arasında kalan bir ceza sahası büyüklüğündeki bahçeye bakan duvarlar da yıkılmıştı. Bahçe camla kapatılarak evle birleştirilmiş, içindeki çam ağaçlarının büyümesine tavanda açılan bir delikle izin verilmişti. Çamların arasından dolanıp duran çakıltaşlı yollar dışında her taraf adını bilmediğim çiçeklerle doluydu.

Gözümü kamaştıran bahçe değildi ama. Cam tavanın üstünde biriken karlar olduğu gibi durduğu için ortalık bembeyazdı. Nereden geldiğini tam olarak anlayamadığım ışık bahçeye süzülürken çoğalıyor, gözünüzü kamaştırıyordu. Elimi gözüme siper ederek baktım.

Çevresi yumruğum büyüklüğünde taşlarla çevrelenmiş küçük bir süs havuzunun yanında ev sahibesi oturuyordu.

Ona doğru ilerledim. Kadın beni karşılamak için ayağa kalkamazdı, çünkü bir tekerlekli sandalyede oturuyordu. Yüzünde kocaman, yuvarlak güneş gözlükleri vardı. Elindeki çay fincanını solundaki ağacın yanına gömülü içi çakıllı kocaman saksının üstüne koydu, ev sahipliğini hatırlatırcasına tekerlekli sandalyesini bana doğru çevirdi hafifçe.

Yüzüme bir gülümseme kondurdum. Elimi uzatarak yaklaşırken kılığını kıyafetini inceledim.

İncelemem kısa sürdü. Kilim desenlerine benzer şekillerle süslü bir panço şal vardı üstünde. İki yandan siyah ince bir kumaşla kaplı kollar çıkıyordu. Şalın eteklerinin altından uzanan yemenili ayakları hareketsizce duruyordu.

Elimi rastladığım birçok erkekten daha sıkı ve daha kişilikli bir sertlikte sıktı.

“Hoş geldiniz Remzi Bey,” dedi. “Ayağa kalkamadığım için özür dilerim.”

Kulağa telefondakinden çok daha hoş gelen bir rengi vardı sesinin. Tonu hiç özür dilemiyordu ama. Bakalım ne olacak, diye geçirdim içimden.

“Rica ederim,” dedim.

“Doktorlar bu kadarını becerebildiler, ona da şükürler olsun,” dedi. Sol eliyle burnuna dokunarak başını önüne eğdi. Bunu evine ilk kez gelen her konuğuna söylüyordur herhalde, diye düşündüm.

Bir şey söylemedim. Kadın da sesini çıkarmadı. Derin bir soluk verdi yalnızca. Diğer elini şalın içine götürdü. Beyaz bir mendil çıkardı. Saatte yarım santimetre hızla yüzüne doğru kaldırdı elini. Sonra bir köşesini güneş gözlüklerinin altına soktu, belli belirsiz bir hareketle sildi gözünün kenarını.

“Teşekkür ederim,” dedi yüzünü yukarıya kaldırarak. Güneş gözlüklerinin ardından nereme baktığını çıkaramadım. Biraz uzun sürdü görmediğim gözlerindeki bakışları.

Karşılık vermedim. Bekledim.

“Teşekkür ederim,” dedi yeniden sonra. “Hemen geldiğiniz için teşekkür ederim. Rıfat biraz meşgul bir adam olduğunuzu söylemişti. Ararken hemen gelebileceğinizden kuşkuluydum.”

“Meşgul olmadığım anlaşıldı,” dedim. “Başka yönlerimi nasıl buldunuz?”

Bir kez daha soluk verdi. Çok uzun bir süredir içinde tutup bir türlü salamadığı havayı dışarı bırakır gibi. Elini tekrar şalına soktu, boş olarak çıkardı.

“Çok alıngan bir adam olduğunuzu söylememişti,” dedi.

Yeni müşteri adayımla karakter tahlili muhabbetlerine girmeye niyetim yoktu.

“Oturabilir miyim?” dedim etrafıma bakarak.

“Bir de bir şeyden bahsetmişti,” dedi. “Aikido mu yapıyormuşsunuz ne?”

Allah Allah, dedim içimden.

“Çalışıyorum,” diye karşılık verdim.

“Nasıl bir şey?” diye sordu.

“Birbirinizi karşılıklı mindere fırlatıp duruyorsunuz,” dedim konunun nereye varacağını feci halde merak ederek.

“Her neyse,” dedi kadın. “Bana bir iki numara gösterebilir misiniz?”

