Cinayeti O yazdi

BİRİNCİ BÖLÜM – Garip Öğrenci

Sabah tuhaftı. Soğuk değil, gri değil, düşmanca değil, sadece uzaylı. Metrodaki yol arkadaşlarının yüzleri böyle: Var olduklarını biliyorsunuz ama hatırlamak istemiyorsunuz. Elina Dahl pencerenin önünde durmuş üniversite kampüsünün avlusuna bakıyordu. Altında asfalt, ince bir kar tabakası, öğrencilerin basamaklarının ezdiği kiraz yaprakları var. Özel bir şey yok. Ama yine de… Sanki birisi arkasında orada olmaması gereken bir iz bırakarak uzaklaşmış gibiydi.

Ofis kahve, kağıt ve sabrının kalıntıları kokuyordu. İlk çift. Akış her zamanki gibi gürültülü – edebiyat artık moda, özellikle de kazaklı kahramanların ve durgun monologların yer aldığı dizilerin yayınlanmasından sonra. Ancak Elina modaya inanmıyordu. Cümlelerin kurulmasına, kelimelerle sessizlik arasındaki gerilime, diyalogdan daha fazlasını anlatan duraklamalara inanıyordu.

Döndü ve dizüstü bilgisayarını açtı. Bugünün programı öğrencilerin hikayelerinin kısa bir analizidir. Düzenli çalışma. Ancak masanın kenarında bırakılan basılı sayfa yığınında iki kez okuduğu bir metin vardı; iyi olduğu için değil, doğru olduğu için. Acı verici derecede doğru.

«Halıdaki beyaz kemik. Kapalı bir telefonun sesi. Kadın sanki tavandan af diliyormuş gibi yüz üstü yatıyordu…»

Yazarı: Ali Revin. İkinci sınıf öğrencisi. Daha önce hiç göze çarpmamıştı. Kısa, dikkatli ve bazen de kuru bir şekilde yazdı. Ama bu hikaye farklıydı. O… bir yeniden yapılanmaydı.

Kapı çalındı.

– Bana izin verecek misin? – tanıdık bir ses, kendine güveni olmayan ama aynı zamanda utanmayan bir ses.

«Girin.» dedi yerinden kalkmadan.

Ali girdi. Koyu renk bir ceket giyiyor, elinde bir defter, yüzünde ise kibar bir umursamazlık var. Gülümsemedi ama ona bakmaktan da kaçınmadı.

– Gelmek istedin.

«Evet,» Elina karşıdaki sandalyeyi işaret etti. – Oturun.

Sessizlik neredeyse yarım dakika sürdü. Onu izliyordu: Elleri kavuşturulmuş, sırtı düz, gözleri fırlamamıştı. Bir öğrenci değil, bir figür. Sanki sorulara cevap vermeye değil, teşhis koymaya gelmiş gibiydi.

– Senin hikayen,

«Evet» diye başını salladı.

– Bu kurgu mu?

– Doğru mu olmalı?

Yavaşça konuşuyordu ama gençliğe özgü bir kararsızlık içermiyordu. Sanki biliyormuş gibi: Her kelime göründüğünden daha ağırdır.

– Ölümü… tarif ettin. Suç kroniklerinde bile bulunmayan ayrıntılarla.

– Arşivleri okudum. Eski protokoller.

– Tam olarak nerede?

Durakladı ve hafifçe başını eğdi; bu bir savunma hareketi değil, daha ziyade bir düşünce hareketiydi.

– İnternet. Kamuya açık «Unutulmuş Vakalar», telgraf kanalları. Her şey açık.

– Tüm?

– Neredeyse her şey. Detayları anladım. Hayal gücü.

Sandalyesinde geriye yaslanıp kollarını çaprazladı. Bir şeyler yanlıştı. Metinde yoktu; içindeki her şey kusursuzdu. Konu dışı; birçok insan ölüm hakkında yazıyor. Karşıdaki adam değil. Ve… tutarsızlık içinde. Tanık olarak konuştu. Katılımcı olarak yazdım. Ve kendisini gözlemci olarak tanıttı.

– Sana bir soru daha sorabilir miyim Ali?

– Kesinlikle.

