Reden om te redden

R E D E N O M T E R E D D E N

(EEN AVERY BLACK MYSTERIE—BOEK 5)

B L A K E P I E R C E

Blake Pierce

Blake Pierce is de auteur van de bestselling mystery-serie met Riley Paige. Er zijn al zo’n zeven spannende Riley Page-thrillers verschenen (en daarmee is de serie nog lang niet ten einde). Blake Pierce is ook de auteur van de mystery-serie met Mackenzie White, die nu al vier boeken telt (en waarvan fans van Blake Pierce er nog meer mogen verwachten) en van de allernieuwste mystery-serie met Keri Locke.

Blake is zelf al zijn hele leven lang een grote fan van mystery-boeken en thrillers. Hij hoort graag wat je van zijn boeken vindt. Neem gerust eens een kijkje op www.blakepierceauthor.com om meer over hem te weten te komen en op de hoogte te blijven van zijn boeken.

Copyright © 2017 door Blake Pierce. Alle rechten voorbehouden. Behoudens voor zover toegestaan onder de Amerikaanse Auteurswet van 1976, mag niets uit deze uitgave worden verveelvoudigd, verspreid of doorgegeven in welke vorm of op welke wijze dan ook, of opgeslagen in een database of informatiesysteem, zonder de voorafgaande toestemming van de auteur. Dit eBook is alleen gelicentieerd voor je persoonlijk genot. Dit eBook mag niet opnieuw worden verkocht of worden weggegeven aan andere mensen. Als je dit boek met iemand anders wilt delen, koop dan een extra exemplaar voor elke ontvanger. Als je dit boek leest en het niet hebt gekocht of als het niet alleen voor jouw gebruik is gekocht, retourneer het en koop je eigen exemplaar. Bedankt voor het respecteren van het harde werk van deze auteur. Dit is een fictiewerk. Namen, personages, bedrijven, organisaties, plaatsen, evenementen en incidenten zijn ofwel het product van de verbeelding van de auteur of worden fictief gebruikt. Elke gelijkenis met echte personen, levend of dood, is geheel toevallig. Omslagafbeelding Copyright Adam Machovsky, gebruikt onder licentie van shutterstock.com.

BOEKEN VAN BLAKE PIERCE

SPANNENDE, PSYCHOLOGISCHE THRILLERS MET JESSIE HUNT

DE PERFECTE ECHTGENOTE (boek 1)

DE PERFECTE WIJK (boek 2)

RILEY PAIGE MYSTERY-SERIE

EENS WEG (boek 1)

EENS GEPAKT (boek 2)

EENS BEGEERD (boek 3)

EENS GELOKT (boek 4)

AVERY BLACK MYSTERY-SERIE

MOORD MET EEN HOGER DOEL (boek 1)

OP DE VLUCHT VOOR HOGERE KRACHTEN (boek 2)

SCHUILEN VOOR HOGE VLAMMEN (boek 3)

REDEN OM BANG TE ZIJN (boek 4)

REDEN OM TE REDDEN (boek 5)

MACKENZIE WITTE MYSTERIE-SERIE

VOORDAT HIJ DOODT (boek 1)

VOORDAT ZE ZIET (boek 2)

