Консепсияи гипноз: муносибати илмӣ

Муқаддима

Одамон дар тӯли ҳазорсолаҳо ба намуди транс гипнозӣ дохил мешуданд. Дар бисер фарҳангҳо ва динҳо ин як шакли мулоҳиза ҳисобида мешуд. Ҷодугарони Форс ва Йогаи Ҳиндустон ҳазорсолаҳо бо мақсадҳои динӣ гипнозро амалӣ мекарданд ва бо ҳар як ҳаракати ангушти худ худро ба транси экстазӣ меандохтанд. нигоҳи наздикро ба нӯги бинии худ нигоҳ доред; аен аст, ки барои ба вуҷуд овардани падидаи месмеризм ба таъсири экзотерикӣ лозим нест. Ҳадафи асосии ҳамаи ин равандҳо ташаккул додани одати абстраксия е тамаркуз мебошад, ки дар он мавзӯъ пурра ба як идея е занҷири ғояҳо ғарқ мешавад, дар ҳоле ки ӯ аз ягон объект, ҳадаф е амали дигар бехабар е бепарво аст. Аввалин сабти тасвири ҳолати гипнозиро дар осори Авиценна, табиби форс, ки дар бораи "транс" дар соли 1027 навиштааст, пайдо кардан мумкин аст. Гипнози муосир дар охири асри 18 ба вуҷуд омадааст ва ба шарофати Франс Месмер, табиби олмонӣ, ки ҳамчун падари "гипнози муосир"маъруф шудааст, маъмул гаштааст. Дар он вақт гипноз ҳамчун "месмеризм" маъруф буд, ки Ба Номи Месмер номгузорӣ шуда буд. Вай чунин мешуморид, ки гипноз як навъ қувваи мистикӣ аст, ки аз гипнозер ба одами гипнозӣ мегузарад, аммо назарияи ӯ аз ҷониби мунаққидон рад карда шуд, ки мегӯянд, ки дар гипноз унсури ҷодугарӣ вуҷуд надорад.

Назарияҳои гуногун мавҷуданд, ки гипноз ва падидаҳои ба он алоқамандро шарҳ медиҳанд. Назарияҳои ҳолати тағйирефта гипнозро ҳамчун ҳолати тағйирефтаи шуур е транс, ки бо сатҳи ҳушерӣ, ки аз ҳолати муқаррарии шуур фарқ мекунад, тавсиф мекунанд. Баръакс, назарияҳои ғайридавлатӣ гипнозро ба таври гуногун ҳамчун таъсири плацебо, аз нав муайян кардани ҳамкорӣ бо терапевт е шакли иҷрои тасвирии нақшҳо меҳисобанд.

Усулҳои гипнозии табобати синдроми асабонии рӯда ва менопауза бо далелҳои воқеӣ тасдиқ карда мешаванд. Истифодаи гипноз барои табобати мушкилоти дигар натиҷаҳои омехта ба монанди тарки тамокукашӣ ба бор овард. Истифодаи гипноз ҳамчун як шакли терапия барои барқарорсозӣ ва ҳамгироии осеби барвақтӣ дар ҷараени илмӣ баҳсбарангез аст. Тадқиқотҳо нишон медиҳанд, ки гипнози инсон метавонад ба ташаккули хотираҳои бардурӯғ мусоидат кунад ва гипноз ба одамон кӯмак намекунад, ки воқеаҳоро дақиқтар ба ед оранд.

Гипноз ҳолати хоси ба хоб наздик будани инсон ва ҳайвоноти сутунмуҳраҳои олӣ мебошад, ки дар асоси он падидаҳои боздоштани қисмҳои олии мағзи сар ҷойгиранд. То солҳои 60-уми асри 19 тасаввурот дар бораи гипноз ба фарзияҳои спиритуалистии "флюидҳои" махсус е мавҷҳои магнитӣ, ҷараенҳои махсус, ки гӯе аз ҷониби гипнотизер паҳн карда мешуданд, асос ефтааст. Тасаввуроти мистикӣ дар бораи гипноз бо корҳои олимони рус (В. М.Бехтерев, О. О. Мочутковский, А. А. Токарский ва ғайра) ва фаронсавӣ (Н. Бернгейм ва Ж. Шарко) вайрон карда шуд. Бо номҳои ин олимон оғози таҳияи илмии мушкилоти ҳолатҳои гипнозӣ алоқаманд аст. Онҳо аҳамияти терапевтии гипнозро муайян карданд ва инчунин нақши махсуси пешниҳодкуниро ҳамчун усули истифодаи омили психологӣ барои мақсадҳои табобатӣ муайян карданд. Аммо дар падидаҳои гипноз ҳанӯз бисер чизҳои номаълум боқӣ мондаанд. Аз ҷумла, гипноз ва пешниҳод хато омехта карда шуданд. Тарафдорони равияи психологӣ ҳоло ҳам мавқеи кӯҳна ва нодурусти Бернгеймро идома медиҳанд, ки "гипноз вуҷуд надорад, танҳо пешниҳод вуҷуд дорад, пешниҳод худ пешниҳод аст". Дар ҳамин ҳол, ҳодисаҳои гипноз ва пешниҳод гуногунанд: агар ҳолати гипноз ба инсон ва ҳайвонот хос бошад, пас ҳассосият ба пешниҳоди шифоҳӣ танҳо хусусияти фаъолияти олии асаби инсон аст. Ҷониби физиологии пешниҳод дар таълимоти И.П. Павлов дар бораи функсияи сигналии нимкураи калон, дар бораи ҳамкории системаҳои сигналии якум ва дуюм дар асаби олӣ, фаъолияти инсон шарҳ дода шудааст.