– Bunu neden yazdın?

Hemen cevap verdi.

– Bunu okuman için.

O anda ofis nefes alıyor gibiydi. Her şey çok netleşti ve aynı zamanda hiçbir şey açıklanmadı. Gözünü kırpmadı. Bunun bir meydan okuma gibi göründüğünü biliyordu. Ya da belki bir itiraf olarak. Elina cevap vermedi. Gözlerinin içine baktığında, içinde bir şeylerin hafifçe hareket ettiğini hissetti. Sanki yıllardır sımsıkı kapalı olan bir kapı birdenbire açılmış gibiydi. Ve arkasında ne rüzgar ne de ışık var ama daha canlı bir şey var. Ve korkutucu.

«İşte bu kadar, özgürsün» dedi. Sesi fazla yumuşak geliyordu.

Ayağa kalktı, başını salladı ve arkasına bakmadan gitti.

Kapı arkasından kapanınca Elina hikâyenin çıktısının bulunduğu çarşafa doğru eğildi. Altı çizili ifadeler, kalem notları, altta bir kelime, kenar boşluğunda – «Nereden?»

Ama şimdi yanına başka bir şey yazmak istiyordu.

«DSÖ?»

Kampüs ıssız görünüyordu. Penceresinin buğulu camından öğrencilerin siluetleri geçti: Birisi sigara içiyordu, birisi telefonda konuşuyordu, birisi arkasında tam olarak kapanmamış bir evrak çantasını sürüklüyordu. Çok fazla insan var ama tek bir gerçek insan yok. Ve yine de onlardan biri bu metni yazdı.

Elina kalktı, dolaba gitti ve eski bir dosya çıkardı – «özel işler». Bir zamanlar onu şaşırtan hikayeler, denemeler, düzyazı parçaları vardı – seviyeleri, tonlamaları ve anlaşılması zor… doğruluklarıyla. İzlemekle yaşamak arasında ince bir çizgi var. Artık bunlara Ali’nin metni de eklendi. Onu içeri koymak için acelesi yoktu. Bunu kanıt gibi elinde tutuyordu.

Pencerenin dışında kar yağmaya başlamıştı. Ne kar fırtınası ne de kış; geçici, belirsiz. Sanki gökyüzü, tüm canlıların ne kadar çabuk soğuduğunu hatırlatmaya değer mi diye şüphe ediyordu.

Elina ofisteki ışığı kapattı ve alacakaranlıkta kaldı. Dizüstü bilgisayar ekranı sanki onu görevine geri çağırıyormuş gibi titredi. Ama geri dönmedi. Pencerenin yanında kaldım.

Edebiyat öğretmek her gün yarı gerçeklerle savaşmak gibidir. Öğrencilerin çoğu okumuyor. Okuyanlar bunu egzersiz olarak yaparlar. Neredeyse hiç kimse bu ifadenin dokusunu, etini ve kemiğini hissetmiyor. Ama bazen… çok nadiren… tam tersi olur. İçinde çok fazla duygu barındıran bir metin getiriyorlar size. Edebi değil, biyolojik. Nefes alıyor. O hasta. Ve sonra onun için değil, kendin için korkuyorsun.

Hikayeyi aldı ve okuma odasına gitti. Günün bu saatinde burası boştu. Kitaplıklar arasındaki boşluk, yumuşak lambalar, kağıt kokusu ve eski cila. Genellikle dinlendiği yer. Şimdi değil. Şimdi onay arıyordu.

Tarayıcıyı açtım ve aynı hikayeyi buldum: «Vaka No. 328/M – Victoria G’nin ölümü.»

Yıl: 2017.

Bir kadın kendi evinde ölü bulundu. Zorla giriş izi yok, boğuşma yok. Halının üzerinde yatıyordu. Telefon kapatıldı. Sıcaklık eksi sekiz olmasına rağmen pencere açık. Not: «tipik bir vücut pozu değil.» Suç delili bulunmadığından ceza davası kapatıldı. Formülasyon: «tuhaflıklarla intihar.»