INHOUD

PROLOOG

HOOFDSTUK EEN

HOOFDSTUK TWEE

HOOFDSTUK DRIE

HOOFDSTUK VIER

HOOFDSTUK VIJF

HOOFDSTUK ZES

HOOFDSTUK ZEVEN

HOOFDSTUK ACHT

HOOFDSTUK NEGEN

HOOFDSTUK TIEN

HOOFDSTUK ELF

HOOFDSTUK TWAALF

HOOFDSTUK DERTIEN

HOOFDSTUK VEERTIEN

HOOFDSTUK VIJFTIEN

HOOFDSTUK ZESTIEN

HOOFDSTUK ZEVENTIEN

HOOFDSTUK ACHTTIEN

HOOFDSTUK NEGENTIEN

HOOFDSTUK TWINTIG

HOOFDSTUK EENENTWINTIG

HOOFDSTUK TWEEËNTWINTIG

HOOFDSTUK DRIEËNTWINTIG

HOOFDSTUK VIERENTWINTIG

HOOFDSTUK VIJFENTWINTIG

HOOFDSTUK ZESENTWINTIG

HOOFDSTUK ZEVENENTWINTIG

HOOFDSTUK ACHTENTWINTIG

HOOFDSTUK NEGENENTWINTIG

HOOFDSTUK DERTIG

HOOFDSTUK EENENDERTIG

HOOFDSTUK TWEEËNDERTIG

HOOFDSTUK DRIEËNDERTIG

HOOFDSTUK VIERENDERTIG

HOOFDSTUK VIJFENDERTIG

Kirsten zette zich schrap tegen de kou in Boston. Ze sloeg de sjaal om haar nek en bereidde zich voor op de wandeling van vier blokken, de zwarte nacht in. Ze passeerde alle gesloten bars, besefte dat het te laat was om te wandelen en kreeg een plotselinge angst. Ze wierp een blik terug naar de deur van het appartementencomplex waar ze net vandaan kwam en overwoog van gedachten te veranderen. Misschien had ze bij haar vriendin moeten blijven.

Amy had erop gestaan dat ze bleef, dat het te laat was en vreselijk koud daarbuiten. En hoewel beide dingen waar waren, had Amy dat gezegd terwijl ze haar gezicht in de nek van een man had gestoken die ze in de bar had ontmoet. En terwijl haar gezicht daar was, waren de handen van de man ergens anders. En eerlijk gezegd, Kirsten wilde niet op Amy’s bank slapen terwijl ze naar haar beste vriendin en een willekeurige (maar schattige) kerel luisterde die de hele nacht in een dronken bedwelming bezig waren.

Eerlijk gezegd wilde ze er ‘s ochtends ook niet zijn om samen met Amy een slimme reden te bedenken om de man buiten te zetten.

Het waren trouwens maar vier blokken. En vergeleken met de zinderende kou die Boston ongeveer een maand geleden had geteisterd, lijkt vannacht meer als een stevige wandeling in een lentebriesje.

Het was bijna drie uur in de nacht. Zij en Amy waren uitgegaan met de bedoeling om zich te laten gaan, de hele nacht te drinken en alles te doen wat hun dronken apenhersenen aangaven. In dit laatste jaar van hun studies waren hun dromen immers uitgekomen. Op de een of andere manier waren ze beiden uit acht kandidaten van hun klas van fotojournalistiek, tegen alle verwachtingen in, geselecteerd om in de zomer in Spanje te gaan werken. Ze zouden werken voor een opkomend natuurmagazine dat specifiek gericht was op de educatieve markten... En ze zouden voor die ene opdracht meer betaald krijgen dan Kirsten’s moeder vorig jaar had verdiend.

En dat zou haar doen zwijgen, dacht Kirsten. Ze hield zielsveel van haar moeder, maar werd werkelijk moe van haar te horen klagen over hoe een carrière in de fotografie een loze droom was, een verspilling van de tijd.

Ze kwam aan het einde van het eerste blok, controleerde het zebrapad waar niemand was en ging toen verder. De kou begon te knagen. Ze voelde de aanwezigheid ervan op haar neus die begon pijn te doen.

Ze vroeg zich af of Amy en haar opgeraapte kerel al naakt waren. Ze vroeg zich af of de man goed was of dat hij door de overvloedige hoeveelheid drank die ze hadden gehad, gehinderd werd.