Fesuphanallah, diye geçirdim içimden bu kez.

“Âdetten değildir pek,” dedim.

“Size verebileceğim iş buna bağlı olabilir,” dedi.

İçimi çektim çaktırmadan. Beraber çalıştığım çalışmadığım bütün hocalarımdan özür diledim içimden.

“Size karşı mı göstereceğim?” dedim.

Kadın esprimi algılayıp algılamadığını, algıladıysa beğenip beğenmediğini gösteren bir hareket yapmadı. Ellerini kuvvetlice çırptı iki kere yalnızca.

Arkamı döndüm.

Kapı açıldı. Beni karşılayan eldivenli uşak içeri girdi. Ellerini önünde bağlayarak dikildi kapının hemen önünde. Arkada çağrılmayı beklerken de mi aynı böyle duruyor diye merak ettim.

“Remzi Bey aikido yapıyormuş, pardon, çalışıyormuş,” dedi kadın. “Bana bir iki numara gösterecek. Yardımcı olur musun lütfen?”

Eldivenli adam yüzünün ifadesini hiç değiştirmeden bana doğru ilerledi. Tam karşıma geldi, durdu. Dudağının çizgisi biraz keskinleşmişti sadece. Ellerini iki yana saldı sonra.

Dur bakalım, dedim içimden. Belki özür dilememi gerektirecek bir şey yapmadan da sıyrılabilirim bu gösteri işinden.

Derin bir nefes aldım. Bayağı derin bir nefes.

Sağ kolumu dirseğimi bükerek uzattım adama.

“Tut,” dedim.

Bileğimi tuttu. Junte katatetori tekagami yapmamı bekleyen bir uke gibi duruyordu. Gücünü göstermek için ilave çaba göstermiyor gibiydi ama bayağı sıkı tutuyordu.

Bileğim adamın elinde öylece durdum.

Ne olacağını merak ediyordu eldivenli uşak. Ne olacağını merak ediyordu gözlüklü, tekerlekli sandalyede oturan ev sahibesi.

Bir şey olmadı. Öylece durduk. Eli bileğimde öylece durduk. Karnımı şişirmiş, ağırlığımı yere doğru vermiştim yalnızca.

Eldivenli uşak iki yanına baktı düşerse nereye düşeceğini kestirmek için. Daha sıkı tuttu bileğimi.

Öylece durmaya devam ettik.

“Eee?” dedi kadın sonra. “Aikido nerde?”

“Aikido bu,” dedim kafamı çevirmeden.

“Allah Allah!” dedi.

Sesimi çıkarmadım.

“Bu ne biçim aikido?” dedi. “Adam sizi bileğinizden tutmuş kontrol ediyor bir yere kıpırdamayın diye.”

“Hayır,” dedim. “Ben onu kontrol ediyorum.”

“Ya öteki eliyle vurursa falan size?”

“Vurmuyor ama,” dedim elleri eldivenli uşağın gözlerine bakarak.

Zoraki uke’m yere baktı. Sonra gözlerime. Ardından bileğimi bıraktı. Bir adım geri çekildi.

Ev sahibesi ellerini yavaş yavaş birbirine vurarak alkışladı beni. Uşağa seslendi sonra.

“Teşekkür ederim Zülfikâr,” dedi. “Sen istersen şimdi arabayı alabilirsin servisten. Remzi Bey buradayken hallet şu işi bir koşu.”

Uşak yeniden birleştirdi ellerini önünde. Hafifçe eğildi. Sonra döndü, yürüdü kapıya doğru.

“Oturabilir miyim şimdi?” dedim kadına.

“Berbat bir ev sahibiyim, farkındayım,” dedi hiç de özeleştiri içermeyen bir ses tonuyla. “Kusuruna bakmayın bu hasta kadının. Şöyle oturun lütfen.”

Eliyle hemen sağ yanındaki kocaman bahçe sedirinin köşesini gösterdi. Sedirin üzerindeki minderler oldukça rahat görünüyorlardı. Oturdum. Hafifçe yanlamasına, ev sahibesine dönerek oturdum mecburen. O da benimle yüz yüze gelebilmek için birazcık sola doğru döndürdü tekerlekli sandalyesini.

“Ne içersiniz diye sorayım hiç olmazsa,” dedi belli belirsiz bir gülümsemeyle. “Belki de çayın yanında çörek ister misiniz diye de sormam gerekir…”

Çayı ve çöreği de ben mi servis edeceğim, diye sordum kendi kendime.

