Znak Wywoławczy Donbas

ROZDZIAŁ PIERWSZY

Rok 2022. SWO. Dzień. Wiosna. Łysostep wschodniej Ukrainy. Ranny żołnierz Rosji Iwan Bykow, znak wywoławczy: "Donbas", leży na boku w okopie i unosi się nad nim bezzałogowy quadkopter z granatami przeciwpiechotnymi. Dron APU widzi wroga, celuje i zrzuca granat bez czeku na żołnierza. Granat delikatnie wchodzi między ciało a ścianę okopu, od strony klatki piersiowej. Donbas natychmiast obmacywa ją z prędkością, bierze i odrzuca na bok nogi z dala od okopu. Granat eksploduje i odłamkami nie uderza rannego wojownika.

Quadkopter kieruje drugi granat w otwór z tyłu młodego wojownika. Donbas rzuca rękę za plecy i po omacku wyrzuca ją na bok. Następuje eksplozja. Donbas patrzy na drona w górę. Z całych sił wstaje i ucieka przez okop ze zwłokami jego kolegów do kryjówki ziemianki. Quadkopter nie od razu zaczyna ścigać uciekiniera i zrzucając kolejne Pozostałe granaty na przemian. Po prostu rozmazuje. Donbas, przyciskając lewą ręką lewą stronę rany, w prawej ręce trzyma automat AKM-47 z granatnikiem podlufowym.

Zatrzymuje się, kładzie na plecach i, celując losowo w niebo, strzela z podlufki do piekielnego mechanicznego ptaka. Granat z hukiem i dymem wylatuje z lufy i uderza kamieniem, prosto do komory drona. Dochodzi do eksplozji i wyczerpany raną Donbas widzi rozrzucone po bokach odłamki. Traci przytomność.

Trzy lata wcześniej. Szkoła. Gabinet klasy 11. Lekcja historii. Nauczycielka stoi przy tablicy i wyjaśnia nowy temat. Słychać pukanie do drzwi. Drzwi się otwierają, do klasy wchodzi dyrektor, a wraz z nią nowa uczennica. Wszyscy uczniowie wstają.

– Witajcie uczniowie. Swami będzie teraz uczyć się nowej uczennicy o imieniu Masza Bykova. Jest uchodźczynią z Doniecka. Jej ojciec walczy w milicji. Cóż, wszyscy, Valentina Petrovna, Kontynuuj lekcję.

Dyrektor wychodzi z klasy. Nauczycielka podchodzi do Maszy.

– Idź, usiądź na wolnym miejscu. Won, Z wania Bykowem.

Masza uśmiecha się, idzie i ściska ramiona. Wszyscy towarzyszą jej spojrzeniem. Masza siada obok niego. Nauczycielka nadal wyjaśnia nowy temat. Masza otwiera torbę i wyciąga zapasy.

– Cześć. Jestem Wania. – Donbas wyciąga dłoń do uścisku dłoni.

– A ja jestem Masza. – Ściska mu rękę.

– A ty, z jakiego miasta?

Z Doniecka.

– Widziałaś wybuchające rakiety?

– Nie ma. Tylko słyszałam.

– Tak. Byków, uwaga na planszę. Albo wyjdziesz za drzwi. I chłopaki, skupcie się na temacie. Nadal masz Ege.

– Przepraszam, proszę. – Masza Przeprasza.

– Widzisz byki, Masza przeprosiła. Od razu widać wychowanie. A Ty tylko możesz spać na lekcjach. Mam nadzieję, Masza, że przejmiesz nad nim władzę.

– Nie jesteście spokrewnieni? pyta Jegor Bobrow.

– Nie ma. Jesteśmy mężem i żoną. Odpowiada zalotnie Masza.

– Tak. Bóbr. Teraz pójdziesz do tablicy.

– To mój kuzyn. – Szepcze Donbas.

– Gratulować. – Odpowiada Masza. – Spójrz na tablicę.

– Pardon. – Donbas zwraca wzrok na planszę. – Jesteś piękna.

– Wiem.

– A ja?

– Pogadamy. – Przerywa Masza.

– Zrozumieć.

ROZDZIAŁ DRUGI

Szkoła. Lato. Aula. Na balu maturalnym Donbas tańczy z Masza. Donbas patrzy na Maszę. Masza od czasu do czasu rzuca mu spojrzenie.

– Mash. Jak czekałem na ten dzień.

