Wetenschap bevestigt – 3. Verzameling wetenschappelijke artikelen

Редактор Андрей Тихомиров

ISBN 978-5-0059-5695-8 (т. 3)

ISBN 978-5-0059-5237-0

Создано в интеллектуальной издательской системе Ridero

Wetenschappers hebben ontdekt wanneer een persoon kleding begon te gebruiken

In een grot aan de Atlantische kust van Marokko hebben archeologen meer dan 60 botwerktuigen ontdekt die oude mensen gebruikten om kleding van leer en bont te produceren. De leeftijd van de vondsten is 90—120 duizend jaar. Dit is het oudste bewijs tot op heden van de vervaardiging van kleding door vertegenwoordigers van Homo sapiens. De resultaten van de studie zijn gepubliceerd in het tijdschrift iScience.

Het begin van het gebruik van kleding is een belangrijke mijlpaal in de geschiedenis van de mensheid. Zijn verschijning markeert niet alleen de opkomst van de mens naar de volgende stap in culturele en cognitieve evolutie, deze innovatie heeft mensen de mogelijkheid gegeven om zich buiten Afrika te vestigen, in koudere en meer ongunstige regio ' s vanuit het oogpunt van het klimaat.

Archeologen en antropologen zijn het erover eens dat Homo sapiens kleding begon te gebruiken in het late Plioceen, maar ze konden tot nu toe niet preciezer zeggen: leer, bont en andere organische materialen die worden gebruikt voor de productie zijn slecht bewaard gebleven in het archeologische record. Daarom proberen wetenschappers voortdurend indirect bewijs te vinden van het verschijnen van kledingproductietechnologieën bij oude mensen – gespecialiseerde hulpmiddelen voor het maken van huiden.

Onderzoekers die de site van een oude man in de Contrebandier-grot in Marokko bestuderen, hebben hier ongeveer 12.000 fragmenten van dierlijke botten gevonden, waarvan er minstens 60 door wetenschappers zijn geïdentificeerd als hulpmiddelen voor het villen en villen. De gevonden botgereedschappen hebben een bepaalde juiste vorm, ze zijn gepolijst en gladgestreken, wat duidt op langdurig gebruik.

Naast de botwerktuigen werden botten gevonden van kleine pelsdragende dieren – zandvossen, gouden jakhalzen en wilde katten – met sporen die erop wijzen dat de dieren werden geslacht om ze te villen. De beenderen van andere diersoorten die in de grot zijn gevonden, die van vee zijn, hebben merktekens van een ander type, wat aangeeft dat ze zijn verwerkt voor vlees.

«De combinatie van roofdierbotten met sporen van villen en botgereedschap, die waarschijnlijk ook werden gebruikt voor de verwerking van bont, biedt zeer overtuigend indirect bewijs van de productie van de vroegste kleding in het archeologische record,» de woorden van de eerste auteur van het artikel Emily Hallett van het Duitse Max Planck Instituut voor de geschiedenis van de mensheid worden geciteerd in het persbericht van de uitgeverij. «Maar gezien de mate van specialisatie maken deze tools waarschijnlijk deel uit van een eerdere traditie, waarvan er nog geen voorbeelden zijn gevonden.»

Experts vergeleken de gereedschappen uit de Contrebandier cave met beschrijvingen van huidbehandelingshulpmiddelen uit andere studies en ontdekten dat ze dezelfde vorm en dezelfde markeringen hebben. De leeftijd van de oudste van de vondsten is 120 duizend jaar. Dit is het vroegste bewijs tot op heden van de opkomst van een cultuur van kledingproductie en gespecialiseerde hulpmiddelen voor de vervaardiging ervan.

In het algemeen benadrukken de bevindingen van de Contrabandiere grot volgens de onderzoekers de opkomst van een complexe cultuur in het late Pleistoceen in Afrika, inclusief het gebruik van een breed scala aan materialen voor de vervaardiging van gespecialiseerde gereedschappen.