“Teşekkür ederim, istemem,” dedim. “Belki sonra.”

Ellerini kucağına koyup bütün ilgisini bana verdiğini belli eden bir tavırla, “Kızmadınız ya bana?” dedi. “İnsan dışarıya çıkamayınca misafirlere karşı çok meraklı oluyor.”

Gülümsedim.

“Alışkınım,” dedim. “Beni tutacak olanların, paralarının boşa gidip gitmeyeceğini görmek istemelerine.”

Sanki beni neden çağırdığını o an hatırlamış gibi yüzü buruştu. Gözlüklerinin dışında kalan bölümleri yani.

“Sizi neden çağırdığımı merak ettiniz belki…” dedi.

“Hayır,” dedim. “Nasıl olsa anlatacaksınız.”

“Doğru ya,” diye karşılık verdi.

Sırıttım yeniden.

Ama ifadesi hiç değişmedi. Bütünüyle kendi dünyasında gibi konuşmaya başladı.

“Remzi Bey,” dedi. “Kaybettiğim bir evrakı bulmanızı istiyorum. Hayati önemde bir evrak.”

“Neyle ilgili?” diye sordum.

“Bunu size söyleyemem,” dedi sanki bu cümleyi nasıl söyleyeceğini daha önceden birçok kez prova etmiş gibi. “Bunu size söylemem mümkün değil. Ama çok önemli olduğunu bilmenizi istiyorum. Birçok insanın hayatını değiştirebilecek önemde. Ben istemeden kimsenin eline geçmesine izin veremeyeceğim kadar.”

İnsanların hayatının değişmesinden hiç hoşlanmazdım.

“Burasını anladım,” dedim. “Ama en azından neye benzediğini söyleyebilirsiniz, hani bulduğumda tanımam için.”

“Sarı bir zarfın içinde,” dedi.

“Tebligat zarfı gibi mi?” diye sordum.

“Hayır,” dedi yüzünde hafif bir gülümsemeyle. “Noter, vergi dairesi ya da karakoldan tebligat zarfı değil. Sıradan sarı bir zarf. Öyle ince uzun olanlardan değil, hani şu mektup zarflarının sarı, ucuz olanlarından.”

“Nerede kaybettiğinizi de söyleyebileceksiniz umarım?” dedim.

“Burada,” dedi. “Bu bahçenin içinde.”

“Kaybettiğinizi ne zaman anladınız?” diye sordum.

“Bu sabah,” dedi. “Daha doğrusu sizinle konuşmadan önceki üç telefon görüşmesini yapmadan önce. O telefonlar da sizi, ya da sizin gibi birisini bulmak içindi.”

“Bundan polisin karışmasını istemediğinizi çıkarırsam yanılmış mı olurum?” dedim.

“Olmazsınız,” dedi.

“Gerçekten önemliymiş,” dedim.

“Evet,” dedi. “Bu gibi şeylerle motivasyonunuz artar mı bilmem ama eğer bulabilirseniz sizi memnun ederim. Gerçekten.”

“Beni motive ettiniz bile,” dedim. “Nerede duruyordu son gördüğünüzde?”

“Tam üstünde oturuyorsunuz,” dedi.

Yerimden kımıldamadım.

“Aradınız mı?” diye sordum kafamı bahçeye dönüşmüş çifte salonun kapısına doğru çevirerek. “Ya da arattınız mı?”

“İkinci sorunuza önce cevap vereyim,” dedi. “Zarfın kaybolduğunu Zülfikâr’a söylemeyi aklımdan bile geçirmedim.”

“Neden?” dedim. “Güvenmiyor musunuz?”

“Güvenmesine güveniyorum,” dedi. “Ama bu zarf konusunun öneminin farkına varmasını istemiyorum. Olur da siz de bulamazsanız…”

“Onun bulması muhtemel…” diye tamamladım sözünü. “Belki açar içine bakar…”

“Her şey olabilir,” dedi. “İnsanoğlu çiğ süt emmiştir.”

Artık yavaş yavaş bir sigara içme isteğinin bedenimi kaplamaya başladığını fark ettim.

“Siz söylemeden de öneminin farkına varmış olma olasılığını hiç aklınıza getirmediniz mi?” dedim.

Kadın kafasını sert bir hareketle bana doğru çevirdi.

“O mu aldı diyorsunuz?” dedi.

Bacak bacak üstüne attım oturduğum yerde. Altımdaki minderlerle zor oldu ama başardım.