Ve şimdi – Ali:

"…pencere sanki biri dışarı çıkmış ama kapatmamış gibi hafifçe açık. Karnında bir el, sanki kendini içeriden tutmaya çalışıyormuş gibi. Telefon kapalı. Ekran yok, sonu yok.»

Çok fazla tesadüf var. Ancak yazar sizseniz kendinize güvenebilir misiniz? Geçmişinizde tehlikeli olarak adlandırılan bir kitabınız varsa? Ya yayınlandıktan sonra kocanızı kaybederseniz?

Elina başını ellerinin arasına aldı. Alnı masanın soğuk yüzeyine değdi. Bu bir yorgunluk hareketi değil, bir başlangıç noktası arayışıydı.

Ofise döndüğünde kapı hafifçe açıktı. Kesinlikle kapattığını hatırladı. İçeride kimse yok. Sadece koku. Tütün dumanı. Birisi sigara içiyordu. Penceresiz bir odada. Küllük yok.

Eşyalarını kontrol etti; dizüstü bilgisayar ve kağıtlar da oradaydı. Sadece… masanın üzerinde bir not vardı. Bir defterden yırtılmış dar bir sayfa.

İmza yok.

«Sözleri duyuyorsun ama sessizliği dinlemiyorsun.»

Yaprağı sanki kırılgan bir nesneymiş gibi tutuyordu. Yazı tipi yazdırılır ve nettir. Ali değil. Kesinlikle onun tarzı değil. Onun kaligrafisi eski tarz, kalem ve mürekkeptir. Ve burada – mekaniklik. Sanki otomatik olarak yazıyorlarmış gibi. Veya kopyaladılar.

Eli titredi. Kağıdı ceketinin cebine koydu ve oturdu. Ve sonra şunu fark ettim: avucumun iç kısmında kirli bir şerit vardı. Metal işareti mi? Dolap mı? Kapı kolu?

Hayır. Başka birinin parmağından kalma bir iz. Birisi onun eline dokundu.

Dersler saat altıda bitiyordu. Karanlıkta üniversite binası karaya oturmuş bir gemiye benziyordu. Aydınlatılmış koridorlar, boş sınıflar, yankılanan ayak sesleri. Elina sanki cevapların yağmur gibi bekleyeceğini umuyormuş gibi oyalandı. Ama sessizlik nihaiydi.

Eşyalarını toplayıp asansöre gitti. Her zamanki gibi çok yavaş sürüyordu. Genellikle haberlerin gösterildiği ekranda artık bir öğrenci blogu, öğretmenlerle yapılan bir röportaj yayınlanıyordu. Ses kapalıydı ama kendini tanıdı. Dört yıl önceki görüntüler. Gülümsüyor ve Çehov hakkında bir şeyler söylüyor. Sonra kocanın bir fotoğrafı. O zaman hayattaydı. Hala birlikteydiler.

Birisi bunu bilerek düzenlemiş. Birisi onun hatırlamasını istiyordu.

Asansör geldi. İçeri girdi. Aynada yorgun ama kırılmamış bir kadın var. Ve içinde bir yerlerde bir karar şekillenmeye başlamıştı bile: Bunu böyle bırakamazdı. Ali Revin’in gerçekte kim olduğunu öğrenir.

Ve onun kim olduğu onun hikayesinde yer alıyor.

İKİNCİ BÖLÜM – İkinci Hikaye

Ertesi sabah her zamanki telaşsız başladı. Her şey steril ve doğruydu: limonlu çay, yumuşak bir battaniye, pencerelerin dışındaki sessizlik. Ama içeride bir şey titriyordu, sanki vücudun ortasında, zar zor duyulabilen, düşük frekanslı bir uğultu gibi anlaşılması zor bir ses titriyordu. Elina bu etkiyi biliyordu. Bu, gerçekliğin içinde bir boşluk ortaya çıktığında oldu. Küçük, neredeyse ayırt edilemez – ama içine düşebileceğiniz bir şey.

Posta kutusunda indirim ilanları ve gereksiz reklamların arasında ince bir zarf buldu. Üzerinde damga yoktu. Damga yok. Sadece onun adı, el yazısıyla yazılmış. İkinci isim yok. Ona yalnızca üniversite duvarları içinde böyle diyorlardı.

