СОПРАНО . Ария Сизифа

Öte yandan Selami Meşe, gerçek bir baştan çıkarma ustasıydı. Karşı cinsin çekimi olmadan yaşanmazdı. Çalışmaktan hoşlanmazdı. Vokal bölümü sahibinin sevgilisiydi. İlişkiler gençliklerinde başladı ve ikisi de aile kurulduktan sonra bile devam etmişti. Çalışma saatleri, maaşını azaltması, ardından Avrupa'ya seyahat etmesi, basınla paylaşım ve yayınlama yayını kesmesi. Hocası Tezcan'ın gözdesi olduğu için bunu karşılayabiliyordu. Tezcan, zamanı geldiğinde onu opera müdürü olarak atayacağına söz verdi. Bu iki konservatuvar öğretmeni, sıradanlıklarına rağmen, kendilerinin bir isim yapmayı başardılar ve "Üç Tenor" ruhundaki konserleri iyi bir gelir kaynağına dönüştürdüler. Tezcan yanlarında olduğu sürece, hiçbir fırsatı kaçırmadılar. Selami, patronunun gururla yanıtladı:

“Viskiyi bana, Guildhall'da üç ay boyunca yaşadığım için bir öğrenci getirdi.”

"Bunu nasıl elde etti?"

"Kontrbas tutucunda."

Üçü de gülmelere boğuldu. Yurtdışında seyahat eden sanatçıları ve satıcıları, müzik aletlerine saklayarak ülkede binlerce şişeyi piyasaya sokmayı rekabet edebilir hale getirmişlerdi. Tezcan Aykol viskisinden bir yudum alırken, yedekte beş şişe daha olduğunu fark etti ve dudaklarında hafif bir gülümseme belirdi. "Bardağa dökülmüş dram" diye mırıldandı. Sonra bardağını tekrar doldurdu ve tarifenin tadını çıkaracak şekilde kelimelerin göstergesinin tadını çıkarmaya devam etti.

"Karmaşık bir buket! Kremsi bal tatlılığı ve limon ferahlığı damakta kendini gösteriyor... Ve bitişte zengin meşe notaları ve bir tutam baharat ortaya çıkıyor. Yumuşak, kadifemsi bir dokuyla gizlenmiş çok katmanlı bir lezzet..."

Tezcan, tatlar ve aromalar hakkındaki bilgisini sergiledikten sonra, öğrencilerle ilgili sorular sormak üzere fakülteye döndü. Güzellikleriyle göz kamaştıran kızlardan ve babalarının siyasi gücü veya zenginliği sayesinde şehirde nüfuz sahibi olan genç erkeklerden bahsettiler. Ardından, gerçek yeteneğe sahip öğrencilerin bu ortama uyum sağlayıp sağlayamayacağını merak ettiler. Ayrıca, hangi öğrencileri yurtdışı değişim programlarına göndereceklerine de karar vermeleri gerekiyordu. Onları "yetiştirmeleri" gerekiyordu; yarışmalarda ve konserlerde desteklemeleri, opera sahnesinde roller almaları ve parlak bir gelecek hayallerini beslemeleri gerekiyordu. Seçtikleri öğrenciler, İslam inançlarından oldukça uzak bir kesimin kampında yer almalıydı. Yani, Kemalist, Batı değerlerinin destekçisi ve Masonluğa eğilimli insanlar olmaları gerekiyordu. Şefin tam olarak hedeflediği şey buydu: bu kriterleri karşılayanlara kapsamlı destek sağlamak. Haftalık rutini görüştükten sonra, Erol Kapancı rahatsız edici bir konuya değindi:

"Yeni rektör bu sabah yaylı çalgılar dörtlüsü olayıyla ilgili soruşturma başlatılması emrini verdi."

"Anlamıyorum! Kiminle uğraştığının farkında değil mi?"

