СОПРАНО . Ария Сизифа

Panik içinde Nilüfer yataktan fırladı ve çıkış yolu aramaya başladı. Kapı bulamayınca umutsuzca odada volta atmaya başladı. Eğer bir çıkış yolu olsaydı, onu bulurdu. Umutsuzluğa kapılarak banyoya gitti ve yüzünü yıkadı. Başını kaldırdığında, bir başka çarpıcı gerçekle karşı karşıya kaldı. Dudağındaki uçuk önemsizdi; büyük olasılıkla korkudandı. Daha rahatsız edici olan ise dün orada olmayan boynundaki morluklardı. Durumunun tüm dehşeti Nilüfer'in aklına dank ettiğinde, yenilmiş gibi sendeledi. Gece konuşabilseydi, Nilüfer asi anılarının esiri olmazdı. Aceleyle kıyafetlerini aramaya başladı. Bu evden hemen ayrılması gerekiyordu. İç çamaşırlarını giydi, sonra köşede duran bir elbise buldu. Paltosunu yerden aldı. Tekrar kapıyı aramaya başladı ve bulamayınca öfkeyle etrafındaki her şeyi parçalamaya başladı. Parke zemine öfkeyle tekme attı ve eline geçen her şeyi fırlattı. Sonra, çaresizlik içinde pencereye koştu—bina çok yüksekti. O kadar yüksekti ki başı döndü ve duvara yaslandı. Ayakkabıları nerede olabilirdi? Bakışları odanın içinde dolaştı, ta ki cebinden düşen bir kağıt parçasına takılana kadar. Adres... Önceki akşam Öğretmen Tezcan'ın evine neden geldiğini ve Alper'le ne konuştuğunu hatırlamaya başladı. Sadece belirsiz çağrışımlar ve zihnini bu kadar çok rahatsız eden o anı anlatan hiçbir şey yoktu. Bu içsel sessizliğe ruhundaki acı da eklenince, Nilüfer hıçkıra hıçkıra ağladı ve gerçekten gözyaşlarına boğuldu.

Hışırtı sesi duyunca nefesini tuttu ve dinledi. Duvarlardan biri açılıp asansör göründüğünde şaşkınlıktan donakaldı. Kendi başına asla bulamazdı. Asansöre doğru sendeleyerek ilerlerken, hizmetçi kılığına girmiş bir kadın dışarı çıktı: "Maestro sizi bekliyor." O ana kadar Nilüfer, Öğretmen Tezcan'ın evinde kalma ihtimalini kabul etmemişti. Cevap vermedi, sadece hizmetçiyi takip ederek asansöre bindi. Ne diyebilirdi ki? Kadının aksanı yabancı olduğunu açıkça belli ediyordu. Utangaç bir şekilde Nilüfer sadece "Bütün gece burada mıydınız?" diye sorabildi. Kadın soğukkanlılıkla bu sabah geldiğini söyledi. Bir daha konuşmadılar. Asansör durup kapılar açıldığında, kendini tamamen farklı bir evdeymiş gibi hissetti. Bir müzeye benziyordu, ancak koridorlar, bölmeler, odalara ayrılmış yerler yoktu. Hizmetçiyi takip ederek Nilüfer mekanı keşfetti. Bu oda, uyandığı odanın aksine, retro bir tarzda dekore edilmişti. Antikalar ve küçük figürler rastgele yerleştirilmiş gibi görünse de, düzenlemeleri açıkça simetri ve zarif çizgiler yansıtıyordu. Kasıtlı bir dağınıklıkla yerleştirilmiş büyük mobilyalar, lüks ve kalite hissi yaratıyordu. Odaya hakim olan ferforje avize, koltukları, yastıkları, kanepe örtülerini ve lambrequinli perdeleri aydınlatarak ipek, kadife ve jakarın zarafetini vurguluyordu. Nilüfer, dün resepsiyonun yapıldığı evde değil, başka bir evde olduğundan emindi. Ama eğer Tezcan'ın evinde değilse, neredeydi?

Büyük salonun diğer ucuna kadar olan yürüyüş oldukça uzundu, ama sonunda Tezcan Aykol'u gördü. Sandalyede oturmuş, bacak bacak üstüne atmış, düşünceli bir şekilde yere bakıyordu. Parmaklarının arasında tek bir puro tütüyordu. Öğretmen onların yaklaştığını fark edince, duruşunu değiştirmeden, ciddi bir ifadeyle hizmetçiye gitmesini emretti. Yalnız kaldıklarında, Nilüfer eski hocasının yüzüne, sanki bir yabancı görüyormuş gibi dikkatlice baktı. Başı, küçük ve narin vücuduna uymuyordu. Geniş alnı, patlıcan gibi bir buruna doğru pürüzsüz, kesintisiz bir çizgi halinde uzanıyordu. Dudaklarının çizgisi, uzlaşmaz bir sertliği ortaya koyuyordu. Kırışık teninin ve boyalı saçlarının ardında, yaşlılığa karşı inatçı bir direnç olduğu açıktı. Yeşil bir Prada takım elbise, hayata olan tutkusunu çok iyi anlatıyordu. Giysileri mükemmel ütülenmişti; yıllar alışkanlıklarını değiştirmemişti.

Nilüfer, Tezcan Aykol'un baktığı yere baktığında, evin terasına suyun aktığını gördü. Önceki gece onu hayrete düşüren bu manzara karşısında, hâlâ acı ve şoktan sarsılmış olan ruhunu buruk bir pişmanlık kapladı. Bir önceki gece resepsiyonun yapıldığı salona doğru boynuz gibi çıkıntı yapan cumbalı penceredeydiler, ancak Nilüfer ilk başta farklı bir evde olduğundan emindi. Aşağıdaki oturma odasına ne kadar dikkatlice bakarsa, önceki gecenin görüntüsü zihninde o kadar netleşti.