“Olayı anlatma biçiminizden sabahtan beri buraya başka birisinin girip çıkmadığı anlaşılıyor,” dedim. “Birisi olsaydı baştan onu söylerdiniz doğal olarak… Eğer bilemediğim bir nedenle siz almadıysanız geriye bir tek sizin Zülfikâr kalıyor. Üstelik arabanın servisten alınmasının acelesi olduğunu da sanmıyorum. Demin mecbur tuttuğunuz gösteri de cabası.”

Sigara içiyor olsam şimdi havaya bir dolu duman salardım, dedim içimden.

Ev sahibesi tekerlekli sandalyesini bir sağa bir sola hareket ettirdi konuşmadan önce.

“Ben alsam niye çağırayım sizi?” dedi sanki çok komik bir şey söylemiş gibi sesinde titreşimlerle.

“Müşterilerimin tuhaf davranışlarına alışığım,” dedim. “Her ne olursa olsun, siz almadıysanız geriye Zülfikâr kalıyor bir tek. Hani filmlerde olduğu gibi: Katil… uşak! Allah’tan kimseyi öldürmemiş. Sanırım beni de asıl bunun için çağırdınız. Dönünce şöyle bir konuşayım diye.”

“Bilmiyorum,” dedi. “İşlerin oraya varmasını da istemiyorum pek. Belki siz uzman gözüyle, önce şöyle bir ararsınız ortalığı diye düşünmüştüm.”

“Siz aradınız yani?” dedim.

“Şu meretin izin verdiği ölçüde,” dedi kadın tekerlekli sandalyenin kolçağına vurarak. “Yastıkların falan altına baktım. Çevreyi dolaştım biraz. Yolların gidebildiği yerlere kadar. Dip bucak bakamadım elbette.”

“Zülfikâr burada yalnız kaldı mı hiç?” dedim.

“Emin değilim,” dedi ev sahibem. “Sabah bir ara, eee, şeye gittiğimde…”

Ayağa kalktım.

“İyi para veriyor musunuz Zülfikâr’a?” dedim.

“Sanırım,” dedi. “Başka yerde bu kadar kazanacağını hiç sanmam. Yeni zenginler pek pinti.”

Aklıma bir şey geldi.

“Yatılı okuyup okumadığını biliyor musunuz peki?” dedim gözlerimi etrafta gezdirerek. Çiçeklerde, ağaçlarda, çakıllı yollarda.

“Çok emin değilim ama olabilir,” dedi kadın elini alnına götürerek. “Bir ara televizyonda Ferhan Şensoy’u görünce, ‘Lisedeyken aynı sahneye çıkmıştık…’ falan gibi laflar etmişti. Ailesinin Adanalı olduğunu biliyorum. Niye sordunuz?”

Yerime oturdum. Bacak bacak üstüne attım. Evet, bir sigara çok iyi olurdu.

“Bana ne kadar vereceksiniz?” dedim kadının gözlüklerinin üstünde, alnının ortasında bir noktaya bakarak.

“Neden?” diye sordu.

“Beni çağırdığınız işi yaptığım için,” dedim.

“Ne yaptınız ki?” dedi.

“Sizin şu önemli sarı zarfın nerede olduğunu buldum,” dedim.

“Saçmalamayın,” dedi. “Daha bir şey yapmadınız ki. Bir kez ayağa kalktınız, sonra hemen oturdunuz.”

Yüzümde her anlama gelebilecek bir sırıtışla öylece durdum.

“Gerçek mi?” dedi. “Eğer gerçekse…”

Başımı salladım.

“Anlamıyorum,” dedi. “Gerçekten anlamıyorum. Orada oturup saçma sapan bir iki soru sordunuz. Sonra karşıma geçip ciddi ciddi…”

“Nakit tercih ederim,” dedim.

“Siz ciddisiniz galiba?” dedi.

Bir kez daha salladım başımı.

“Bu deminki aikido numarasından daha başarılı,” dedi iki elini birden şalının içine sokarak. “Hiçbir şey yapmadan sonuca gitmek…”

“Aikido’da henüz bir öğrenciyim,” dedim. “Mesleğimde ise çok tuhaf şeyler gördüm.”

Kumaşın altında birtakım hareketlenmeler oldu. Sonra çıktı eller dışarı. Sağ elinde ikiye katlanmış bir banknot tomarı duruyordu.

Elini bana doğru uzattı, sonra geri çekti.

“Sıra sizde,” dedi. “İtiraf edeyim zarfıma kavuşmaktan çok nasıl sonuca gittiğinizi öğrenmek heyecanlandırıyor beni.”