İçeride başka bir hikaye var.

Basılmıştı. Grimsi kağıt üzerinde siyah harfler, sanki eski bir mürekkep püskürtmeli yazıcıda basılmış gibi. İsim yoktu. İsim yok, tarih yok. Yalnızca metin. Cilalı. Ekstra bir şey yok.

«Kız girişe tam 19.43’te girdi. Merdivenler hızlı, hafif sağa eğik; sol bacak sağdan daha kısa. Sağ elinde kırmızı bir çizik var, taze. Kimse onu beklemiyordu. Daire üçüncü katta. Kapı sanki arkasında biri duruyormuş gibi hemen açıldı. Dairede sessizlik var. On beş dakika sonra komşular düşen bir cesedin sesini duyacaklar. Bir saat sonra polise haber verildi.

21:04’te kapı tekrar açılacaktır. Dışarı çıkan kişi kapüşonlu koyu renk bir ceket giyecektir. Arkasında yalnızca ucuz tütünün kokusunu ve görünmez bir anı bırakacak: üst katta yaşayanın dilinde hafif bir korku tadı.»

Elina’nın parmakları titriyordu. Bu edebiyat değildi. Bu bir saplantıydı. Neredeyse tıbbi.

Haberleri kontrol etti. Ve onu buldum.

«Filoloji Fakültesi’nden bir öğrenci hayatını kaybetti. Ön versiyon kazadır. Herhangi bir şüphe yok.»

İsim: Victoria S., üçüncü sınıf. Modern nesir üzerine bilimsel çalışmalarla uğraştı.

Victoria’yı tanıyordu. Güzel, kırılgan, her zaman yorgun. Sanki daha yükseğe çıkıp çıkmamayı seçemiyormuş gibi sık sık ikinci ve üçüncü katlar arasındaki sahanlıkta elinde bir kitapla oturuyordu.

Artık hiçbir yere gitmeyecek.

Elina hikayeyi masaya koydu. Oturdu. Ve aniden şunu fark etti: Hangi şeyden daha çok korktuğunu bilmiyordu; tüm bunların doğru olmasından mı… yoksa bunun, birisinin onu iradesi dışında içine çektiği edebi bir oyun olmasından mı?

Üniversite üssü açtı. Ali Revin’in verilerini buldum. Her şey herkesle aynı: doğum tarihi, giriş, konular, testler. Ebeveynler – bilinmiyor. Adres: pansiyon. Ancak… «güncel disiplinler» bölümünde tuhaf bir madde vardı: «Bir küratörle proje çalışması.» Konu adı belirtilmemiş. Küratör de.

Dosyayı yazdırdı ve ofisten ayrıldı. Bu adamın gözlerine bir kez daha bakmam gerekiyordu. Ancak çifte gelmedi. Tıpkı bir sonraki gibi. Ve ankette belirtilen telefon numarası hizmette değildi.

Yatakhaneye girdi. Kimliğini gösterip güvenlik görevlisinin yanından geçti. Oda 417. Kapıda isim, çıkartma ya da ikamet belirtisi yok. Kapıyı çaldı. Sessizlik. Tekrar kapıyı çaldı. Hiç kimse.

Kapı kilitli değildi.

Elina içeri girdi.

İçeride neredeyse hiçbir şey yok. Yatak yapıldı. Masa boş. Komidin üzerinde sadece bir not defteri vardı. Küçük, koyu renkli bir kapakla. Kağıdı açtı ve ilk sayfasında net bir el yazısıyla şunu yazdı:

«Eğer bunu okuyorsanız her şey planlandığı gibi gidiyor demektir.»

ÜÇÜNCÜ BÖLÜM – Not Defteri

Günün sıcaklığı yavaşça azaldı ve havada kuru bir toz viskozitesi ve erken ilkbahar ışığı kaldı. Üniversitenin ayaklarının altındaki taş basamakları her zamanki gibi griydi ama bugün sanki kül tabakası gibi görünmez, ince bir şeyle kaplıydılar. Elina sanki arkasında bir çeşit ağırlık çekiyormuş gibi yavaşça alçaldı; görünmez, biçimsiz ama çok gerçek.