Botgereedschap uit de Contrebandier-grot toont aan dat Homo sapiens ongeveer 120.000 jaar geleden botten actief begon te gebruiken om gespecialiseerde gereedschappen te maken voor het oplossen van specifieke taken, waaronder het verwerken van leer en bont. Deze eigenschap is blijkbaar de basis voor onze soort en verscheen niet na de uitbreiding naar Eurazië, "vat Hallett samen.

Meer informatie: https://ria.ru/20210916/odezhda-1750382673.html

Wetenschappelijke opmerkingen staan tussen haakjes.

De Bijbel (Genesis): vermelding van kleding

2: 25 en Adam en zijn vrouw waren naakt, en zij schaamden zich niet. (Schaamte in de ontwikkeling van de menselijke zelfidentificatie verschijnt later. Lendendoeken – vanuit het oogpunt van religieuze figuren leidde het verlies van onschuld tot een gevoel van schaamte, en mensen begonnen de geslachtsdelen te bedekken met lendendoeken (Gordels), christenen bedekten de geslachtsdelen in sculpturen en schilderijen met vijgenbladeren (vandaar om vijgen te laten zien – om christelijke Spot-bescheidenheid belachelijk te maken). De mens is het enige dier dat opzettelijk zijn lichaam bedekt met vreemde materialen om redenen die we «bescheidenheid» noemen, met behulp van de «gordel van bescheidenheid». Andere dieren kunnen zich bedekken met vuil om het lichaam te koelen, of ze kunnen een onbezette schelp als schuilplaats gebruiken, maar voor zover we kunnen beoordelen, hebben alleen mensen bescheidenheid. A. Asimov geloofde dat in eerste instantie een soort van bekledingen nodig waren om de meest gevoelige plaatsen – bijvoorbeeld de geslachtsdelen – te beschermen tegen contact met de externe omgeving. (Wanneer een persoon op zijn achterpoten stond, waren de geslachtsdelen meer open dan voorheen.). Naarmate mensen naar koelere gebieden migreerden, werden kleding zwaarder en strakker rond het lichaam: een persoon had kunstmatige warmte nodig. Het motief van bescheidenheid (of, in sommige gevallen, schaamteloosheid: immers, soms werden kledingstukken gebruikt om erotische plaatsen te benadrukken) verscheen blijkbaar als een neveneffect van deze utilitaire behoefte aan kleding. Aan de andere kant zijn er nog steeds primitieve culturen waarvoor naaktheid niet als beschamend wordt beschouwd; er zijn ook ontwikkelde volkeren met soortgelijke opvattingen – bijvoorbeeld de Japanners; ten slotte kunnen we nudisten (van het Latijnse nudo – blootstellen, naakt doen, ontdekken, ontdekt worden) kolonies en stranden herinneren. De lendendoek werd door mensen gebruikt om te voorkomen dat uitwerpselen vallen of urine morst tijdens de jacht en in het algemeen, omdat een vijand of een roofdier de sporen van menselijke uitwerpselen kon opsporen. Door bloed (met behulp van speren met inkepingen die een overvloed aan bloed veroorzaken) sporen, uitwerpselen, oude mensen en huidige jagers, evenals dieren door geur, prooien op. Lendendoeken werden ook gebruikt om de geslachtsdelen te ondersteunen, omdat korsetten en beha ' s later werden gebruikt om de borsten van vrouwen te ondersteunen.)

3: 21 en de Heere God maakte lederen klederen voor Adam en zijn huisvrouw, en hij kleedde hen. (Nogmaals bewijst dat de Here God een mens is, of beter gezegd kleermakers die dieren villen en dierenhuiden gebruiken voor kleding. de veeteelt ontwikkelt zich.)

Hoofdstuk 9: 20 Noach begon het land te bewerken en plantte een wijngaard; (Noachs bezigheid met landbouw en in het bijzonder wijnbouw).

21 en hij dronk den wijn, en werd dronken, en lag naakt in zijn tent. (Beschrijving van Noachs dronkenschap, kleding tegen die tijd was niet alleen het onderwerp van verbergen voor de kou, maar werd ook het onderwerp van bescheidenheid).