Çoğunlukla böyle olurdu, alışkındım.

“Anlatayım,” dedim geriye doğru yaslanarak. “Çok uzun sürmez zaten.”

“Can kulağıyla dinliyorum,” dedi.

Bir sigaranın tam zamanıydı. Cesaret edemedim ama.

“Zarfı siz saklamadıysanız işin içinde Zülfikâr’ın olduğunda anlaşmıştık,” diye başladım. “Başkası olamaz. Gel gelelim, bunu bildiğinizi açık etmek istemiyordunuz, en azından yüzüne karşı. Zülfikâr’la ilişkiniz aşağı yukarı az önceki aikido pozisyonumuza benziyor. Siz onu ne kırmak istiyorsunuz ne de belgenin önemine uyandırmak. Onun size hizmete devam etmesini de istiyorsunuz zarfı bulmayı da. O da aynı durumda sanki. İşini kaybetmek istemiyor, ama belki şansını denemekte de bir tür fayda görüyor. En azından zarfın içinde önemli bir şey olduğunu sezmiş gibi. Bileğinizi her an bırakabilir ama.”

Kadın sanki ikiye katlanmış gibi öne doğru eğilmiş beni dinliyordu.

“Ben de yatılı okudum,” dedim. “Bir sürü abuk subuk şey öğrendim bu arada.”

Sesini çıkarmadan yüzüme bakıyordu gözlüklerinin arkasından.

“Bunlardan biri de şu: Bir şeyi araklamak istiyorsunuz. Bir yerden. Herkesin ortak kullanımında olan bir yerden. Ama işin sizi işaret etmesini de istemiyorsunuz. Zamanınız da var. Ne yaparsınız?”

“Ne yaparım?” dedi kadın lafım biter bitmez.

“Alıp götürürseniz hemen belli olur,” dedim. “Fırsatınız olduğu anlaşılırsa herkes dönüp size bakar. Size bakmasalar bile kim aldıysa çıkarsın şu bilmem neyi teklifi yapılır ortalığa. O yüzden hemen alıp götürmezsiniz.”

“Ne yaparım be adam?” diye bağırdı kadın.

“Basit,” dedim. “Yerini değiştirirsiniz.”

“Ne?”

“Yerini değiştirirsiniz,” dedim. “Kimse ses çıkarmazsa bir süre sonra koyduğunuz o yerden alıp gidersiniz. O yer neresiyse… Başkaları da girip çıktıkları için zanlıların sayısı denetlenemeyecek kadar çoğalır. Kimse kimseye bir şey diyemez. İş biter. Yok kıyamet koparsa vazgeçersiniz, o şey neyse bulunur, karizma çizilmez.”

“Rüzgâra göre,” dedi.

“Aynen öyle,” dedim.

“Peki, nerede?” diye sordu. “Ben bakılabilecek her yere baktım. Nerede?”

“Tek başınıza aradığınızda hayatta bulamayacağınız bir yerde,” dedim. “Ortalığa çıkması gerekirse kolaylıkla çıkabilecek bir yerde üstelik.”

“Allah Allah!” dedi kadın. “Allah Allah!”

Elimi uzattım sağ elindeki para tomarına doğru. Önce anlamadı. Biraz salladım elimi. Ne yaptığının farkında değilmiş gibi bıraktı avucumun içine tomarı.

Parayı aldım. Ayağa kalktım. Paltomun cebine soktum.

“Eee?” dedi.

Kısa kesmeye karar verdim.

İki adımda tekerlekli iskemlesinin arkasına geçtim.

İskemlenin arkalığındaki kromajlı boru ile vinileks kaplamanın arasına sıkıştırılmış küçük sarı zarfı çektim çıkardım. Elimde evirip çevirmedim bile. Başının üstünden kucağına bıraktım.

“Aaaa!” diyebildi yalnızca kadın. Bir de yutkundu. Başka bir şey demesini beklemiyordum. Demedi de.

Kısa kesme kararımı hatırladım.

“Yolu biliyorum,” dedim girdiğim kapıya doğru ilk adımımı attığımda. “Başka bir şeye ihtiyacınız olduğunda telefonumu biliyorsunuz. Hoşça kalın.”

Arkama bakmadan yürüdüm. Attığım her adım beni sokağa kavuşur kavuşmaz yakacağım sigaraya yaklaştırıyordu. Daha epey yolum vardı ama.

Habil ya da Kabil