Nou, zij had niet veel genoten. Ze had een beetje gegeten in de bar waar ze die avond hadden uitgehangen. Ze wist niet zeker of het de nacho’s waren geweest die ze als aperitief hadden gedeeld of dat het iets met de pizza was geweest, maar haar maag was niet gelukkig geweest. Na vier biertjes wist ze dat haar avond voorbij was, dat ze niets anders zou doen dan Amy gezelschap houden terwijl ze zichzelf beetje bij beetje slapper voelde worden.

Ze dacht dat ze morgen alle sensationele details wel zou krijgen. En terwijl ze dacht aan die sensationele details en hoeveel ze van hun zomer in Spanje zouden genieten, merkte Kirsten eerst nauwelijks het geluid op dat ze achter haar hoorde. Voetstappen.

Het haar in haar nek kwam recht, maar ze durfde niet achterom te kijken.

Ze verhoogde haar tempo. Twee blokken gegaan, nog twee blokken. En nu beet de kou echt aan haar.

Plots waren de treden vlak achter haar en een man kwam recht naast haar strompelen. Hij leek dronken te zijn en toen Kirsten van schrik terugsprong, glimlachte hij tegen zichzelf, duidelijk geamuseerd.

“Sorry,” zei hij. “Ik wilde je niet laten schrikken. Ik was gewoon... Nou, kun je me helpen? Wilde gaan drinken met een paar vrienden en... Ik zou ze aan de bar ontmoeten, maar ik weet niet meer waar. Ik kom uit New York... Nog nooit in Boston geweest. Geen idee waar ik ben.”

Kirsten kon het niet opbrengen om naar hem te kijken en ze schudde haar hoofd. Het was meer dan ongemakkelijk met een vreemde dronken man zo laat in de nacht. Gewoon te weten dat ze zo dicht bij huis was en ze wilde gewoon dat de nacht voorbij was.

“Nee, sorry,” zei Kirsten.

“Wat?!” zei de man.

Plots leek hij niet meer zo dronken. Grappig genoeg klonk het geamuseerd dat iemand zo verdedigend zou zijn over zoiets onschuldigs als het helpen van een verdwaalde man in een stad die hij niet kende. Dat leek haar zo vreemd en ze begon zich af te wenden, met de bedoeling haar tempo te versnellen.

Maar toen viel haar oog op een kleine beweging en ze aarzelde.

De man hield zijn buik vast, alsof hij zou moeten overgeven. Misschien had hij het de hele tijd gedaan, maar Kirsten was er vrij zeker van dat dit niet het geval was. Hij stak zijn hand in zijn jas en plotseling zag ze dat hij iets vasthield.

Een pistool, dacht haar paniekerige geest. En hoewel het eruitzag als een pistool, klopte dat niet helemaal.

Haar spieren eisten dat ze wegliep. Ze keek voor het eerst naar zijn gezicht en zag dat er iets niet klopte. Hij deed alsof. Dit was helemaal geen verdwaalde dronken man. Zijn ogen zagen er te nuchter uit, nuchter en nu ze in paniek begon te raken, ook een beetje gestoord.

Dat wat op een pistool leek, kwam snel. Ze opende haar mond om hulp te roepen terwijl ze zich omdraaide om weg te rennen.

Maar toen voelde ze dat ze van achteren werd geraakt. Het raakte haar scherp en onmiddellijk aan de zijkant van het hoofd, net onder haar oor. Ze struikelde en viel toen. Ze proefde bloed in haar mond en voelde toen de handen op haar. Er was nog zo’n scherp gevoel in haar hoofd, nu klein maar op de een of andere manier tegelijkertijd oorverdovend.

De pijn was enorm, maar ze kon de volledige omvang ervan niet ervaren voordat de nacht om haar heen leek op te zwellen. De straat vervaagde, net als het gezicht van de man en toen werd alles zwart.

Haar laatste gedachte was dat haar leven vrij kort was gebleken en dat de reis die alles zou veranderen nooit zou plaatsvinden.