– Tak tańczyliśmy.

– Nie o to mi chodzi. Mam szkołę, tu siedzi. – Donbas wbija sobie palec serdeczny w gardło.

– Za dziesięć lat będziesz żałować.

– Wcale. Chyba że kentowie.

– Twoi przyjaciele, idioci.

– Prawidłowy. Nie są dziewczynami, prawda? To wy, dziewczyny, macie same rysunki.

– A Ty? Chwalcie się sobą, wszelkiego rodzaju bibelotami.

– Jakie to?

– Na przykład motocyklami.

– Masz rację. To wszystko śmieci. Powiedz mi lepiej, pojedziesz ze mną na śmieci, aby spotkać wschód słońca?

– Można go tu spotkać. Na przykład na werandzie.

Jaką to pamięć? Trzeba tworzyć wspomnienia.

Gdzie jest to niezapomniane miejsce?

– Nad rzeką.

– Nie zapomnij o wędce.

Donbas i Masza wyjeżdżają ze szkoły. Donbas i Masza siedzą na brzegu rzeki i patrzą na wschód słońca.

– Masza, kocham cię.

– Wiem.

– Skąd?

– Wszyscy widzą. Nosisz się ze mną jak z kryształowym wazonem.

– Nic nie noszę. A Ty mnie kochasz?

– Nie zostawisz mnie?

Donbas przytula Maszę i przytula do siebie.

– Umrzemy w jeden dzień.

– Najpierw musisz zdobyć wykształcenie. Potem mówić o miłości. Rodzina musi być karmiona, utrzymywana. A dzieci pójdą?!

– Jeszcze nie odbyłem służby wojskowej, a ty już o ślubie.

– Miłość bez ślubu? A kiedy wstąpisz do wojska?

– Wiosną. Czekasz? Pisanie listów.

– Listy? Smartfon jest.

– Tam, jak sądzę, zamykają komórki.

– W takim razie wydrukuję je na drukarce i odesłam na mydło twojej części.

– Więc mnie kochasz?

– I. Ale jeśli zobaczę, że spojrzysz na jakąś dziewczynę?!

– Dlaczego. Nie ma nikogo piękniejszego od Ciebie. Mówi nawet Bóbr. Masz szczęście, wania i baba.

– Co? Zabiłabym twojego bobra miotłą. Co to za słowo, Babo? Dziewczyna.

– Przekażę mu.

Prywatny dom Donbasu Bykowa. Wiosna. Sala. W Sali jest świąteczny stół z smakołykami i świętuje wielu przyjaciół i krewnych. Donbas i Masza siedzą razem. Po bokach, jego rodzice. Warto hałas. Wszyscy jedzą, piją i udowadniają coś sąsiadowi. Pełny mężczyzna wstaje i uderza widelcem w kieliszek. Wszyscy milczą. Берет в руку стакан и дожевывает.

– Zaraz połknę.

– Mów, wujku Bor. Oferuje Donbas.

– Gorzko! – Krzyczy i pije salwą. Wszyscy patrzą ze zdziwieniem. Ktoś się śmieje.

– Oszalałeś Stary? – Mówi jego żona Ciocia Luba. – To nie Ślub, tylko pożegnanie z wojskiem.

– To jest … Nalej żonę.... Siedzą razem, więc pomyślałem.... Niech plemię będzie służyło w dobrej wierze. Nie zawstydzaj naszego nazwiska. Byków! – Zaciska wolną rękę w pięść, marszczy brwi, marszczy usta w rurkę i patrzy na swoją pięść. – Musi brzmieć jak chrząszcze!

– Rozumiem cię, wujku Borya. Wszystko będzie dobrze.

– Wania. Jeśli zostaniesz, zostań chorążym. Zawsze będziesz pełny i pijany.

– Co radzisz? Całkowicie stracił rozum.

Ciocia Lyuba ciągnie męża za spodnie, aby usiąść na miejscu. Wujek Borya siada i znowu pije. Wydycha i śpiewa kozacką piosenkę "Zaprzęgajcie konie". Wszyscy go podnoszą i śpiewają w chórze. Donbas i Masza wychodzą ze stołu i idą do jego pokoju. Siadają na łóżku.

– Teraz nas nie potrzebują. – Donbas głaszcze policzek Maszy. Patrzy na niego smutno. Donbas całuje ją w usta i powala na łóżko. Masza go odpycha.