22 en Cham, de vader van Kanaan, zag de naaktheid zijns vaders, en ging uit, en boodschapte het zijn twee broeders. (Hier wordt bewezen dat tegen die tijd kleding een onderwerp van bescheidenheid was geworden, het werd noodzakelijk om hun naaktheid te verbergen met behulp van kleding).

23 sem nu en Jafeth namen een kleed, en legden het op hun schouders, en gingen achterwaarts, en bedekten de naaktheid hunner vader; hun aangezichten waren achterwaarts gekeerd, en zij zagen de naaktheid hunner vader niet. (Opnieuw is bewezen dat het onmogelijk was voor kinderen om de naaktheid van hun ouders te zien).

24 Noach verslapte van zijn wijn en ontdekte wat zijn jongste zoon hem had aangedaan (Noachs daden jegens zijn jongste zoon, maar in de oudheid werd de regel van de minderjarige toegepast op jongere zonen, dat wil zeggen, alle eigendom werd aan hem gegeven).

25 en Hij zeide: vervloekt is Kanaän; hij zal zijn broederen een knecht der knechten zijn. (Maar het is niet Cham die vervloekt is, maar zijn zoon, dat wil zeggen, Noachs kleinzoon Kanaän! Kanaän is de voorouder van de Kanaänieten en de schrijvers van de Bijbel, die deze gebeurtenissen in latere tijden behandelden, moesten de slavernij van Kanaän door de Israëlieten rechtvaardigen).

26 En Hij zeide: Geloofd zij de HEERE, de God van Sem; Kanaan zal hem tot een knecht zijn; sem had zijn God, waarschijnlijk de god van den stam van Sem; toen was er het polytheïsme; Kanaan werd sem tot slaaf gemaakt. Ook hier is de verovering van Kanaän door de Israëlieten gerechtvaardigd).

20: 16 en Sara zeide: Zie, Ik heb uw broeder duizend sikkelen zilvers gegeven; zie, dit is een deksel voor uw ogen voor allen, die bij u zijn, en voor allen, die gij gerechtvaardigd zijt. Een sluier om de ogen te verbergen. Hoofddoeken voor vrouwen-alle mensen op verschillende tijdstippen hebben een sluiting van het gezicht, lichaam. De boerka komt van de Arabier. farajiya-bovenste losse kleding, sluier – uit het Sanskriet. pata is een stof, een lichte vrouwelijke hoofdbedekking, nu een bruiloft hoofdtooi. Het gezicht werd in de oudheid beschouwd als de verblijfplaats van de ziel, waar de belangrijkste kenmerken van een vrouw waren, dus ze waren nog zorgvuldiger Verborgen dan de rest van het lichaam. Tegenwoordig heeft een inwoner van Saoedi-Arabië, die 30 jaar met haar man heeft gewoond, een echtscheiding aangevraagd nadat een nieuwsgierige echtgenoot voor het eerst naar haar gezicht keek en de sluier verwijderde, waardoor hij de wet van de geboortestad van zijn vrouw schond, die verbiedt haar gezicht zelfs aan haar echtgenoot te tonen).

24: 53 en de knecht nam zilveren dingen, en gouden dingen, en klederen, en gaf die aan Rebekka; en hij gaf ook rijke gaven aan haar broeder en aan haar moeder. (Begiftiging).

27: 15 en Rebekka nam de rijke klederen van haar oudste zoon Ezau, die zij in haar huis had, en kleedde haar jongste zoon Jakob. 16 en zij bedekte zijn handen en zijn gladde hals met de huid van de bokken. 27 hij kwam naar hem toe en kuste hem. En hij rook de geur van zijn klederen, en zegende hem, en zeide: Zie, de geur van mijn zoon is als de geur van het veld, dat de Heere gezegend heeft. 28 God geve u van den dauw des hemels, en van het vet der aarde, en veel brood en wijn; een zegen door bedrog!).

28: 20 En Jakob deed een gelofte, zeggende: Indien God met mij zal zijn, en mij behoeden op dezen weg, dien ik ga, en mij brood te eten en klederen geven zal, die gelofte is een contract met een priester.