HOOFDSTUK EEN

Avery had het gevoel dat ze de afgelopen twee weken in een vreemde isolatiekamer was geweest. Ze was er uit eigen beweging, want eerlijk gezegd was er geen enkele andere plaats die haar aansprak, alleen de steriele muren van de ziekenhuiskamer waarin Ramirez zich nog maar net vastklampte aan de rand van het leven.

Soms zoemde haar telefoon als er een telefoontje of een bericht binnenkwam, maar ze controleerde zelden wat het was. Haar eenzaamheid werd soms alleen verbroken door verpleegkundigen, artsen en Rose. Avery wist dat ze haar dochter waarschijnlijk bang maakte. De waarheid mag gezegd worden: ze begon zichzelf ook bang te maken. Tijdens haar tienerjaren en na haar scheiding was ze ook depressief geweest, maar dit was iets nieuws. Dit ging verder dan een depressie en ze vroeg zich af of het leven dat ze leefde nog wel van haar was.

Het was twee weken geleden gebeurd, dertien dagen om precies te zijn. Het was sinds dan dat alles slechter ging met Ramirez na een operatie om de schade te herstellen die was veroorzaakt door een kogelwond die op minder dan een halve centimeter zijn hart zou doorboord hebben. De toestand was sindsdien nog niet verbeterd. De artsen zeiden dat hij hartfalen had gehad. Het was kantje boordje; hij kon op elk moment bijkomen om volledig te herstellen of hij kon net zo makkelijk wegglippen. Er was gewoon geen manier om het zeker te weten. Hij had veel bloed verloren tijdens de schietpartij. Hij was technisch gezien tweeënveertig seconden dood geweest na het hartfalen en het zag er gewoon niet goed uit.

Dat alles was ingeperkt door het andere vreselijke nieuws dat ze slechts twintig minuten na een gesprek met de dokter had gekregen.

Het nieuws dat Howard Randall op de een of andere manier uit de gevangenis was ontsnapt. En nu, twee weken later, was hij nog steeds niet opgepakt. En als ze een herinnering nodig had aan dat vreselijke feit (wat ze echt niet nodig had), kon ze het op de televisie zien als ze hem aan wilde zetten. Ze zat daar als een zombie in de kamer van Ramirez en keek naar het nieuws. Zelfs als Howard’s ontsnapping niet het voornaamste nieuwsbericht was, was het nog steeds aanwezig in de banner die onderaan het scherm voorbij rolde.

Howard Randall nog steeds spoorloos. Autoriteiten weten nog niets.

Heel Boston was nerveus. Het was alsof de stad op het punt van oorlog stond met een onbekend land en gewoon wachtte tot de bommen begonnen te vallen. Finley had haar verschillende keren geprobeerd te bellen en O’Malley had zelfs twee keer zijn hoofd in de kamer gestoken. Zelfs Connelly leek bezorgd om haar. Hij stuurde haar een eenvoudig berichtje waar ze nog steeds in een wazige soort van waardering naar keek.

Neem je tijd. Bel als je iets nodig hebt.

Ze lieten haar achter om te rouwen. Ze wist dat en het voelde een beetje dom, gezien Ramirez nog niet dood was. Maar het was ook om haar de kans te geven het trauma te verwerken van wat haar in die laatste zaak was overkomen. Ze voelde nog steeds de kou als ze erover nadacht en herinnerde zich het gevoel van bijna doodvriezen bij twee verschillende gelegenheden: in een industriële vriezer en door in ijskoud water te vallen.

Maar boven alles was het door het feit dat Howard Randall op vrije voeten was. Hij was op de een of andere manier ontsnapt, wat zijn toch al slechte imago niet ten goede kwam. Ze had op het nieuws gezien waar niet zo gerenommeerde mensen op sociale media Howard loofden voor zijn Houdini-achtige vaardigheden om uit de gevangenis te ontsnappen en geen sporen achter te laten.