"Burası sizin eviniz mi?"

"Her zaman dün geceki kadar kalabalık olmuyor."

"Dün bana ne oldu?"

"Herkes sadece senin güzelliğinden bahsediyordu. Gece ilerledikçe, adeta sarhoş bir tanrıça gibi görünüyordun."

Tezcan Aykol purosunun son nefesini çekip söndürdü. Nilüfer onun parfümünün kokusunu aldığında, hoş olmayan anılar zihninde canlandı. Bir keresinde, konservatuarda, onu kanatlarının altına almaya ve her ne pahasına olursa olsun yanında olmaya çalışmış, başarılı olunca da onu taciz etmeye kalkışmıştı... O kokuyu her duyduğunda tiksinti duyuyordu. Kibirli tavrı onu sinirlendiriyordu. Uyandığından beri, ruhunu kemiren şüpheleri giderecek bir cevap arıyordu. Tezcan Aykol küstah bakışlarını ona çevirdiğinde, Nilüfer refleks olarak bakışlarını kaçırdı. Sanki düşüncelerini okuyabiliyormuş gibi hissetti. O ana kadar hissettiği nefret, birdenbire açıklanamaz bir utanç duygusuna dönüştü. Nilüfer sessiz kalırken, eski hocası sessizliği bozdu:

“Buraya neden geldiğini hatırlamıyor musun?”

"İğrenerek de olsa kabul ettiğim bir zorunluluk yüzünden..."

"Şimdi her şeyi kendin anladın!"

Bu cevap Nilüfer'in kadınlık gururunu incitti. Hayır, böyle bitemezdi! Uyandığından beri kabullenemediği gerçeği nihayet anlayan Nilüfer, umutsuzca haykırdı:

"Ya sen! Gerçekten de, ben baygınken... sen, o zavallı, bitkin, dudakları kurumuş, yüzü kırışmış yaşlı adam, şehvet ve delilik nöbetiyle, o an sadece bir et parçası olan bu cansız bedene tecavüz mü ettin?.. Sen tam anlamıyla delisin!"

Sesi titredi ve çatladı, çıkış yolu aramak için etrafına bakındı. Ama bir adım attığı anda, yaşlı adam beklenmedik bir şekilde elini tuttu.

"O sarı saçlar, o gri gözler... Sabah sisinde gizlenmiş o kızarmış yüzdeki dolgun, nemli dudaklar... Sanki bir tabloya bakıyormuş gibi, sabaha kadar hepsini düşündüm. Yıllardır bunu bekliyordum."

Öğretmenin sesi boğuktu. Nilüfer elini kurtarmaya çalışırken, gözleri düşmanlıkla parlıyordu. Sözleri onu çıldırtmış gibiydi.

"Ya sen!" diye bağırdı. "Gerçekten bir hayvana mı dönüştün? Gerçekten bu dudakları öptün mü... açgözlülükle ısırdın mı?"

"Böyle bir tutkunun tek kusuru, kendini açığa vurmasıdır."

Tezcan Aykol'un pençelerinden kurtulan Nilüfer, gözyaşlarını tutamadı. Yaralı ruhuna iyi geleceğini bilseydi, onu acımasızca döver, böylece öfkesini dindirirdi. Ama ona, sanki bir böceğe bakıyormuş gibi, tiksintiyle baktı ve "Sen tam bir zavallısın" dedi. Sesi boğuktu; devam edemedi. Ruhunda biriken onlarca hakareti bu aşağılık adama yağdırabilirdi. Açıklanamayan bir duygu onu engelledi: belki eski öğretmenlik statüsü, belki de yaşına duyduğu saygı. Öfkesini zar zor kontrol eden eski hocası itiraf etti:

"Yaşım ne olursa olsun, seni düşünmeden nefes alamıyorum."

Nilüfer cevap vermeyince, yaşlı adam bahaneler uydurmaya devam etti:

"Bu tutkunun ne kadar süreceği önemli değil. Önemli olan hayatıma girmiş olması."

Duygusuz yüzünde en ufak bir pişmanlık izi yoktu. Nilüfer, onun bu kadar rahat davrandığına inanamıyordu. Tezcan Aykol hafif bir hareketle ayağa kalkıp ona doğru bir adım attığında, Nilüfer geri çekildi. Nefesi kesildi. Tezcan Aykol daha fazla yaklaşmadan sordu:

“Konservatuvar giriş sınavlarına geleceksin – en azından üzerinde anlaştığımız buydu, değil mi?”

Nilüfer ancak şimdi, bu adamın yıllardır tehlikeli, sağlıksız, neredeyse saplantılı bir ilgi beslediğini fark etti. Dünyasının yıkıldığını gördü ve enkaz altında kaldığını hissetti. Bundan sonra ne olacağını hiç bilmiyordu. O gece başına gelenler... Hayır, hiçbir şey hatırlamıyordu. Ne olursa olsun, bu yaşlı sapığın rüyalarına hükmetmesine izin veremezdi; açtığı kapılardan hiçbirinden içeri girmeyecekti.

"Dün geceden sonra sınava giremem. Girersem yaşayamam..."

"Hayat diye adlandırdığınız şey unutulması gereken bir şey..."

"Hiçbir şeyi unutmayacağım."

"Dinleyin! Ölümü unutmasaydınız, bu kadar uzun yaşar mıydınız? Cevap verin!"

Примечания