Yatakhaneye giderken düşünmemeye çalıştı. Ama düşünceler arızalı bir musluktan akan su gibi kendiliğinden kafama damlıyordu: damla-damlama – «Bunu okuyorsan…”, damlama – «… o zaman her şey planlandığı gibi gidiyor.»

Kim yazdı? Ne için? Geleceğini biliyor muydun? Yoksa sadece korkmasını mı istiyordu?

Korkmuyordu. Hoşçakal. Korku değildi. Bu başka bir şeydi. Gergin bir beklenti, fırtınadan önceki gibi, gökyüzü hala hafifken, ancak hava zaten ağır bir şeyin kokusunu alıyor. Bu vesileyle.

417 numaralı oda.

Kapının önünde durup dinledi. Bir ses değil. Bir ses değil. Kapının dışında nefes yok.

Kapıyı çaldı. Bir kere. Saniye. Sessizlik.

Ve sonra koluna bastı. Kapı sanki o gün ilk kez değil de yüzüncü kez açılıyormuşçasına neredeyse zevkle kırıldı, zar zor duyulacak şekilde gıcırdadı.

Elina içeri girdi.

Oda onu steril bir boşlukla karşıladı. Her şey fazlasıyla doğru görünüyordu. Yatak yapılır, örtüler düz bir çizgiye çekilir. Masanın üzerinde tek bir kağıt parçası yok. Sadece ortada sanki onun için özel olarak sergilenmiş gibi siyah bir defter var. Kitap yok, fotoğraf yok, kişisel eşya yok.

Buradaki insan varlığını ele veren tek şey, henüz eskimemiş, ucuz tütünün hafif kokusuydu. Onu tanıdı: Koridorda sigara içen öğrencilerden biri geçerken kokusunu alabiliyordu. Yoğun, keskin ve mide bulandırıcı bir yanık kağıt kokusu var.

Kapıyı kapattı. Duygu yoğunlaştı: Sanki bir odaya değil de birinin hikayesinin anahtar deliğine girmiş gibi. Ve şimdi diğer tarafta.

Masaya doğru yürüdü. Oturdum. Bir not defteri aldım. Kapak kalın kağıttan yapılmış, mat, hafif pürüzlü. Yazıt yok. Logo yok, rakamlar bile yok. Yalnızca içeride – üçüncü sayfada – şu satır var:

«İzlendiğini bilmeden odaya giriyor. Göğsünde bir korku var ama yüzü sakin. Hareketleri öğrenilmiş. Beni arıyor. Ama ben onu çoktan buldum.»

Eli hafifçe titredi. Sanki birisi düşüncelerini ortaya çıkmadan bir an önce yüksek sesle söylemiş gibiydi.

Ayağa kalktı. Masadan uzaklaştı. Sanki kazara cildime su dökülmüş gibi, omurgamdan yukarıya doğru buz gibi bir hissin yayılmaya başladığını hissettim.

Etrafıma baktım. Oda fazla sessizdi. Duvarın arkasında kuşların, hışırtıların veya adımların olmadığı sessizlik. Sanki bu alan hayattan kesilip cam altına kapatılmış gibi.

Sandalyeye doğru yürüdü. Rastgele arkaya atılan battaniye, sanki el değmemiş gibi yabancı görünüyordu.

Ve yine de: arkada siyah bir nokta var. Yanmış doku. Çok küçük ama rastgele değil.

Oturdu. Parmaklarını gezdirdi; parmakları yanık kenara dokundu. Sonra şunu fark ettim: sandalyenin altında bir iplik vardı. Beyaz, ince, neredeyse halının rengiyle bütünleşiyor.

Onu çekti. Halı hafifçe kalktı ve altında bir flash sürücü ortaya çıktı. Küçük, eski. İşaret yok.

Evin ışığını açmadı. Sanki karanlıkta karar vermek daha kolaymış gibi. Veya korkmamak daha kolaydır.

Ancak dizüstü bilgisayarın ekranında «04.avi» dosyasının bulunduğu bir pencere açıldığında oda daha da karanlıklaştı. Sanki dosyanın kendisi bir kapıydı ve arkasında iyi bir şey yoktu.