– Nie teraz i nie tutaj. Tak wielu ludzi.

– Będziesz na mnie czekał?

– Wrócisz i sprawdzisz.

– Jaka jesteś mądra. Nie wyobrażam sobie życia bez ciebie. Umrę bez ciebie.

– Co ty mówisz? Po prostu chcę, jak ludzie. Ślub, noc poślubna. Romantyk.

Prywatny Dom Marii Bykowej. Wiosna. Korytarz. Do drzwi wchodzi Donbas w mundurze wojskowym, z akselbantem, z ciastem i z bujnym bukietem czerwonych róż.

– Wania?! Maria rzuca mu się na szyję. Całują się. Donbas lekko odpycha. Masza wącha bukiet. Donbas klęka na jedno kolano i bierze ją za rękę.

– Maszeńka. Wyjdziesz za mnie?

Masza radosna patrzy na matkę i jest zawstydzona.

– Cóż, odpowiedz, nie każ kawalerowi czekać.

– Jestem nieśmiały. – Masza chowa się za bukietem. – I.

Donbas wstaje z kolana.

– Szkoda, że twojego ojca nie ma, by prosić go o błogosławieństwo. U kozaków tak.

– W czym problem. Możesz zadzwonić do niego na rozmowę wideo i zapytać. Rozwiń się, wejdź. Masza odłóż czajnik. Komputer w sali.

Donbas podaje ciasto Maszy i idzie do sali. Matka siada przy komputerze.

– Może najpierw śpiewasz?

– Nie ciocia Lena. Najpierw sprawa, potem pierniki.

Na ekranie pojawia się twarz ojca Maszy.

– Cześć moi drodzy. Jak się masz? Masza, Grishka?

– Gryszka w szkole. A Masza jest w kuchni. Teraz wystarczy. Jak się masz, kochanie. Dbaj o siebie. Mamy wakacje. Wania wróciła z wojska. Chce cię zapytać.

Matka wstaje.

– Wezmę to.

Donbas bierze krzesło i siada. Masza siada obok.

– Życzę ci zdrowia, Wujku Grisha.

– Cześć Ivan. Cześć Marya. A ty patrzysz. Wania dojrzał. Od razu widać.

– Podziękowanie. Wujek Grześ.

– O co chciałeś zapytać?

– Proszę o rękę twojej córki. Przysięgam chronić ją i chronić jak moją Ojczyznę.

– Zgadzam się. Błogosławię was i pragnę żyć razem sto lat i umrzeć w jeden dzień. Kiedy myślisz o zorganizowaniu ślubu?

– Jesienią, po zbiorach. Podejmę pracę w gospodarstwie jako kierowca KAMAZ, właśnie zarobię pieniądze na wesele. – Mówi Donbas.

– Dobrze myślisz, ziętku. Ech, zrozumiałbym wnuki.

– Poniańczyć.

– Masza, powiedz mamie.

– Jest tutaj, tato. Tęsknimy. Kiedy przyjedziesz?

– Jestem Grishenka.

Lenusik Dostanę urlop jesienią i przyprowadzę babcię na stałe z Doniecka....

– Bez ciebie nie zaczniemy. Poczekamy. – mówi Donbas.

– No dobra, moje złote. Dzwonią do mnie przez radio. Nie choruj. Przed kontaktem.

Sygnał jest przerywany.

ROZDZIAŁ TRZECI

Prywatny dom Donbasu Bykowa. Lato. Wieczór. Donbas na podwórku tnie Drewno. Masza nosi drewno do drwala. Blada matka Maszy podchodzi do furtki.

– Wania.

– Och! Ciotka Len. Masza. Przyszła matka. Wejdź do domu, ciociu Len.

– Podejdź do mnie. – Donbas i Masza zaglądają i podchodzą do furtki.

– Coś się stało, mamo?

– Tata został zabity. – A ciotka Leny wybucha szlochem. Masza przytula matkę i też płacze. – Oto pogrzeb. – Ciocia Lena wyciąga zawiadomienie do Maszy.

– Trzeba było zadzwonić do biura wojskowego.

Nie służył w armii rosyjskiej.

– Ciociu Len, chodźmy do domu.

Masza, jej matka i Wania idą na werandę. Ojciec i matka Donbasu wychodzą. Uśmiechać.

– Witaj swatja. Wesoło mówi Ojciec.

– Czekaj Sidor. Coś się stało. Odrywa matkę swojego męża.

