Wetenschap bevestigt – 3. Verzameling wetenschappelijke artikelen

Behruz ging de kasteelpoort binnen en zag: er is een enorm gebouw, er zijn veel ayvans (Ayvan is een overdekt terras) en kamers, de muren zijn overal bedekt met schilderijen, de vloeren zijn gemaakt van marmer en porfier (Porfier is een vulkanisch gesteente. Porfier (stof) is een paars gekleurd materiaal dat wordt gebruikt voor de vervaardiging van bovenkleding van koninklijke personen en andere belangrijke personen). Hij vond het eerst heel leuk om naar dit alles te kijken, maar toen dacht hij plotseling: «ik kwam immers voor mijn broers en verloor onmiddellijk mijn hoofd voor deze schilderijen, zozeer zelfs dat ik mijn broers vergat! Ik sta alsof ik betoverd ben! Dat klopt, ze noemden dit kasteel betoverd!»

Hij verliet zijn huis en ging op zoek naar zijn broers. Hij ging van Iwan naar Iwan, van kamer naar kamer, totdat hij een kamer bereikte die groter was dan de anderen, en zag zijn broers daar verward staan, verbaasd in hun vinger bijten, voor een schilderij. Hij was blij bij de aanblik van zijn broers. Rondkijken en zien: wat een prachtige schilderijen! Hij zei tegen zichzelf:

«We hebben hier een expert nodig om alles uit te zoeken! Het lijkt erop dat deze schilderijen werden getekend door de hand van de profeet Mani zelf! (Mani is een semi-legendarische profeet, de grondlegger van de religie van het manicheïsme (III eeuw na Christus). Manichean tempels werden versierd met muurschilderingen, en daarom Mani zelf werd beschouwd als een ervaren kunstenaar).

Toen liep hij naar de broers toe en keek naar het beeld waar ze naar keken. Toen zonk zijn hart, en ook hij was verdoofd van verbazing. De drie staarden naar het schilderij tot het donker werd. We brachten de nacht daar, in het kasteel, lijden van honger en dorst. Toen de zon opkwam en het heel licht werd, kwamen ze terug naar het schilderij. Deze keer onderzocht Behrouz haar en zag naast haar een inscriptie in het Chinees, gaande van boven naar beneden: «Mei-Kui-Gul, dochter van de Chinese keizer.«Zodra ik het gelezen had, wendde ik me tot mijn broers en zei::

– Dit is een portret van de dochter van de Chinese padishah, en ze is nu zelf in dit land, en we weten niet zeker waarom we hier stomverbaasd waren voor haar zielloze beeld!

Afruz zegt dit:

– Dat klopt, zeg je! Ik werd verliefd op degene die hier is geschilderd, en totdat ik bij haar voor de deur kom, zal de zoete drank van het leven bitter voor me zijn! Wat er ook gebeurt, ik stap nu op mijn paard en Ik zal hem dag en nacht rijden tot ik in China ben. Daar zal ik naar de Chinese keizer gaan en hem vertellen dat ik een prins ben en om de hand van zijn dochter vragen en eraan toevoegen: neem dit zwaard en hak mijn hoofd af, of geef me je dochter! En jullie gaan allebei terug naar onze vader en vertellen hem alles over mij.

De jongere broers werden zelf verliefd op dat meisje, maar ze durfden het niet openlijk te zeggen en zeiden daarom niets.:

– Nee, We kunnen je niet alleen laten gaan. We gaan met je mee.

Hoezeer hij hen ook probeerde over te halen niet te gaan, ze antwoordden:

– We moeten gaan!

Uiteindelijk vertrokken ze uit het betoverde kasteel naar de Chinese hoofdstad. Ze reisden door veel verschillende steden totdat ze de hoofdstad van China bereikten en daar stopten in een karavanserai. De volgende dag ging Afruz naar het badhuis, waste zich grondig, zalfde zijn haar en stond op het punt naar de keizer te gaan. Maar toen vertelde de middelste broer Shahruz hem:

«Je kunt het niet op die manier doen. De keizer zal zijn dochter waarschijnlijk niet aan een buitenaards wezen willen geven. Je kunt beter naar zijn dochter gaan en haar van je laten houden. Wanneer je haar lokt en haar in een valstrik vangt – dan-of haar vader het ermee eens is of niet – zal ze nog steeds je vrouw worden. Afruz reageerde hierop:

– Nee, dat doe ik niet. Ik weet dat niemand bij dit meisje kan komen.

Kortom, hij ging naar het paleis van de Chinese keizer, stelde zich voor aan de opperbevelhebber en vroeg toestemming om de keizer te zien. En hij liet weinig mensen naar hem toe komen en de hoveling antwoordde::

– Zoek uit, controleer zorgvuldig of hij de waarheid vertelt dat hij de zoon van de sjah is. Vraag hem of hij me een boodschap van zijn vader bracht, of dat zijn vader boos op hem was en hij hier kwam om mijn bemiddeling te vragen zodat ik ze kon verzoenen. Of misschien zoekt hij zijn toevlucht in mijn paleis? Hoe dan ook, als hij een boodschap bracht, neem het weg en breng het naar mij.

Toen de hoveling naar Afruz kwam en hem over alles begon te ondervragen, was hij van streek en zei::

– Het is allemaal verkeerd en verkeerd! Ik droomde ervan om naar China te gaan en daar de keizer te zien. Natuurlijk heb ik een verzoek aan hem, maar ik kan niemand anders dan hem over dit verzoek vertellen.