Tezcan, bu konuda hiçbir şey bilmediği için çok öfkeliydi. İki profesör de sessiz kaldı ve Tezcan sert bir sesle devam etti: "Dünyayı dolaştıkları ve üniversitemizi temsil ettikleri için yaylı çalgılar dörtlüsüne teşekkür etmek ve hatta onlara bir onur belgesi sunmak yerine..."

Gerilim nefesini kesti. Burhan Alaçali yaylı çalgılar dörtlüsünü kurmuştu. Tezcan onun arkadaşıydı, bu yüzden tepkisi bu kadar şiddetliydi. Erol'a göre artık yurt dışına seyahat etmelerine izin verilmiyordu ve dörtlü dağılmanın eşiğindeydi. Tezcan Aykol söylenmeye devam etti:

"Bu rektörün suçu değil! Muhafazakâr hükümet şimdi de gerici politikalarını biz müzisyenlere, adeta bir deli gömleği gibi, dayatmaya çalışıyor."

Siyaset konusu açıldığında, Tezcan Aykol, Hilal Partisi'nin yaptığı her şeye ayrım gözetmeksizin düşmanlık besledi. Etkileyici konuşma yeteneği ve kendi otoritesinin verdiği güçlü hisle, parti başkanına ağır hakaretler yağdırarak öfke nöbetine girdi. Sonunda yumruğunu masaya vurdu.

"Müzik sadece müziktir, yalnızca notaların yasalarına uyar!"

Bu öfke patlamasının ardından boğulacak gibi olan Selami, müdürün çağrılmasını emretti. Selami ofisten ayrılırken Erol'a Burhan Alajali'yi görüp görmediğini sordu.

"Konservatuvara gelmiyor. Profesör Aybar istifa mektubu yazdığını söyledi."

Tezcan bu habere yorum yapmadı. Her şeyi çarpıtmaya ve kendi yorumuna göre ele almaya alışmış olan Erol'ü ciddi bir konuşmacı olarak görmüyordu: onun net düşünme yeteneğinden yoksun olduğunu çok iyi biliyordu. Konservatuvar müdürünü beklerken Tezcan Aykol, kendisini rahatsız eden konulara girmek yerine sohbeti müziğe çevirmeyi tercih etti.

"Bir yaylı çalgılar dörtlüsünün enstrümanlarının tekdüze sesi, bir besteci için özellikle önemlidir, çünkü kusurları orkestra efektleri ve nüanslarının arkasına gizlemek imkansızdır. Gerçek müzik eğitiminden bahsediyorsak, yaylı çalgılar dörtlüsünü nasıl görmezden gelebiliriz? Bu cahiller, yaylı çalgıların saf, istikrarlı ve tekdüze bir ses korurken müzik metnini mükemmel bir şekilde ilettiğini nasıl bilebilirler? Basitçe düşünülemez!"

Tezcan Aikol, müzik konusundaki derin bilgisini çevresindekilere sergilemekten büyük keyif alırdı.

"Pianissimo veya fortisimo—yaylılar bunu mükemmel bir şekilde hallediyor. Pizzicato ve spiccato gibi alternatif teknikler bile onlar için sorun değil. Bu arada, Alajaly nerede, biliyor musun?"

Tezcan merakını bastıramadı. Ama kimse bilmiyordu, kimse Alajali'nin nerede olduğunu söyleyemezdi. Aylardır kimse onu görmemişti. İşe gelmediğine göre, sorun herkesin düşündüğünden daha derin olmalıydı. Müzik bölümünün kurucusu Alajali, bir yaylı çalgılar dörtlüsünde kemancıydı. Konservatuvar müdürü çok daha sonra viyolasıyla gruba katıldı. Dörtlü iki keman, bir viyola ve bir çellodan oluşuyordu. Haydn bir zamanlar senfonik ölçek ve vakar duygusunu oda müziğine aktarmıştı ve zamanla bu tür topluluklar bir gelenek haline gelmişti.