Wujek Grisza nie żyje.

Japoński miejski. Jaki smutek. – Współczuje Ojcu. – Proszę wejść do domu.

– Co za smutek. – Matka Donbasu zaczyna płakać.

Wszyscy wchodzą do sali i siadają.

– A on chciał przyprowadzić mamę. – Mówi matka Maszy.

– Mama. A babcia wie?

– Raczej nie. Ze względów bezpieczeństwa nie podał jej adresu w aktach osobowych. Tylko nasz adres.

– Swatya, musisz to zgłosić. I tak trzeba.

– Jak ją stamtąd zabrać? – mówi Matka.

– Jak. Pojadę. – Mówi Masza. – A Ty zostaniesz z Grishką.

– Dlaczego jedziesz? – dziwi się Donbas. – Pojedziemy razem.

– Ale pracujesz, prawda?

– Wezmę urlop bez opieki.

– Teraz Sprzątaczka, nie pozwolą ci odejść. – Mówi Ojciec Wani. – Uciekniesz, zwolnią Cię.

– Nie mogę przyprowadzić babci? Powiem jej o tacie. Mam dwadzieścia lat. Allais.

– Ale tam jest wojna? – co? – pyta Matka Donbasu.

– Teraz Donieck nie jest bombardowany od dwóch miesięcy. Więc mam czas, żeby ją odebrać.

Dworzec. Peron. Pasażerowie wsiadają do wagonów. Donbas i Masza stoją przy wejściu do wagonu. Kontroler sprawdza bilety i pomija wejście na pokład.

– Uważaj. Dzwoń co dwie godziny. – mówi Donbas.

– Nie jadę na front, tylko do babci. Przy okazji, przyjdę do Ciebie z niespodzianką.

Ogłoszono wysłanie pociągu do Moskwy. Donbas mocno całuje Maszę.

– To wszystko. Dopóki. Kochana.

– Masza. Kocham cię.

– I kocham cię.

Masza wchodzi do wagonu. Pociąg rusza. Donbas jedzie z pociągiem i szuka przedziału. Masza pojawia się w oknie i wysyła pocałunek. Pociąg odjeżdża z dużą prędkością.

Panorama Pola. Dzień. Kombajny idą oddziałem, a do każdego z nich od czasu do czasu podjeżdża pojazd ciężarowy, aby wypełnić nasiona w ciele. Donbas na KAMAZ podjeżdża do wyzwolonego kombajnu i wyrównuje się z prędkością z kombajnem. Ze ślimaka ziarno zaczyna wlewać się do ciała. Dzwoni smartfon. Na ekranie twarz Maszy. Donbas zawiera zestaw głośnomówiący.

– Cześć Kochanie. Ano. Gdzie jesteś?

– Jestem w Doniecku, na dworcu kolejowym z babcią.

Na ekranie pojawia się babcia.

– Cześć Wania. – Macha babcia.

– Witaj Baba Frosia. Jak zdrowie?

– Dobra. Jak się masz?

– Na sprzątaniu.

– Może nie na czas?

– Nie. W porządku.

– Teraz Masza będzie mówić.

– Wan. Zabraliśmy bilety z powrotem na jutro. 12 godzin. Będziemy za cztery dni.

– A że babcia jest taka Wesoła? Nie powiedziałaś?

– Nie ma. W pociągu powiem. No dobra. Bo jesteś za kierownicą. Zadzwonię jutro rano. No dalej. Chpoki-chpoki.

– Chpoki-chpoki

Komunikacja zostaje przerwana. Słychać sygnał kombajnu i Donbas naciska na gaz. Jego ciężarówka odjeżdża z kombajnu. Na jego miejsce podjeżdża inna ciężarówka.

Pokój W Donbasie. Rano. Donbas śpi. Budzik brzęczy. Donbas wyciąga rękę i wyłącza ją. Wstaje i za pomocą pilota włącza telewizor. Muzyka wiadomości jest odtwarzana na ekranie.

Donbas ubiera się i patrzy.

– …Dziś w nocy Donieck ponownie został ostrzelany przez terytorium kontrolowane przez APU. Rakieta uderzyła w dom przy ulicy górników. Ratownicy rozbierają gruz, mając nadzieję na odnalezienie żywych. Zgłoszono już czterech zabitych i dziesięciu rannych. Andriej Sawin, Igor Wudejko i Irina Karpowa. Wiadomości z Doniecka.