Oynat tuşuna bastı.

Video aniden başladı. Kötü kalite. Kamera köşede yüksek bir yerde. Boş oda. Duvarlar gri. Bodrum veya bodrum gibi. Işık loş.

Çerçevede bir kız var. Sırtı kameraya dönük olarak oturuyor. Saç koyu ve uzundur. Eller dizlerin üzerinde.

Lamba yanıp sönüyor. Bir kere. İki. Kız başını kaldırıyor, çeviriyor… ve Elina bu yüzü tanıyor.

Victoria. Aynısı. Makaleden. Hikayeden.

Victoria kameraya bakıyor. Dudaklar hareket ediyor. Ses yok. Yalnızca boşluğun uğultusu. Sanki sessizliğin kendisi bir montajmış gibi.

Elina ona eşlik ediyor. Victoria da aynı şeyi tekrarlıyor. Birkaç kez. Tek kelime. Veya bir cümle.

Video analizi uygulamaları için öğrencilere tavsiye ettiği programı başlattı. Dudak tanıma. Veri yükleniyor. Bir dakika sonra sonuç belirir.

«Her şeyi kaydediyor. Yalnız olduğunu düşündüğünde bile.»

Elina videoyu kapatır.

Ekranda onun yansıması var. Loş. Solgun.

Apartmanda sessizlik var. Ve birden anladı: o yalnız değil. Asla yalnız değildi.

DÖRDÜNCÜ BÖLÜM – Kulak misafiri olunan sayfalar

Sabah olması gerekenden daha erken başladı.

Dışarıda henüz şafak sökmemişti ama Elina çoktan gözleri açık yatıyordu, bir rüyanın kalıntılarını gerçeklikten ayıramıyordu. Rüyada her şey farklıydı – Victoria orada değildi, flash sürücü yoktu, o lanet cümle yoktu. Sahil, çocukluğu, annesi ve alnına dokunan sıcak bir el vardı. Gözlerini açtığı anda her şey yok oldu.

Kahve sanki ataletle sanki kendi kendine demlendi. Telefon sessizdi, dizüstü bilgisayar kapalıydı.

Öyle görünüyor ki, önceki gün olan her şey onu polise, rektöre, gazetecilere kadar harekete geçmeye itmiş olmalıydı. Ama bunun yerine pencereyi açtı, sabah serinliğini içeri aldı ve orada durup şehri dinledi.

Böyle anlarda kişi özellikle savunmasızdır.

Dışarıda tehlike olduğundan değil. Ama çünkü içeride şüphe var.

«Belki de tüm bunlar bir kazadır?

Belki öğrencilerden biri flash sürücüyü bırakmıştır?

Belki birisi sadece iğrenç bir oyun oynuyordur?»

Ancak bu oyun giderek daha ciddi hale geldi.

Posta kutusunda onu bir mektup bekliyordu. Gerçek, kağıttan, iade adresi olmayan beyaz bir zarf içinde mühürlenmiş. El yazısı eski moda ve düzgün. Mürekkep mavidir. Ve o kıvrık harflerde, eğik şekillerinde ona tuhaf bir his veren bir şeyler vardı…

…sanki onun el yazısıymış gibi. Sadece biraz bozuk. Sanki kendi elinden başka bir şeyle yazmaya çalışıyormuş gibiydi.

Zarfı hemen girişte açtı. Kağıt kalın, pürüzsüz, badem gibi kokuyor.

Metnin ilk cümlesi havada dondu:

«Aynaya yaklaştığında yüzünü tanıyamadı; korkudan değil, anılarından.»

Elina yavaşça kapının yanındaki banka oturdu ve çarşafı açtı.

Bu bir hikayeydi. Sanki kendi sesinin notalarından yazılmış gibi birkaç sayfa. Onun kaleminden gelebilecek açıklamalar. Kendi içinde bulmaya alıştığı tonlamalar. Cümle dönüşleri, bir zamanlar ilk romanından çok samimi olduğu gerekçesiyle sildiği cümlelerdi.