Ze hebben lang onderhandeld. Uiteindelijk liet de keizer Afruz binnen. Hij kwam, boog diep, legde geschenken aan de voeten van de keizer, probeerde zoveel mogelijk zoet te zijn en onderwerping te tonen. Toen de keizer erachter kwam dat Afruz de waarheid sprak, dat hij echt de zoon van de koning was, begon hij hem zeer genadig te behandelen en zei::

– Je bent net mijn neef. Omdat u naar mij bent gekomen, is het niet gepast voor u om in een karavanserai te verblijven (een karavanserai is een groot openbaar gebouw in het Nabije en Midden – Oosten en Centraal-Azië, in steden, op wegen en in onbewoonde plaatsen, die dienen als schuilplaats en parkeerplaats voor reizigers, in de regel-voor handelskaravanen). Ik zal een heel huis voor je klaarmaken.

Toen wendde hij zich tot de dienaar:

– Bereid je voor op shahzade (shahzade-Perzisch. «de zoon van de koning, prins») een van mijn huizen met een tuin, slaven, dienstmeisjes, een poortwachter en eunuchen, zodat hij niet in de karavanserai blijft.

Afruz stemde toe, maar zei niet dat hij niet alleen was, maar met zijn broers, die ook bij de karavanserai stopten. Enkele dagen woonde hij in het huis dat hem was toegewezen. Gedurende deze tijd maakte hij vrienden met slaven en dienstmeisjes en begon hen stilletjes over Mei-Kui te vragen: Hoe is ze, gaat ze trouwen of niet? Is ze verliefd op iemand of is er iemand verliefd op haar? Heeft ze een verloofde? Hierover vertelde een van hun dienstmeisjes, die alles over Mei-Kui goed wist, hem:

De prinses in het hele uitgestrekte Chinese land heeft geen gelijke in schoonheid, en zo mooi als ze is, ze is net zo redelijk. Ze wil een bruidegom kiezen die ze graag zou willen. Veel prinsen kwamen om te woo, maar ze wilde niet een van hen, en zelfs de zoon van de Indiase padishah niet van haar.

Afruz gevraagd:

«Wat zegt haar vader daarover?»

Het meisje antwoordde:

Ze was het met haar vader eens dat ze iedereen zou ondervragen die haar wilde verleiden, en als hij redelijk bleek te zijn, zou ze zijn vrouw worden, zelfs als hij een bedelaar was, en als hij onwetend was, zou ze niet met hem trouwen, zelfs als hij een padishah was.

Laten we Afruz voor nu verlaten en praten over Shahruz en Behruz.

Toen ze beiden zagen dat de oudere broer drie of vier dagen niet verscheen, werden ze bezorgd en dachten: «en wat als, God verhoede, de keizer boos werd op Afruz en hem doodde of in de gevangenis gooide?»

Verontrust, gealarmeerd, zochten ze het paleis van de Chinese keizer op, kwamen naar de opperbevelhebber en vroegen hem naar zijn broer.:

Wat is er gebeurd met de man die hier een paar dagen geleden kwam?

Hij antwoordde hun:

– De keizer stelde hem een huis ter beschikking met een tuin, slaven en dienstmeisjes. Hij doet het goed.

De broers vroegen hem of ze, indien mogelijk, hen konden toestaan om Afruz te bezoeken. De hoveling vroeg:

«Bent u familie van hem?«Die zeggen:

– Ja, Hij is onze oudere broer.

Toen leidde de hoveling hen naar Afruz. Hun komst was zeer onaangenaam voor Tom. De jongere broers, zodra ze zagen dat de oudere levend en wel was, waren erg gelukkig. We zaten twee uur bij hem, praatten en vertrokken. De hoveling vertelde de Chinese keizer over dit bezoek, en hij vond de daad van Afruz niet leuk: waarom zei hij niets over de broers, waarom liet hij ze achter in de karavanserai? Daarna stopte de keizer met het accepteren van Afruz met dezelfde eer en respect, hij begon hem heel anders te behandelen.

Op het einde, afruz ' s geduld liep op, en op een dag vroeg hij een hoveling:

«Als ik de keizer om iets vraag, wordt hij dan niet boos? Kan ik hem alles direct vertellen, of moet ik het eerst aan iemand anders vertellen zodat zij het hem later kunnen vertellen?

De hoveling antwoordde:

– Nee, Hij zal niet boos zijn. Maar je moet eerst zijn toestemming vragen en dan een verzoek doen.

Afruz vroeg toestemming en ging naar de keizer. Hij ging naar binnen, boog voor de grond, kuste de drempel. En de keizer was die dag in een goed humeur. Twee mensen die hij beschouwde als doornen op zijn pad, slaagde hij erin om te elimineren door sluwheid, twee of drie goed nieuws over dergelijke gevallen kwam uit verschillende delen van het land, en bovendien, een mooie slaaf werd gebracht uit Kashmir, uit India. En hij was niet vies van praten met iemand of het vervullen van iemands verzoek.

Toen de prins zag dat de keizer vrolijk was, dacht hij: «het lot is gunstig voor de vervulling van mijn wens!»

Voordat hij sprak, boog hij nog een keer naar de grond en vroeg opnieuw om toestemming. De keizer vroeg hem:

Waarom vertelde je me niet op de dag dat je bij ons kwam dat je nog twee broers bij je had en vroeg je me niet om ze in mijn plaats te zetten? Immers, deze broeders wilden je niet alleen laten, ze kwamen met je mee van het andere einde van de wereld, ze zouden in een moeilijk moment bij je zijn geweest. Waarom heb je ze verlaten als je geluk had? Het beviel me niet wat je deed!