Donbas bierze smartfon i dzwoni do Maszy.

– Abonent poza zasięgiem. Oddzwoń później.

Donbas dzwoni do matki Maszy.

– Tak.

– Dzień dobry, ciociu Len. Nie mogę dodzwonić się do Maszy. Poza strefą.

– Witaj. Może śpi i wyłączyła. Często to robiła.

– Oglądałeś wiadomości?

– Nie ma. Właśnie przyszłam ze stodoły. Zarządzać. A co się stało.

– W wiadomościach poinformowano, że w nocy Donieck został ponownie ostrzelany.

– Co ty mówisz. Powiesić. Zadzwonię do mamy … Alo. Wania, mama też jest poza zasięgiem.

Donbas patrzy na zegarek.

– Ciocia Len. Może naprawdę wyłączyli. Spóźniam się do pracy.

– Idź Wania. Zadzwonię do Kume. Mieszka na sąsiednim podwórku.

– Zadzwoń. Powiadom mnie.

Donbas wsiada do kabiny i rusza. Rozlega się dzwonek.

– W kontakcie.

– Wania. – Matka Maszy płacze. – Zadzwoniłam. To pocisk uderzył w ich dom.

– Co?

– Wania. Była w drugim miesiącu.

– Co? Dlaczego mi nie powiedziano?

– Poinformowała mnie, kiedy była już w pociągu. I co ci powie po powrocie. Ale wciąż jest nadzieja. Parsowanie nie jest zakończone.

– Myślisz, że w gruzach żyją? Donbas rusza z miejsca.

– Nie wiem, co myśleć.

– Dopóki nie znajdą zwłok, żyją. Zadzwoń później do swojej dziewczyny. Niech zgłosi wynik.

Komunikacja się kończy. Donbas wciska gaz do pełna i zrywa z miejsca.

W garażu pracują pracownicy. Z pisku poślizgi gwałtownie się odwracają.

– Wyrwałem się.

– Musisz się wypić.

– A szef nie może znieść szaleńców.

Donbas pędzi po polu z dużą prędkością. Bierze smartfon.

– A co, ciociu Len?

– Zadzwoniłam. I policji i policji. Podczas demontażu Ruin domu, ciał Maszy i babci nie znaleziono. Nie wsiadali też do pociągu, chociaż bilety zabrali poprzedniego popołudnia.

– Żyją. Czuję. Przez całe życie będę ją szukał i znajdę. Nie wierzę, że nie żyje.

W czasie zbioru zbóż Kombajny idą oddziałem, a do każdego z nich od czasu do czasu podjeżdża pojazd ciężarowy, aby wypełnić nasiona w ciele. Donbas na Kamazie z prędkością podjeżdża do uwolnionego kombajnu i uderza w jego bok. Kombajn zatrzymuje się i stamtąd wyskakuje zdrowy starszy Kombajn wujek Borja, brat ojca Donbasu. Biegnie do wgniecionej kabiny Kamaza. Otwiera drzwi.

– Żywy?

– Chyba tak.

– Co Ty, buhoy?

– Nie, pomyliłem pedały.

– To wszystko, Schumacher. Teraz gonią z pracy i pozbawiają praw. Jak zadośćuczynić za szkody, żal ty łykasz? wujek Borja pomaga Donbasowi wydostać się z kabiny. Stawia na nogi. – Zobacz, jak wgniótł obie techniki? Tu Lama pachnie, nie mniej.

– Pójdę na wojnę, na Donbas jako ochotnik. Od dawna chciałem.

– Donbas, ty Donbasie-Uśmiecha się wujek Borja i dłonią pociera czubek głowy chłopakowi. – Kto cię zabierze? Rozbijesz tam Czołgi. Matka i ojciec by żałowali. Drodzy ludzie na wsi.

– Daj spokój, wujku, nie lecz. Rozwalę kiedyś, nie widać smalcu. Lepiej wezwij pogotowie.

ROZDZIAŁ CZWARTY

Piwnica. Dzień. Nasze dni. Donbas powoli otwiera oczy i widzi przed sobą piwnicę z rurami. Słabe światło przechodzi przez małe okienko u góry ściany. Z daleka słychać zbliżającą się ukraińską mowę. Przez ciemność pojawia się zmaltretowana twarz mężczyzny w cywilnym ubraniu i białej opasce na prawym rękawie.