Ama en önemlisi ikinci sayfadaki paragraf:

«Annesinin onu evde ilk yalnız bıraktığı geceyi sık sık düşünüyordu. Sonra yedi yaşındaydı. Duvarın arkasındaki gürültü, kapının çarpılması, kaloriferin kapatılmasından kaynaklanan soğuğu. Ve yerde kıvrılan kız kendi kendine şunu tekrarladı: „Korkma, sen zaten büyüksün.“»

Bu sahne onun yayınlanmamış taslağındaydı. Kimse okumadı. Yayıncı değilim, arkadaşım bile değil. Çok kişisel olduğunu düşünerek bunu kendisi çıkardı. Ama işte burada – kelimesi kelimesine.

Nefesi kesildi.

Sadece kulak misafiri olmadı. İçeriden çalındı. Anılardan, duygulardan, aklından hiç çıkmayanlardan.

Ayağa kalktı. Kağıtları bir kalkan gibi göğsüne bastırdı. Kafamda bir uğultu var, trenin çoktan kalktığı bir tünelde olduğu gibi, ama rüzgar hala gürültülü.

Son sayfanın arkasında bir yazı vardı. Küçük, neredeyse farkedilemez. Yazıldı:

«Sonraki bölüm: kim olduğumu öğreneceksin. Ama sadece okumaya devam edersen.»

Giriş kapısına, sokağa, gelip geçen arabalara baktı.

Dünya hâlâ aynıydı. İnsanlar işlerine gittiler. Kahvehaneler açılıyordu. Postacılar sabah gazetelerini dağıtıyordu. Ama onun içinde her şey farklıydı.

Korku değil.

Ve panik yapmayın.

Ve sonrasında anladığınız zaman gelir: Zaten hikayenin içindesiniz. Bir gözlemci değil. Tanık değil. Ve karakter. Seçilen kişi.

Elina daireye döndüğünde yaptığı ilk şey kapıyı kilitlemek oldu. Yavaşça, bir tıklamayla, ki bu daha önce formalite gibi görünüyordu, ama şimdi – onun dünyası ile bir başkasının bakışı arasındaki son engel.

Çaydanlığı ocağa koydu ama açmadı. Sanki bütünlük duygusunu yeniden kazanmak, nefesini içinde tutmak istermiş gibi omuzlarından tutarak orada öylece durdu.

Masanın üzerinde sayfalar vardı. Tam bir dosya gibi. Başkasının mektubu ama sanki onun kafatasından yazılmış gibi.

Tekrar okudu ve her paragrafta algıda algılanamaz bir şeyin nasıl değiştiğini hissetti – kelimeler bir hikaye gibi değil, sanatsal biçimde şifrelenmiş bir uyarı gibi gelmeye başladı.

Metnin köşesinde mürekkep kararmış. Yoksa onun hayal ürünü müydü?

Aniden dahili telefon çaldı.

Sanki rüyalar kapı zilini çalıyormuş gibi sıkıcıydı.

Kamerayı açmadan yaklaştı. Cevaplandı.

– Evet?

Sessizlik.

Yalnızca sessizlikte canlı bir şey vardır. Nefes? Yoksa rüzgar mı?

Bir daha sormadı. Bağlantıyı yeni kestim.

Mektuba geri döndüm. Onu gün ışığına çıkardı. Zarfın iç kısmında ince mürekkeple zar zor fark edilen bir damga var: MS 2:1.

Bunun ne anlama geldiğini bilmiyordu. Hoşçakal. Ancak bunun anahtarın olduğu hissi gitmedi.

Bakışları kitaplığa takıldı. Yüzlerce kitap arasında on yıldır dokunmadığı bir kitap vardı. Yalnızlığın Anatomisi’nin gri, omurgasız, eski kopyası. Bir zamanlar bu kitap üzerine bir tez yazmıştı. Ve kenarlarında notlar vardı. Bir mektuptaki el yazısına çok benzer.

Onu çıkardı. Toz hafif bir bulut halinde yükseldi ve birinin görünmez izi gibi bileğimi sardı.

Sayfa 201’de – «İzleyen Sayfalar» başlığı altında – bir zamanlar altını çizdiği bir bölüm vardı:

«Bir noktada metin bizi yazmaya başlar. Okuduğumuzu sanırız ama kelimeler zaten içimizde filizlenmeye başlar. Başka birinin performansındaki senaryolar gibi, önceden yerleştirilmiş düşünceleri telaffuz ederiz.»