Avery dacht aan dit alles terwijl ze in een relaxfauteuil zat die een vriendelijke verpleegster haar vorige week in de kamer had gebracht, omdat ze wist dat ze niet snel ergens heen zou gaan. Haar gedachten werden onderbroken door een ding van haar telefoon. Het was het enige geluid dat ze deze dagen toestond, een teken dat Rose contact met haar opnam.

Avery keek op haar telefoon en zag dat haar dochter een berichtje had achtergelaten. Ik ben het, stond er. Nog steeds in het ziekenhuis? Hou ermee op. Ga eens naar buiten en ga eens uit met je dochter.

Avery reageerde direct. Je bent geen 21.

Het antwoord kwam meteen en er stond: Oh mam, dat is schattig. Er is veel dat je niet over me weet. En je zou sommige van deze geheimen te weten kunnen komen als je met me mee zou gaan. Een nachtje maar. Het komt wel goed zonder jou daar...

Avery legde haar telefoon opzij. Ze wist dat Rose gelijk had, hoewel ze niet kon helpen te denken dat de mogelijkheid bestond dat Ramirez eindelijk zou wakker worden terwijl ze weg was. En er zou niemand zijn om hem te verwelkomen, zijn hand te nemen en hem te laten weten wat er was gebeurd.

Ze stapte uit de fauteuil en liep naar hem toe. Ze was eroverheen van het feit dat hij er zwak uitzag, aan machines lag en er een dunne slang door zijn keel ging. Als ze zich herinnerde waarom hij hier was, dat hij een kogel had gekregen die misschien wel voor haar was bedoeld, zag hij er sterker uit dan ooit. Ze haalde haar handen door zijn haar en kuste zijn voorhoofd.

Ze nam toen zijn hand in die van haar en ging op de rand van het bed zitten. Hoewel ze het nooit aan iemand zou vertellen, had ze hem verschillende keren gesproken in de hoop dat hij haar kon horen. Ze deed het nu ook. Ook al voelde ze zich er in het begin een beetje dom over, zoals gewoonlijk, maar ze werd het wel gewoon.

“Dus het volgende,” vertelde ze hem. “Ik ben al bijna drie dagen niet uit het ziekenhuis geweest. Ik moet nodig eens douchen. Ik wil graag eens fatsoenlijk eten en een goede kop koffie drinken. Ik ga eens even weg, oké?”

Ze kneep in zijn hand en haar hart brak een beetje toen ze besefte dat ze naïef wachtte tot hij terug zou knijpen. Ze wierp hem een smekende blik toe, zuchtte en pakte toen haar telefoon. Voordat ze de kamer uitstapte, keek ze op naar de tv. Ze greep de afstandsbediening om hem uit te zetten en werd begroet met een gezicht dat ze de afgelopen twee weken zo hard had geprobeerd uit haar hoofd te zetten.

Howard Randall staarde haar aan, zijn gevangenisfoto stond op de helft van het scherm, terwijl een serieus ogend nieuwsanker iets las van de autocue. Avery zette de televisie vol walging uit en liep snel de kamer uit, alsof Howard’s beeld op het scherm een geest was geweest die nu naar haar reikte.

***

Het was een sombere ervaring om alleen terug te gaan naar haar appartement, nu Ramirez er pas was ingetrokken (en haar zou vragen om met hem te trouwen, gezien de ring die in zijn zak was ontdekt nadat hij was neergeschoten). Toen ze er binnenliep, keek ze afwezig rond. De plaats voelde dood aan. Het voelde alsof er in eeuwen niemand had gewoond, een plek die wachtte om te worden leeggehaald, opnieuw geschilderd en verhuurd aan iemand anders.

Ze dacht erover Rose te bellen. Ze zouden kunnen weggaan en een pizza eten. Maar ze wist dat Rose zou willen praten over wat er aan de hand was en Avery was daar nog niet klaar voor. Meestal verwerkte ze dingen vrij snel, maar dit was anders. Ramirez die zo in levensgevaar was en Howard Randall die op de vlucht was... Het was allemaal te veel.