35: 2 En Jakob zeide tot zijn huis, en tot allen, die bij hem waren: werpt de vreemde goden, die bij u zijn, weg, en wordt gereinigd, en verandert uw klederen; er moet één god zijn die zal leiden.

37: 3 Israël had Jozef meer lief dan al zijn zonen, want hij was de zoon van zijn ouderdom, en maakte hem een kleurrijk kleed. (Jozef is de jongste zoon, dat wil zeggen, hij past onder het recht van een minderjarige. Veelkleurige kleding betekende rijkdom, een soort van worden gekozen voor de oudheid, zoiets als de mode van die tijd. Verdrijving van kinderen – in de dierenwereld is het vaak mogelijk om de verdrijving van hun oudere welpen door vrouwen met pasgeborenen te observeren, dit wordt door hen gedaan om het leven van een pasgeboren Welp te redden en te voeden, ook een vrouw die een pasgeborene voedt, probeert niet te paren, produceert ze geen menstruatie, dit wordt ook waargenomen bij mensen (vaak gegeten of begraven door dieren placenta, zodat roofdieren niet aan de geur zouden komen en de welpen zouden eten, volgens de oude Afrikaanse gewoonte van sommige volkeren, waaronder de farao ' s van het oude Egypte, werd hun placenta samen met de overledene begraven in een canopische pot). In het oude Rusland was het groepshuwelijk een vorm van gezinsleven waarin een vrouw en een man uit dezelfde familie een tijdje een monogame familie vormden. Ze leefden als man en vrouw voor precies zo lang als het duurde om kinderen te krijgen en ze op te voeden tot ongeveer de leeftijd van drie. Vanaf dat moment besteedde de moeder minder aandacht aan het kind, omdat hij oud genoeg werd geacht om een verscheidenheid aan werk te doen. Een vrouw had al een tweede kind kunnen baren, dus breidde ze de relatie met haar voormalige echtgenoot uit of verhuisde ze naar een andere man. De ouderling moet zijn eigen leven regelen. Een dergelijk fenomeen bestaat bij mensen – in Russische sprookjes zijn oudere broers altijd verraderlijk, en de jongere is «goed», in Duitsland werd de gewoonte lange tijd bewaard toen oudere kinderen het huis verlieten en hun eigen leven regelden. Dit is het recht van de minderjarige, het oude systeem van erfenis van eigendom door de jongste in de familie, werd vervangen door het recht van de majoor – het recht van erfenis door de oudste van de erfgenamen, was gericht op het behoud en de consolidatie van grootgrondbezit). 23 toen Jozef bij zijn broers kwam, trokken zij zijn kleren uit van Jozef, De kleurrijke kleren die hij droeg (de kleren waren blijkbaar duur).

24 en zij grepen hem, en wierpen hem in den kuil; maar de kuil was ledig; er was geen water in. (De wraak van de broers)

25 en zij zaten neder om brood te eten, en zij zagen, en zagen, ziet, een karavaan van Ismaëlieten kwam uit Gilead, en hun kemelen droegen stirrax, balsem, en wierook; zij gingen dien naar Egypte brengen. Een handelskaravaan. In religieuze manipulaties worden aromatische effecten op grote schaal gebruikt – het vestigen van invloed met behulp van geuren en roken (mirre, mirre, wierook, enz.). Het is wetenschappelijk bewezen dat wierook incensolacetaat bevat en een remedie is voor depressie en werkt als een antidepressivum. Balsems-van de Griekse-aromatische hars, natuurlijke stoffen, waaronder essentiële oliën en harsen opgelost in hen, aromatische en andere verbindingen. Styrax (in het Grieks, in het Hebreeuws – nataf – een boom of struik, de bruin-rode hars van deze boom werd gebruikt in de geneeskunde en cosmetica, de oude Israëlieten gebruikten deze hars bij het roken in tenten).

26 toen zei Juda tegen zijn broers: ’wat hebben we eraan als we onze broer doden en zijn bloed verbergen? (Judas is tegen de moord op zijn broer).