Profesör Metin Aybar ofise girdiğinde yüzü solgundu. Şık takım elbisesi ve parlak kravatına rağmen, solgun teni uykusuz bir gecenin izlerini taşıyordu. Sessizce masaya yaklaştı ve bekledi. Tezcan Aykol ayağa kalktı, ellerini karnının üzerinde kavuşturdu. Müdür ellerini avuç içleri açık bir şekilde kaldırdı ve "Selamlar!" dedi. Çevresindekiler için anlaşılmaz olan bu jest, bir yardım talebiydi. Bu kısa törenin ardından Tezcan öğretim üyelerine döndü: "Arkadaşlar, özel olarak konuşmamız gerekiyor." İki öğretim üyesi tek kelime etmeden ofisten ayrıldı.

Otuz yıllık dostlukları boyunca Tezcan ve Metin, hassas konularda birbirlerini her zaman korumaya alışmışlardı. Konservatuvar müdürü oturduğunda, Tezcan ona doğru eğildi ve fısıldadı, "Hiçbir konuşma gizli kalamaz." Kapının kapalı olduğundan emin olduktan sonra, bir bardak viski doldurup Metin'e uzattı. Müdüre meraklı gözlerle bakmaya devam etti. Açıklama yapması istendiğinde, Metin soruşturmanın onları çok zor bir duruma soktuğunu itiraf etti. Tezcan onun sözlerine temkinli bir şekilde tepki verdi.

"Hepimiz konuşuruz, içimizi dökeriz... Ama söylediğimiz her kelimenin bir bedeli vardır. Neden bana hiçbir şey söylemedin? Olan her şeyi, sırayla ve son derece açık bir şekilde anlat!"

"Yaylı dörtlüsünü yurt dışına kimse davet etmedi. Aslında, hiçbir yere davet edilmemiştik... Genellikle organizatörlere arkadaşlarımız ve ailemiz aracılığıyla ulaşırdık: 'Çalalım, tüm parayı siz alın.' Bu, menajer için devasa kârlar anlamına geliyordu. Yazılı bir davet geldiğinde, üniversitede yurt dışı seyahat masraflarını ayarlardık ve ardından reklam fonundan fon talep ederdik. Türkiye'yi tanıtmak hakkında konuştuğumuzda, devlet her türlü miktarı harcamaya hazırdı. Bunu opera kariyerimin ilk yıllarında keşfettim. Dörtlü olarak yurt dışına seyahat ettiğimizde, ulusal medyanın istediğimiz makaleleri yayınlamasını sağlardık."

"Yani soruşturma aslında bu kadar zararsız bir nedenle mi başlatıldı?"

"Satın almadığımız enstrüman kılıflarına ait çok sayıda fatura bulduk. Tabii ki, cazip rakamlarla! Hükümet hiç soru sormadan ödemeleri yaptı. Sanki on binlerce dolar 100 dolarlık tellere harcanmış gibi raporlar hazırladık ve seyahat masraflarımızı bu şekilde karşıladık."

Tezjan Aikol kahkahalarla gülmeye başladı.

"Demek ki dolandırıcılıktan kâr elde etmenin 'yasal' bir yolunu bulmuşsunuz! Kaliteli teller her zaman pahalıdır..." Bu sözlerden sonra yerinden kalkıp Aybar'ın karşısındaki sandalyeye oturdu ve alaycı tonunu koruyarak şöyle devam etti: "Bunlar masraf kalemleri, kolayca halledilebilir. Bu soruşturmayı neden bu kadar büyüttüklerini anlamıyorum, küçük bir dava ile kolayca kapatılabilirdi."

"Tamamen hazırlıksız yakalandık."