Za nim wychodzą z mroku pozostałe kobiety i mężczyźni. Wśród nich jest dwoje dzieci. Wieku przedszkolnym i szkolnym. W sumie jest dziesięciu ludzi, w towarzystwie trzech nazistów, Olesia, Wasila i Oleny. Na mundurze mają emblematy faszystowskiej grupy Azow, z karabinami maszynowymi w pogotowiu.

– (ukr.) Tak stanęli twarzą do muru-rozkazuje surowo po ukraińsku jeden z żołnierzy sił zbrojnych, o imieniu Oleś. – A teraz na kolana.

Donbas przez zasłonę widzi, że inni męczennicy mają zmaltretowane twarze i białe opaski na rękawach. Stoją w szyku, z opadającymi głowami. Naziści zaczynają z siłą naciskać niektórych w ramiona w kierunku podłogi i padają na kolana jeden po drugim. Pojawia się Kobiecy płacz i szeptane modlitwy.

– Oszczędziliście dzieci, diabły. – Mówi dusi się w głos starsza kobieta.

– Za co nas tak robicie? – dodaje mężczyzna.

– Dzieci? – stary jest oburzony.

Oles wyciąga broń i strzela w sufit. Dudnienie strzału odbija się echem w piwnicy. Zapada cisza. Nazista kieruje pierwszą ofiarę lufą pistoletu w tył głowy.

– (ukr.) Wszyscy się zamknęli!! Rozkaz głównodowodzącego Zełenskiego, nie słyszeliście? Wszystkich koloborantów z białą symboliką na rękawie-rozstrzelać jak zdrajców.

– (ukr.) Wy, ssuki, ojczyznę naszą sprzedaliście maskalom za pomoc humanitarną. – wspiera swojego dowódcę Wasyla.

– (ukr.) Stój, Oleś! – woła Olena. – Zapytaj, czy jest wśród nich lekarz?

– (ukr.) Pytanie jasne, diabły wstydliwe? Nie słyszę odpowiedzi.

– Jestem weterynarzem. – Słychać męski drżący głos.

– (ukr.) Tego zostaw, a resztę kończ.

– Co wy czynicie, Słowianie? – przez ból próbuje wykrzyczeć Donbas. – Jesteśmy braćmi, prawda?

– (ukr.) Wilk tambowski dla Ciebie i brata i towarzysza. – Oleś z diabelską drwiną oddaje kilka strzałów, a ludzie spadają z kolan kamieniem. Zostaje sam.

– (ukr.) Więc jesteś u nas medykiem. – Uśmiecha Się Oleś. – Dasz radę ujarzmić tego maskala na kilka dni?

– Jestem weterynarzem, a nie chirurgiem. Mężczyzna odpowiada przerażony.

– (ukr.) Świnie wykastrowane?

– I.

– (ukr.) No i tyle. Co to nie jest Świnia? Po prostu zszyj mu dziurę, żeby zatrzymać krew.

– (ukr. A po co w ogóle ten Ork? – co? – pyta Olena przy oknie.

– (ukr. Polak chciał go przesłuchać. Vasil, przynieś apteczkę.

– (ukr. A co, ma w sobie igły?

– (ukr.) To amerykańska apteczka, dziwaku. Ma wszystko. A nawet Tromodol.

– (ukr.) I prezerwatywy. – śmieje się Olena.

Wasil odchodzi w ciemność.

– Czym dezynfekować? – co? – pyta drżącym głosem mężczyzna.

– (ukr.) Smark.

Weterynarz siada do Donbasu i otwiera ranę spod ubrania.

– Po prostu nie wytrzyma dnia. Może zapaść w śpiączkę. Rana jest głęboka.

– (ukr.) Dużo mówisz, suko maskalska. – krzyczy w ciemność. – Wasil, zajmij gorylkę.

Z ciemności wyłania się chód złodzieja chudego bojownika z apteczką w jednej ręce i butelką bimbru w drugiej. Oleś wyjmuje z uprzęży nóż wojskowy i podaje go weterynarzowi. Vasil wręcza mu apteczkę. Z gardła bierze łyk i proponuje swoim współpracownikom. Olena bierze, a także podchodzi do butelki i przekazuje Olesiowi.

– (ukr. Chwała Ukrainie! – wydychając, krzyczy Oleś.

– (ukr.) Chwała Bohaterom! – oboje odpowiadają. Oleś wręcza butelkę weterynarzowi. (ukr. A Ty co milczysz?