27 laat ons gaan en hem aan de Ismaëlieten verkopen, maar laat onze handen niet aan hem zijn, want hij is onze broeder, ons vlees. Zijn broers gehoorzaamden hem (het is beter om Jozef te verkopen).

28 en als de kooplieden van Midian voorbijgingen, rukten zij Jozef uit de gracht, en verkochten Jozef aan de Ismaelieten voor twintig zilverlingen; en zij brachten Jozef naar Egypte. Jozef werd verkocht aan Egypte. Een stuk zilver is een Joodse munt).

29 maar Ruben kwam weder in de gracht; en ziet, Jozef was niet in de gracht. En hij scheurde zijn kleren, (het scheuren van kleren is een oude gewoonte van het toebrengen van bepaalde verwondingen aan zichzelf).

30 en hij keerde weder tot zijn broederen, en zeide: Er is geen jongen, dan ik, waar ga ik heen? (Ruben leeft mee met Jozef).

31 en zij namen Jozefs klederen, en slachtten den bok, en bevlekten de klederen met bloed.

32 en zij zonden een kleed van vele kleuren, en brachten het tot hun vader, en zeiden: Wij hebben het gevonden; zie, of dit het kleed van uw zoon is, of niet. (Misleiding van de vader).

33 En hij herkende haar, en zeide: Dit is mijns zoons kleed; een roofdier heeft hem opgegeten; want Jozef is verscheurd.»(Jakob geloofde de misleiding).

34 En Jakob scheurde zijn klederen, en deed een zak aan zijn lenden; en hij rouwde over zijn zoon vele dagen. (Zak of zak-zak, kleding gemaakt van grof weefsel).

35 en al zijn zonen en al zijn dochteren vergaderden zich, om hem te troosten; maar hij wilde niet vertroost worden, en zeide: met droefheid zal ik tot mijn zoon in de hel nederdalen. Zijn vader rouwde om hem. (Rouw vindt zijn oorsprong in de oudheid. Rouw-volgens de regel van talion, verdriet, rouwkleding, sluier, Vrouwelijk huilen (rouwenden) – dit zijn allemaal manieren om medelijden te veroorzaken voor de rouwende, manieren om verdriet, verdriet, wroeging te veroorzaken. Een persoon in verdriet Slaat op zijn borst, scheurt zijn haar, weigert te eten, probeert zichzelf te straffen en de komende eeuwige straf te vermijden of de straf te verzwakken waarop hij wacht op de dood van een geliefde).

38: 14 en zij deed het kleed van haar weduwschap af, en bedekte zich met een sluier, en sloot zich op, en zat aan de poort van Enaim, die op den weg naar Thamna is. Want zij zag, dat Sela groot geworden was, en zij werd hem niet tot vrouw gegeven. (Speciale kleding bestond in de oudheid voor rouw, verschillende landen hebben verschillende rouwkleuren in Europa-zwart, in China-wit).

15 toen Judas haar zag, hield hij haar voor een hoer, omdat zij haar gezicht bedekt had. (Het gesloten gezicht van de vrouw betekende blijkbaar de opening van het onderste deel van het lichaam voor degenen die dat wilden).

16 Hij wendde zich tot haar en zei: «Ik zal bij je binnenkomen.«Want hij wist niet dat dit zijn schoondochter was. Zij zei: «wat geeft u mij als u bij mij komt?» (Prostitutie, een van de oudste beroepen).

17 Hij zei: Ik zal je een geitenbokje uit de kudde sturen. Zij zei: «Wilt u mij een aanbetaling geven terwijl u het verzendt?» (Een belofte is ook nodig, anders zal het bedriegen).

18 En Hij zeide: Wat onderpand zal ik u geven? En zij zeide: Uw zegel, en uw sjerp, en uw stok, die in uw hand is. En hij gaf het haar en ging tot haar in; en zij werd van hem ontvangen. (De zwangerschap is ook bekend).

19 En zij maakte zich op, en ging heen, en deed haar sluier af, en deed het kleed harer weduwschap aan. (De weduwe weer).