Dörtlü Londra'dan son kez döndüğünde, Metin'in on beş ek enstrüman çantası için kesilen faturalardan geç de olsa haberdar olduğu ortaya çıktı. Dörtlüdeki arkadaşları bunu ona söylemeyi istemeden unutmuşlardı. Bunu araştırması gerekirdi, ancak rektörün soruşturması yüzünden unutmuştu. Bu çantalar müfettişlerin dikkatini çekti. Faturaları kesen şirketlerle iletişime geçtiler ve doğruluğunu teyit ettiler. Enstrümanlar küçük müzik dükkanlarından satın alınmıştı. Sahipleri, ülkelerindeki vergi makamlarına ihbar edilmekle tehdit edilince, faturaları nakit karşılığında düzenlediklerini itiraf ettiler. Ardından müfettişler telleri incelemeye başladılar. Ekibimiz, o sırada uygun raporu vermedikleri için, atılan eski tellerle ilgili teorilerini resmi olarak kanıtlayamadı. Tezcan, müdürü dikkatle dinlerken kaşlarını çattı. Genç bir opera şefiyken Metin birinci kemancıydı. Geçmişte benzer durumlarda birbirlerine destek olmuşlardı. Şimdi onu suçlamaya başlamadan edemedi.

"Bunu bana zamanında bildirmeliydin."

"Rektör göreve gelir gelmez, denetim komitesine konservatuvarın harcamalarının bütçeyle uyumlu olup olmadığını doğrulaması talimatını verdi. Ancak Alajali bunu bir sorun olarak görmedi; her şeyi çözebileceğinden emindi."

"Aladzhaly nerede?" diye sordu Tezdzhan. "Neden hiçbir yerde görünmüyor?"

"Ne yapmaya çalıştığı hakkında hiçbir fikrim yok."

"Anlamadığım bir şey var. Konservatuvarın mali işlerini yönetme yetkiniz varken, suç teşkil eden belgeleri imha edebilirdiniz veya tam tersine, gerekli evrakları tahrif edip komisyona sunabilirdiniz. Kendinizi böyle bir duruma sokmak, harakiri yapmaya eşdeğerdir."

Konservatuvar müdürü sessizliğini korudu, ancak Tezjan'ı artık durdurmak mümkün değildi.

"En aptalca şey de, tüm bu karmaşanın ortasında istifa etmeyi planlıyor olman! Bana karşı dürüst olman gerektiğinin farkında mısın?"

Profesör Aybar onaylayarak başını salladı ve hızla bardağından bir yudum aldı.

"Yaylı çalgılar dörtlüsünün tüm üyeleri için ek dersler açtım. Dinleyiciler öğrencilerle iletişime geçtiler ve kimsenin bu derslere katılmadığını öğrendiler."

"Kayıt oldular ama derslere katılmadılar diyebilirsiniz."

"Bu dersleri duyurmadık bile. Öğrencilerin isimlerini tamamen uydurduk."

Bu sayede yüz binlerce lira kazandılar. Dersleri akşam 6'dan sonraya planladıkları için fazla mesai de aldılar. Tezcan'ın yüzü yine o alışıldık, buyurgan ve duygusuz ifadesine büründü. Yıllarca sanatın "çelik kalkanının" arkasına saklandılar, kendilerini dokunulmaz sandılar ve yarattıkları klasik müzik masalının tüm nimetlerinden faydalandılar. Eğer bu hikaye şimdi basına sızarsa, ülke çapında ifşa edileceklerdi. Ve o zaman tüm masrafları kapsamlı bir soruşturmaya tabi tutulacaktı.

"Artık hiçbir bahanen kalmadı ve dikkatsizliğin yüzünden hapis cezası hiç de ihtimal dışı değil. Yine de Metin, sonuna kadar istifa etmeyeceksin..."

"Sözleşmemi yenilemediler; çoktan yeni bir yönetim kurulu oluşturdular bile!"

"Görev süreniz resmen ne zaman sona eriyor?"

"11 Mart."