Hoewel de plek niet meer als thuis aanvoelde, verlangde ze er toch naar om zich uit te strekken op de bank. En haar bed riep haar naam.

Natuurlijk is dit nog steeds mijn thuis, dacht ze. Alleen omdat Ramirez het misschien niet haalt en hier bij jou komt, is het nog steeds jouw thuis. Wees niet zo verdomd dramatisch.

En daar was het, zo duidelijk als de dag. Ze was er tot nog toe in geslaagd haar gedachten te beschermen tegen die realiteit, maar nu het in een gedachtevorm was gedumpt, was het een beetje meer onthutsend dan ze had aangenomen.

Met gebogen schouders ging ze naar de badkamer. Ze kleedde zich uit, stapte in het bad, trok het gordijn dicht en draaide de warmwaterkraan volledig open. Ze bleef daar enkele minuten staan voordat ze begon met inzepen of de haren wassen tot het water haar spieren zou losmaken. Toen ze klaar was met zichzelf te wassen, draaide ze de douchekraan dicht, duwde de stop naar beneden en liet heet water in het bad lopen. Ze ging zitten terwijl het vol liep en ontspande.

Toen het water op de rand stond en bijna over de kant van het bad ging, draaide ze de kraan dicht met haar teen. Ze sloot haar ogen en weekte zich.

Het enige geluid in het appartement was het trage en ritmische drup drup uit de kraan in het water en haar eigen ademhaling.

En kort daarna een derde geluid: Avery die weent.

Ze had het grotendeels onder controle gehouden. Ze wilde die kant van zichzelf in het ziekenhuis niet laten zien en wilde ook niet dat Ramirez het zou horen, als hij haar wel kon horen. Ze was een paar keer de badkamer van zijn kamer binnengeslopen en had een beetje gehuild, maar ze had het nog nooit zo vrijuit laten gaan.

Ze huilde in het bad en, net als de gedachte die in haar hoofd tot bloei kwam dat Ramirez het uiteindelijk misschien niet zou halen, was het huilen ook een beetje onthutsender dan ze had verwacht.

Ze liet alles eruit en kwam pas uit het bad als het water lauw was en haar voeten en handen begonnen te rimpelen. Toen ze eindelijk uit het bad klom, opnieuw rook naar een normaal mens en in wat stoom was geweekt, voelde ze zich veel beter.

Nadat ze zich had aangekleed, nam ze zelfs de tijd om een beetje make-up op te doen en liet haar haar er op zijn minst enigszins presentabel uitzien. Daarna ging ze de keuken in, schonk zichzelf een kom graan in als een soort van late lunch en controleerde haar telefoon, die ze op het aanrecht had laten liggen.

Blijkbaar was ze behoorlijk populair geweest terwijl ze in de badkamer was.

Ze had drie voicemails en acht berichten. Ze waren allemaal afkomstig van nummers die ze kende. Twee waren vaste lijnen van het politiebureau. De anderen waren van Finley en O’Malley. Een van de berichten was van Connelly. Het was het laatste dat was binnen gekomen, zeven minuten geleden en hij was niet vaag over zijn doel. De tekst luidde: Avery, je kunt je telefoon verdomme het beste beantwoorden als je je baan wilt behouden!

Ze wist dat het bluf was, maar het feit dat van alle mensen Connelly haar een bericht had gestuurd, betekende dat er iets aan de hand was. Connelly stuurde zelden berichten. Er moest iets groots aan de hand zijn.

Ze nam niet de moeite om de gesproken berichten te controleren. In plaats daarvan belde ze O’Malley. Ze wilde niet met Finley praten omdat hij steeds op kousenvoeten met ongemakkelijke dingen rondliep. En ze wilde Connelly in geen geval spreken als hij in een ellendige bui was.