20 Juda stuurde een bokje van zijn vriend, de Adollamiet, om het pand uit de hand van de vrouw te nemen, maar hij vond haar niet. (Betaling).

21 En Hij vraagde de inwoners van die plaats, zeggende: Waar is de hoer, die te Enaim aan den weg was? Maar zij zeiden: Er was hier geen hoer. (Verduidelijking).

39: 12 zij greep hem bij zijn kleren en zei: Ga bij mij liggen.«Maar hij liet zijn kleren in haar handen, rende en rende naar buiten. (De vrouw bereidt een truc voor).

13 maar toen ze zag dat hij zijn kleren in haar handen had gelaten, rende ze weg (om zo ' n vrouw tegen te spreken!).

14 en zij riep haar huisgezin, en zeide tot hen: Ziet, Hij heeft een Jood tot ons gebracht, om ons te berispen. Hij kwam naar mij toe om bij mij te gaan liggen, maar ik schreeuwde met luide stem (een vrouw bereidt een trucje voor).

15 en als hij hoorde, dat ik riep, en riep, zo liet hij zijn klederen bij mij, en liep, en liep weg. (Insinuaties).

16 en zij hield zijn klederen bij zich, totdat zijn Heer in haar huis kwam. (De vrouw bereidt een truc voor).

17 en zij gaf hem dezelfde woorden te kennen, zeggende: De Hebreeuwse dienstknecht, dien gij tot ons gebracht hebt, is tot Mij gekomen, om mij te misbruiken. (Insinuaties).

18 maar toen ik mijn stem verhief en riep, liet hij zijn kleren bij mij achter en liep weg. (Insinuaties).

19 als nu zijn Heer de woorden zijner huisvrouw hoorde, die zij tot hem gesproken had, zeggende: Uw knecht heeft mij dit gedaan, zo werd hij van toorn ontstoken.

20 Toen nam zijn heer Jozef mee en zette hem in de gevangenis waar de gevangenen van de koning gevangen zaten. En hij zat daar in de gevangenis. (Jozef zit in de gevangenis).

41: 14 Toen zond Farao heen, en riep Jozef. En zij brachten hem haastig uit de gevangenis. Hij knipte zijn haar en veranderde zijn kleren en kwam bij de farao. Jozef werd bij de farao geroepen. 42 En Farao nam zijn ring van zijn hand af, en deed hem aan Jozefs hand; en hij kleedde hem met fijn linnen, en deed een gouden keten om zijn hals.; (Joseph is de Belangrijkste Ambtenaar van de staat, visson is een dure stof).

43 En Hij gebood hun, dat zij hem tot den tweeden hunner wagenen zouden brengen, en voor hem uitroepen: buig u Neder! En hij stelde hem over het gehele land Egypte. (Jozef is de Belangrijkste Ambtenaar van de staat).

44: 13 en zij scheurden hun klederen, en een iegelijk legde zijn last op zijn ezel, en keerde weder in de stad. (Kleding scheuren betekende een hoge mate van wanhoop tonen).

45: 22 aan een iegelijk van hen gaf hij wisselklederen, en aan Benjamin gaf hij driehonderd zilverlingen en vijf wisselklederen;

49: 11 hij bindt zijn veulen aan den wijnstok, en de zoon van zijn ezel aan den wijnstok der beste druiven; hij wast zijn klederen met wijn, en zijn mantel met druivenbloed;

50: 10 en zij kwamen te Goren-hathad aan de Jordaan, en weenden aldaar met een groot en zeer sterk geween; en Jozef weende over zijn vader zeven dagen. (In de oudheid was het nodig om verdriet te tonen voor de overledene. Rouw-volgens de regel van talion, verdriet, rouwkleding, sluier, Vrouwelijk huilen (rouwenden) – dit zijn allemaal manieren om medelijden te veroorzaken voor de rouwende, manieren om verdriet, verdriet, wroeging te veroorzaken. Een persoon in verdriet Slaat op zijn borst, scheurt zijn haar, weigert te eten, probeert zichzelf te straffen en de komende eeuwige straf te vermijden of de straf te verzwakken waarop hij wacht op de dood van een geliefde).