Sanki bir düşünceye kapılmış gibi, Tezcan ayağa kalktı ve eski piyanoya dokundu. Tuşların yankısı, yaşadıkları gerilimi yansıtıyordu. "Dokuz gün..." diye mırıldandı. Sesinde korkutucu bir şey vardı. "İşte bu kadar!" dedi konservatuvar müdürü. Tezcan hemen sözünü kesti: "İstifa etmiyorsun!" Aybar itiraz etmeye kalkışınca, Tezcan öfkelendi ve onu ofisten kovdu. Aşağılanmış ve fiilen dışarı atılmış olan konservatuvar müdürü yavaşça ayağa kalktı. İfadesi şaşkınlık ve kızgınlığın bir karışımıydı. Bir an tereddüt etti, sonra veda tokalaşması için elini uzattı. Tezcan uzatılan ele bile bakmadı. Dişlerini sıkarak mırıldandı: "Benden haber bekleyin."

Bölüm 2-J

Dokuz gün

Alper'in, geç kalanların macerasıyla kullandığı araba, opera binasının önüne yanaştı. Nilüfer hayatta kalmaya dalmıştı. Anılar ona ağır gelecek ve gelecek başak gücü yoktu. Çiçek tarhlarıyla dönüşümlü bir ağacın altında durdular. "Gergin yanlış mı?" diye sordu Alper. Nilüfer giderek büyüyen kalabalığa baktı. Bazı yanlarında getirdikleri enstrümanlarla son kez prova yapıyor, diğerlerinin Hareketleri devam ediyor. Kızlarıyla birlikte gelen, saçlarında hâlâ kuaför olan anneler, her kenarda oturuyorlardı. Dudakları dua etmeye ne kıpırdamıyordu. Nilüfer, "Gerginim, ama onlar kadar değil" diye yanıt verdi.

"Artık kimsesizlerden biri değildiniz!"

Umutla opera binasına doğru koşan, geleceklerini arayan adaylara tekrar baktı. Gözlerinde bir zamanlar kendi içinde aynı heyecan vardı. Birden fazla acıdı. Müzikteki değerin anlamıydı. Yeniden değişim ve bir zamanların kaybolmuş hayata geri dönmek için sınavda kalmak farklıydı. Son zamanlardaki tereddüdünü hafızasından silmek istedi. Ama önceki sinavlarda yaşadıklarını unutmamıştı. Bu gençlere bakarak kendi deneyimlerini hatırlamış ve istemsizce ürperdi.

"Hiçbir gerçeği bilmiyorlar. Bir insan 'umut elbisesini' ne kadar çok giyer ve başarısız olursa... kendini o kadar çıplak ve karşılaştırdılar."

"Çünkü her zamanki hatalar azaltılıyor."

Yüzündeki ifadesiz ifade, içsel bir gerilimi gizliyordu, ancak etrafındakiler bunu göremiyordu. Tezcan'ın evde kaldığı o geceden sonra, özgürlüğe bir adım kalmıştı. Gözlerini kalabalıktan ayırmadan devam etti:

"İnanmadıkları bir dünyada, sınırlı kaynaklarla... başka türlüsü nasıl olabilir ki?"

"Meğer sen de benzer hayaller kuruyormuşsun..."

"Başlangıçta insana ona dayanmaya hazırlayabilirsin."

"Bu sınav sizin için sadece bir formalite."

"Geleceğimin olmayacağım. Hiç gelmeyeceğini sanıyordum. Ama geldim..."

İkisi de birinin hıçkıra hıçkıra ağlamasını duyunca donakaldılar. Yakınlarda bir mimoza ağacının altında, ağlayan bir kız gördüler. Dantel gibi, gri tonlu seçeneklerin arasında incecik suüzülen güneş ışığı, kızıl saçlarına düşüyordu. Ağlayarak kollarını göğsünde kavuşturdu ve sanki anlaşılmaz bir iç mücadele veriyormuş gibi neden burada olduğunu merak etti. Nilüfer, kayıt yaptırmayı başaramadığı için çaresizlik olduğunu fark etti. Şimdi, önceden belirlenmiş bir sınava girerken, bunun kınanacak bir şey olduğunu hissediyordu. Bu acı verici suçluluk duygusuyla kıza yaklaştı. Konuşmaya başladıklarında, Alper de onlara katılmak zorunda kaldı.