O’Malley antwoordde bij de tweede toon. “Avery? Jezus... Waar ben jij in godsnaam geweest?”

“In het bad.”

“Ben je in je appartement?”

“Ja. Is dat een probleem? Ik zag dat Connelly een bericht stuurde. Hij stuurde een bericht. Wat is er mis?”

“Kijk... We hebben hier misschien iets behoorlijk groots en als je er klaar voor bent, willen we graag dat je terug komt. Eigenlijk... Zelfs als je er niet klaar voor bent, wil Connelly je hier hebben.”

“Waarom?” vroeg ze geïntrigeerd. “Wat is er?”

“Kom... Kom gewoon hierheen, ja?”

Ze zuchtte en besefte dat de gedachte om weer aan het werk te gaan haar echt aansprak. Misschien zou het haar wat energie geven. Misschien zou het haar uit deze zielige troep halen waar ze de afgelopen twee weken in zat.

“Wat is er zo verdomd belangrijk?” vroeg ze.

“We hebben een moord,” zei O’Malley. “En we zijn er vrij zeker van dat het Howard Randall was.”

HOOFDSTUK TWEE

Avery’s angst kwam op toen ze het politiebureau bereikte. Er stonden overal nieuwsbusjes, compleet met rommelige nieuwsankers op zoek naar de beste plaats. Er was zoveel commotie op de parkeerplaats en op het terrein dat er geüniformeerde agenten bij de voordeuren stonden om hen op afstand te houden. Avery reed rond naar de andere ingang, weg van de straat en zag dat ook daar een paar busjes geparkeerd stonden.

Ze zag Finley tussen enkele agenten die aan de achterkant van het gebouw de vrede bewaarden. Toen hij haar auto zag, stapte hij uit de menigte en zwaaide naar haar en deed teken om naar hem te komen. Blijkbaar had Connelly hem naar buiten gestuurd om als een soort bewaker ervoor te zorgen dat ze door de hectische menigte naar binnen kon komen.

Ze parkeerde haar auto en liep zo snel ze kon naar de achteringang. Finley kwam meteen naast haar staan. Vanwege haar geschiedenis als advocaat en de spraakmakende zaken die ze als rechercheur had gedaan, wist Avery dat sommige lokale nieuwsploegen haar gezicht zouden herkennen. Gelukkig, dankzij Finley, heeft niemand haar goed kunnen zien totdat ze door de achterdeur werd binnengebracht.

“Wat is er verdomme aan de hand? Hebben we Randall?” vroeg Avery.

“Ik zal je vertellen wat er is gebeurd,” zei Finley. “Maar Connelly zei dat ik helemaal niets mocht zeggen. Hij wil de eerste zijn die met je praat.”

“Oké, denk ik.”

“Hoe gaat het, Avery?” vroeg Finley terwijl ze snel naar de vergaderruimte aan de achterkant van het A1-hoofdkwartier liepen. “Ik bedoel, na alles wat er met Ramirez is gebeurd?”

Ze schudde hem zo goed mogelijk van zich af. “Ik ben oké. Ik moet verder.”

Finley voelde de hint en liet het onderwerp vallen. Ze liepen in stilte de rest van de weg naar de vergaderzaal.

Ze verwachtte dat de vergaderzaal net zo vol zou zijn als de parkeerplaats. Ze had gedacht dat voor Howard Randall elke beschikbare agent in de vergaderzaal aanwezig zou zijn. Toen ze in plaats daarvan met Finley naar binnen stapte, zag ze alleen Connelly en O’Malley aan de vergadertafel zitten. De twee mannen die al in de zaal waren, gaven haar uitdrukkingen die elkaar op de een of andere manier tegenspraken. O’Malley’s blik was er een van pure zorgen, terwijl Connelly’s uitdrukking leek te zeggen Wat moet ik nu verdomme met jullie doen?