Dierenhuiden-initial clothing

De huiden van verschillende dieren waren de eerste vormen van kleding van de oude mens. De huiden van verschillende dieren werden gesneden en dienden als een deken voor een persoon.

Stieren zijn bijvoorbeeld heel vaak te vinden in legendes en overtuigingen van verschillende volkeren. Het «woord over Igor ’s regiment» vermeldt «Busovo time», Bus in het Oudgrieks, bos in het Latijn – «stier, koe», aka Booz, Boos, God – Koning en commandant van de tribale verenigingen van slaven (mieren), uitgevoerd door de Goten in de IV eeuw samen met 70 andere leiders van verwante stammen. In de oude westerse Semitische talen,» aleph «betekende» Stier», en» bet " – " huis»(in het Hebreeuws,» aleph «en» bet», respectievelijk), vandaar de naam van de eerste Griekse letters» alpha «en» beta»(in de Byzantijnse uitspraak» vita»), het Russische woord"alfabet».

In het oude Egypte, was er, samen met andere dieren, de cultus van de stier, het was een van de meest prachtige en plechtige culten dat een dier ooit is geëerd met, de Memphis stier Apis werd beschouwd als een «dienaar van de god Ptah» en een symbool van vruchtbaarheid; hij leefde in een heilige stal recht in de belangrijkste tempel, waar hij werd verzorgd door speciale priesters. Na de dood van de stier, werd het gebalsemd en begraven in overeenstemming met een complexe plechtige ceremonie en met een enorme bijeenkomst van mensen. De priesters gingen toen op zoek naar zijn ontvanger, en hier zochten ze naar enkele moedervlekken – «goddelijke» tekens, alleen een zwarte stier werd herkend als een» pasgeboren Apis», die een witte vlek in de vorm van een driehoek op zijn voorhoofd had, een scarabee—vormige groei onder zijn tong, een vlek die leek op een adelaar op zijn ruggengraat, een tweekleurige op zijn staartwol, enz.; deze «goddelijke» tekens waren naar verluidt ongeveer 30. Toen zo ' n stier eindelijk werd gevonden, wat ongetwijfeld geen gemakkelijke taak was, werd hij plechtig begeleid naar een gereinigde Heilige stal, waar hij leefde met een harem van speciaal geselecteerde koeien tot aan zijn dood, de laatste stier leefde tot het moment dat Egypte een christelijk land werd. De cultus van het «Gouden Kalf» werd door de Joden geleend van de oude Egyptenaren, die de stier APIs aanbaden (hecatomb – in het oude Griekenland, het offer van honderd stieren aan de goden).

De langste 2e soera van de Koran heet «koe».

De oude Egyptische god Osiris werd meestal geïdentificeerd met de stier Apis Uit Memphis en met de stier Mnevis uit Heliopolis. Het is moeilijk te zeggen of deze stieren, net als roodharige ossen, incarnaties waren van Osiris als de geest van brood, of dat ze oorspronkelijk onafhankelijke godheden waren die later met Osiris versmolten. Deze twee stieren onderscheiden zich van andere heilige dieren wier cultus lokaal van aard was door het feit dat hun cultus overal wijdverspreid was. Wat de oorspronkelijke relatie van Apis met Osiris ook is, we hebben één feit met betrekking tot het eerste, dat op geen enkele manier kan worden genegeerd bij het bespreken van de gewoonte om God te doden. Hoewel de oude Egyptenaren deze Stier aanbaden als een echte god, met grote plechtigheid en diepe eerbied, stonden ze Apis niet toe om langer te leven dan de periode die door de rituele boeken wordt voorgeschreven. Aan het einde van deze periode werd de stier verdronken in een heilige bron. Volgens Plutarchus mocht Apis 25 jaar leven. Recente opgravingen van Apis-graven laten echter zien dat dit recept niet altijd op tijd werd uitgevoerd. Uit de inscripties op de graven blijkt dat tijdens het bewind van de tweeëntwintigste dynastie twee van de Heilige stieren meer dan zesentwintig jaar leefden.