Nilüfer, kızını sakinleştirmeye yönelik önceki sınavlarda yaşadıklarını anlattı ve kendi hikayelerini paylaştı.

Fransa'da, ebeleri geçici görevlerle kliniklere gönderen bir şirkette çalıştı. Ayrıca günlerden itibaren ses dersleri aldı. Piyano, keman ve arp çalar. Öğretmenlerinin tavsiyesiyle birkaç kez sahneye çıktı. Ancak doğum servislerinde gece vardiyalarını da kapsayan vardiyalı çalışma çok yorucu oldu. Buna göre personel eksikliğinin eklenmesiyle, artık kliniklerde çalışmak istemeyen fark etti. En arzu büyük opera şarkıcısı olmaktı. Yangının sönmesi fabrikada çalışırken, her zaman hayalini destekledi. Kızını yeteneğinin onu kapıyı açabileceğine ikna etti, ancak Türkiye'ye vardığında, yanında gelen hayalini kaybetti. Sınav tarafından aşağılanmış ve tamamen yenilenmiş hissetse de, Fransa'ya giden komite boş yere dönmek istemedi.

Nilüfere gelen ilk şeyleri sordu: "Neden yabancı uyruklu olarak 8. madde kapsamında başvuruda bulunmuyorsunuz?"

"Beni almayacaklarını söylediler, ayrıca Fransız olduğum için de. Belki de daha önce sahneye çıkmaya inanmadılar." Sonra bakışlarını operaya çevirdiler. "Beni seçmelere bile alamayanlar!" diye acı bir şekilde belirtti. Gözlerinden yaşlar süzülürken, Nilüfer onu şefkatle kucakladı. Kızın verileri Nilüfer'e çok tanıtıcıydı. "Adın ne?" diye sordu.

"Oldzha".

"Şimdi nesin?"

"Daha da çok fiyatlandırılmış."

Kalacak yer olup olmadığı sorusuna cevap olarak, sadece bir süre idareye yetecek kadar parası olduğunu söyledi. Gözler, gözyaşlarından donuklaşmış, sönmekte olan bir alevleniyor. Nilüfer, operaya gitmek için her şeyi yapmaya hazır olduğunu görebiliyordu. Bilgilerin kendisi gibi, Oldja'da hiçbir şey değişmeyecekti. Biraz düşündükten sonra Alper'e döndü: "Sen her zaman bir çözüm bulursun, o yüzden şimdi de bul!"

Alper bu parlamaya kadar katılmamış, sadece dinlemişti. Nilüfer'e cevap verme saati saat işaretleriyle zamanı geldiğini söyledi. Nilüfer, kendi kederiyle yıkılmış gibi görünerek Olça'ya tekrar baktı. Bu kıza yardım etmezse kendini suçlu hissedecekti. Odanın dar bir koridor ve sıkışık bir şekilde çoğalması için Olça'yı alması imkansızdı. Yine de pes etmeyen bir şey yoktu.

"Yardım edemezseniz, Oldzha ve ben birleştiremezsiniz."

Alper hemen cevap verin; bakışları donmuştu. Nilüfer'in bu kızı, kömürlükten dönüştürülmüş dairelere götürmek istemediğinden emindi. Ama yardım etmezse, Nilüfer'in sinava hiç girmeme riski vardı. O zaman Tezcan'a ne diyecekti? Şöhretin zirveye ulaşmasını sağlayabilecek teklifler reddetmişti, çünkü bu tekliflerin arkasında onunla birlikte olma arzusu vardı. Bu nedenle hala evim olarak nitelendirilen o sefil kulübede yaşanabilir.

Alper'in söyleyebildiği tek şey, "Benimle olabilir" oldu.

Nilüfer'in sınava girebilmesi için bunu yapmak zorundaydı. Normalde en yakın arkadaşlarını bile eve davet etmezdi. Öte yandan bu yabancılığın samimiyetine öğrenildi. Nilüfer'in yüzü aydınlandı. Alper saatini işaretleyerek ona sınav saatinin geldiğini tekrar hatırlattı. Oldja bunca üyeye hiç karışmamıştı, ama şimdi itiraz etti:

"Kendime bakabilirim."