Sanki daha önce orada olmayan ayrıntıların birdenbire ortaya çıktığı geçmişten bir Polaroid gibi kitabın başında oturuyordu.

Gözlemin fiziksel olmadığını hissetti. Sözlüdür. Dilsel.

İçeriden okundu.

O akşam çalışmaya çalıştı. Dizüstü bilgisayarımı açtım ve ödevlerimi düzenlemeye başladım.

Ancak öğrencilerden birinin makalesinde tuhaf bir şey fark ettim: Makalenin ortasında, dün sabah pencereden dışarı bakarken yüksek sesle söylediği kelimelerin aynısını içeren bir cümle vardı:

«Görünüşe göre yok olmaya başlıyorum. Varlık anlamında değil, ses anlamında.»

O yazmadı. Asla. Ama düşündüm.

Aynen öyle.

Masasının camının altında duran bir taslak çıkardı. Kendi satırları var. Bir yıl önce yazıldı. Başkalarının kitaplarında düşüncelerini fark eden kahraman hakkında. O zamanlar ilginç bir metafor gibi görünüyordu. Artık gerçekliğin belgesel bir yansımasıdır.

Elina ayağa kalktı. Aynaya gittim.

Kendime baktım.

Özel bir şey yok.

Ama beni korkutan da tam olarak buydu.

Sanki birisi yüzünü çok ustaca korumuş ama son günlerdeki olayların tüm izlerini temizlemiş gibiydi. Fazla sakin görünüyordu.

Ve aniden – neredeyse tesadüfen – fark etti: camın sol alt köşesinde bir parmak izi varmış gibi görünüyordu. Onun değil. İnce olanları var. Bu daha büyük ve kavisli.

Onu sildi.

İz kaldı.

Sabah saat birde bir ses ile uyandı.

Yüksek sesle değil. Neredeyse sessiz.

Sanki birisi halının üzerinde çıplak ayakla yürümüş gibiydi.

Ama daire sessizdi. Sessizlik yoğunlaştı, tenimize yapıştı. Ayağa kalkıp koridorun kapısını açtı. Hiç kimse. Ve burada – yerde, kapının yanında – bir parça kağıt. Sanki birdenbire düşmüş gibi.

Üzerinde mektuptakiyle aynı yazı tipinde basılmış tek bir satır var:

«Rasgeleliğin anlamını görmeye başladığınızda, rastgele diye bir şeyin olmadığını anlayacaksınız.»

BEŞİNCİ BÖLÜM – Çizgiler arasındaki aynada

O gece Elina uyumadı. Güvenli alan duygusu çalınmış bir çocuk gibi kıvrılmış, yatak odasının karanlığını içine çekerek sanki bir cevap verecekmiş gibi şehri dinliyordu.

Son 24 saat içinde başına gelen her şey alışılagelmiş mantığa uymuyordu. Ne kendi sesiyle yazdığı mektup, ne aynadaki silinemeyen parmak izi, ne kapının yanında duran, sanki orada büyümüş, parkenin içinden filizlenmiş gibi sessiz ve inatçı bir kağıt parçası, zehirli bir bitkinin kökü gibi.

Sabah beş civarında kalktı. Beden yabancı hissediyordu; yorgunluktan değil ama garip bir yer değiştirmeden dolayı, sanki kemikler bir rüyada yeniden düzenlenmiş, anlaşılmaz bir rüyanın yankısı gibi hafif bir titreşimi geride bırakmış gibi.

Mutfak soğuktu. Sıcaklıktan değil, anlaşılması zor bir şeyle doymuş havadan. Çay yaptı, pencerenin kenarına oturdu, avuçlarını pencere pervazına koydu ve aniden şunu fark etti: Artık versiyonlarla ilgilenmiyordu. Sürümler, açıklamalar, mantık – bunların hepsi gereksiz görünüyordu. Tek bir gerçek vardı: Birisi bunu yazıyordu. Ya da onu düşünüyor. Ya da belki başka birinin metninin sonucudur.