Bierze z rąk Olesya tarę i wylewa krwawiącą ranę. Donbas gwałtownie otwiera oczy i krzyczy w agonii. Weterynarz ponownie wypełnia ranę. Na Zewnątrz rozlega się eksplozja, a tynk wylewa się z sufitu. Oleś krzywi się i patrzy przez okno.

– (ukr.) Znowu zaczęli prasować, maskowali wstydliwe.

– (ukr.) Oleś, czy on tak wszystko wylewa? – oburza się Olena.

– (ukr.) Słyszysz, mięso? Oszczędniej z paliwem. Nadal będziemy tu spędzać czas na wędrówce.

– To już koniec.… Szyć.

Weterynarz pobiera sterylne nici i igłę z apteczki. Wydycha głęboko i zaczyna szyć bez znieczulenia. Donbas zgrzyta zębami z bólu.

– (ukr.) Co Maskal, boli? Będziesz bardziej chory. Z włączoną lutownicą w dupie.

– (ukr.) Lub z pianką poliuretanową. – dodaje Olena.

Weterynarz kończy i patrzy na Olesia. Ten Ostro celuje mu w czoło pistolet i strzela niezwłocznie. Zwłoki padają martwe.

– (ukr. A tego tu zostawimy ?

Na Zewnątrz rozlega się eksplozja, a fala uderzeniowa odłamków szkła leci na bojowników. Są osłonięte plecami i rękami. Olena spada z okna na plecy i z jego oka wystaje duży odłamek z rozerwanego pocisku.

– (ukr.) Nie, w kandejku jego. Bo zginie przed przybyciem Polaka.

– (ukr. A ja? – jęczy Olena.

= (ukr. A Ty jesteś frajerem , bo zdechłaś. – Oleś odwraca się do Bazylego-nie zapomnij o bańce z apteczką.

I oboje biorą za nogi nieprzytomnego Donbasu i ciągną w ciemność korytarzem.

Donbas leży na podłodze i słyszy rozmowę Olesia przez radio w języku rosyjskim z najemnikiem Polakiem.

– Oleś, jesteśmy w drodze. Zaraz przyjedziemy.

– Palma cię spotka. – Odpowiada Oleś.

– Dobry. Koniec komunikacji.

Donbas rozgląda się po pokoju i widzi na ścianach obraz. "Mieszkanie, czy co? ». Oleś zmienia falę na walkie-talkie.

– (ukr.) Hej chłopcy. Przyjrzyjcie się bliżej. Poznaj bander-mobile Black. Jak zobaczysz, Latarnia morska. Innych obcych walcie.

– (ukr.) Przejęty.

– (ukr.) Koniec komunikacji.

Przy rozbitym oknie stoi Wasil z karabinem snajperskim i patrzy w celownik. Strzał.

– (ukr.) Jest kontakt.

– (ukr.) I kogo? – Oleś kładzie krótkofalówkę na stole.

– (ukr.) Tak, sykuha. Lat 13. Po wodę szła. – Uśmiecha Się Wasil. – Chuj z suszniakiem?!

– (ukr.) Musimy wysadzić ich piwnicę, kiedy będziemy spadać.

– (ukr.) A jak? Dziedziniec jest przebijany maskami. Oni, suki, dom po domu. Lepiej je tak przerabiam. Przydatne do ćwiczeń.

– (ukr. Polak ma granatnik. Przynajmniej tak było.

– (ukr.) Jeśli będzie ktoś. Co się dzieje na świecie? Wróble laptopa.

Oleś otwiera laptopa i pstryka palcem wskazującym w klawisze. Głos prezydenta Zielińskiego.

– (ukr.) Drodzy rodacy. Nasze wojska z powodzeniem przekroczyły granicę rosyjskich okupantów i już zbliżają się do Rostowa. Zwycięstwo należy do nas. Chwała Ukrainie.

– (ukr.) Tu drapie-śmieje się Wasil i znowu strzela. – Mam kontakt. Prawdopodobnie jej tata. … Tylko że cofamy się w dupie.

– (ukr.) Nie panikuj. Zobaczmy, co mówią inni.

Wybuch na ulicy. Oleś bierze Radio.

– (ukr.) Hej Palma, co tam masz?

Nagle Rosyjska kula uderza Wasila w głos i wylatuje z mózgiem przez tył głowy. Martwe ciało stacza się na podłodze.