Nilüfer ona döndü:

"Dinle canım, şu kel adam... Nasıl olduğunu ama yönetimde çok güçlü yapabilecekleri var. Seni kesinlikle operaya sokmanın bir yolunu biliyor."

"Artık yeniden umut gücüm kalmadı."

Olja'nın narin bölgesinde kararsızlık vardı. Sözleri Nilüfer'i geçmişe götürdü.

"Bize güvenmek sizin için zor olabilir... Ama yine de, hayallerinizi gerçekleştirmenize yardımcı olacak bu fikirden vazgeçmemelisiniz."

Zamanın daraldığı için Alper'in Nilüfer'i desteklemekten başka seçeneği yoktu.

"Peki burada engellerle mücadele etmeye hazır olan kim vardı?"

"Bazı engellemeler yok" diye yanıtladı Olji.

Nilüfer bir kez daha acı gerçekle yüzleşmek zorunda kaldı. Bir an duraksadı. Sonra, boğazındaki içten protestosunu ele alarak, sadece şunu söyleyebilirdi: "Haklısınız! Zorlanıyoruz. Bizden imkansız şeyleri gözetiriz..."

*

Tezcan Aykol arabasından inip geldiğinde akşam geç saatlerdi. Karanlık, ruhu tamamen boğmuş durumda, bunaltıcıydı. Merkez, müzeye dönüştürülmüş tarih bir binanın zeminindeydi: dışarıda harap olduğu, ancak içinde modern bir iç mekanın uzaktaydı. Bina, arabaların giremediği Eski Şehir'de bulunuyordu. Ulusal Senfoni Orkestrası şefliğinden azledilme olasılığına dair söylentiler Tezcan'ı rahatsız ediyor. Eski Vakıflar Locası'nın mükemmele ulaşmak için, şık takım elbisesiyle neredeyse ıssız sokaklardan yarım saat yürümek ve dik yokuşları aşmak zorundaydı. Altmış dört yıllık bir adam için bu, dayanılmaz bir çileydi. Ancak onu rahatsız etmeyen kaygı, başka hiçbir şey düşünmesini engelliyordu. Sadece ilerlemeye devam etti.

Merkeze vardığında aslan başlı kapı tokmağını birkaç kez vurarak Mors alfabesine benzer bir sinyal üretti. Kapıyı açan görevlilerin önden çerçeveli. Koridorun ortasında, aşağıdan bir merdiven vardı ve onlar da aşağı indiler. Zemin katın duvarları ünlü sanatçıların orijinal tablolarıyla kaplıydı. Görevli uzaktan kumandadaki bir düğmeyle gizli bir mekanizmayı harekete geçirdi. Bir erkek ve bir kadının gerçek resimlerinin tabloları yana kayarak gizlenmiş bir asansörü ortaya çıktı.

Müzesinin farklılıklarının aksine, zemin seviyesinde üç kat altında, sade bir zarafet çalıştırılıyordu. Görevli sağa doğru yöneldi ve Tezcan Aykol sol koridora girdi. Birkaç gizemli kapıdan sonra, en sondaki hafif aralıklı bir kapıya yaklaştı ve içeri girdi. Yağlanmamış menteşeleri nedeniyle kapı gıcırdadı. Beklenen bir misafir için kapı aralığını bırakın bir Mason geleneğiydi ve gıcırdama, Büyük Üstad'a gelişlerini bildiren bir sinyal görevi gördü.

Tezjan Aikol, kutsal alanın ortasına girdi ve beklemeye başladı. Gizli bir selamlamayla, Boaz ve Jachin isimlerinin ilk Harfleri olan B ve Y harflerini içeren iki sütun arasında oturan Mason üstadına bağlılığını teyit etti. Tezjan'ın emriyle, bu sütunların imalatları, bir Newton sarkaçının iki yanında, ofise kaydediliyor. Bunlar, dış ve iç dünyalar arasındaki sınırı işaret ediyor.

"Yeryüzünün Gerçekleştirilmesi Gizli Taşın Düzeltilmesini İçini Ziyaret Edin,

“Peki neden?”

"Başım dertte."

Vücudun büyük bir kısmı kalan adam doksan iki yaşındaydı. Bastan aşağı siyah giyinmişti. Ütülenmemiş kumaş gibi buruşuk yüzü, derin kırışıklıklar ve benlerle kaplıydı.

kendi geçmişinde bir halde, melodik ve boğuk bir sesle gizemli ifadeler sarf etti. Gözlerini açtığında Şema duasını okudu. Tezjan Aikol onun önünde titriyordu. Ve hiç kimsenin konuşmasının nerede olacağı tahmin edilemezdi: günler iki saatin içinde kesilir veya beş dakika sonra bitebilirdi. Masonların Büyük Üstadı gözlerine bakılıyor ve başları tavana doğru kaldırılıyor.

"Briah'ın adına yemin ederim! Eğer kitap Sokrates'in dilinde okunmasaydı, şikayetler boyunca bir hayatımız bile kalırdı. İlerlemeyen bir dünya kendi çöllerini bize sürükledi," dedi Masonların Büyük Üstadı, kendisinden uzaktayken sıyrılıp çıkışlarını bakışlarını Tezjan Aikol'a çevirerek.

"Konuş!" diye söyledi.

"Görevden alınan bilgilerle ilgili söylentiler var, ama ben bunun bir işaretini göremiyorum. Ya kimse bu konunun tartışılmasını istemiyor ya da onun olayının üst düzey idari idari teşkilat idaresi için kimse"

"Yüzmeyi bilmeyen, boğulmaktan çok alay edilmekten korkan bir adam gibi konuşmaksun. Bilgelik ruhu tarafından körelmiş zihinsel, korkuyla eğitimye alışmıştır. Atzilut, Beria, Yetzirah ve Asiya mübarek olsun, çünkü Tanrı dünyanın yarattığı ve ışığını Sefirot aracılığıyla ortaya çıkarmak hayatta kalmak, umutsuzca götürmeyeen Yoldan Baban bu. Come emek verdi. soylenenlere bağlı kalmak. Benden haber..."

Üstadın kırbaç gibi yakıcı, sürekli bakışlarına dayanamayan adam, yavaş adımlarla geri çekildi. Tam salondan çıkmak üzereyken, ses tekrar yankılandı.

"Bir sonraki dönem gerçek bir kaos dönemi olacak."

Tezjan olduğu yerde donakaldı. Üstadın sesinin yaşlılıktan mı titrediğini yoksa başlangıç ritüelleriyle şekillenmiş, alışılmış bir konuşma tarzı mı anlaşılamadı. Ama o derin, bas sese kim hayran kaldı ki? Birkaç saniye sonra oyun başladı ve ardından Büyük Üstada geri döndü. Yaşlı adamın bakışlarıyla karşılaşmaya cesaret edemeden orada bekledi. Daha fazla miktarda hissediyorsun.

"Burhan Alajali'yi bulun. Ve nerede olduğunu veya nereye gideceğinizi tespit etmeyi imkansız hale getirin. Tüm izlerini yok edin."

Üzerine yağan soru seline rağmen, Tezdzhan uçları baş eğdi. Zaten anlamıştı: Burhan Alajali ne yapmalıydı, onu uyumlu ve kollamalıydı. Büyük Üstat ile bire bir görüşmelerde soru sormaya uygun değildi. Burhan'ı tehdit eden herhangi bir sorun nerede belirlenirse, Tezdzhan ona en yakın kişiydi. Yaşlı adamın arkasını geri döndüğünü ve daha fazla bir şey söylemedi. Görüşmenin bittiğini anlayan Tezdzhan Aykol ayrıldı.

Примечания