И. П. Павлов Ва шогирдонаш гипнозро дар озмоишҳои ҳайвонот ва мушоҳидаҳои одамон дар клиника бодиққат омӯхта, асосҳои илмии падидаҳои гипнозро пешниҳод карданд, ки ба фаҳмиши умумиқабулшудаи субъективӣ-психологии ҳолатҳои гипнозӣ зарбаи қатъӣ заданд. Асоси назариявии ин аллакай бо таълимоти И.М. Сеченов дар бораи боздошти марказии мағзи сар аз қисмҳои поении системаи асаб омода карда шудааст. Дар асоси ҳолати гипнозӣ, мувофиқи таълимоти И. П. Павлов, раванди боздоштан, ки дар шакли хоби қисман коркӣ, ки бо паҳншавии нобаробар ва нобаробар дар сатҳи қабати нимкураи калони мағзи сар ба вуҷуд меояд, ҷойгир аст. Ин маҳдудияти фазоии иррадиатсия ва шиддати раванди боздоштан фарқи асосии хоби гипнозӣ аз хоби табиӣ, муқаррарӣ мебошад, ки дар он боздоштан тамоми қабати мағзи сарро фаро мегирад (ба ташаккулебии зериқабати поенӣ низ поен меравад). Дар ин боздошти қисман одатан очаҳои алоҳидаи сут-бедоршавӣ нуқтаҳои посбонӣ, тавре Ки Павлов онҳоро меномид, нигоҳ дошта мешаванд, ки имконияти алоқаи байни гипнозшаванда ва гипнозкунандаро таъмин мекунанд. Ҳамин тариқ, шахсе, ки дар ҳолати гипноз қарор дорад, гӯе аз ҳама ангезаҳои беруна муҳофизат карда шудааст, пешниҳоди шифоҳиро қабул мекунад. И.П. Павлов маънои бузурги калимаро ҳамчун омили шартӣ, ки барои инсон хос аст, ҷудо кард. Вай қайд кард, ки калимаи гипнотизер аз як тараф/ дар мағзи сар тормози рехташударо ба вуҷуд меорад, аз тарафи дигар хашмгиниро дар қисми муайяни қабати нимкураи мағзи сар мутамарказ мекунад. Ҳамин тариқ, таъсири рақобатии ҳамаи дигар ангезаҳои беруна истисно карда мешавад.

Рушди гипноз раванди динамикӣ, ки аз якчанд марҳила иборат аст, ки бо шиддати гуногун ва чуқурии боздоштан хос аст. Асосӣ аз онҳо: фазаи муодилавӣ, ки новобаста аз қувваи ангезанда ҷавобҳои рефлекторӣ аз рӯи шиддат баробар карда мешаванд; фазаи парадоксалӣ ангезаҳои заиф таъсири қавӣ ва фазаи қавӣ таъсири сустро ба вуҷуд меоранд; фазаи ультрапарадоксалӣ, ки дар он тағиребии вокунишҳои рефлекторӣ ба амал меояд таъсири мусбат аз ҷониби ангезаи манфии тормозӣ ба вуҷуд меояд, дар ҳоле ки таъсири тормозӣ аз ҷониби ангезаи мусбат ба вуҷуд меояд. Ҳолати гипноз метавонад зери таъсири омилҳои мухталифе, ки ба системаи асаб таъсир мерасонанд, ба амал ояд. Гипноз ҳам аз таъсири ногаҳонии ангезандаи аз ҳад зиеди қувваи беруна ва ҳам аз таъсири ангезаҳои хеле заиф ва якранги шунавоӣ, биноӣ ва тактилӣ ба вуҷуд меояд. Аксар вақт ҳолати тормозӣ маҳз бо таъсири чунин ангезаҳои заиф ва якранг инкишоф меебад. Ҳодисаҳои гипнозро дар инсон инчунин бо пешниҳоди калимавии тасаввуроте, ки ҳолати хоболудро ба ед меорад, ба вуҷуд овардан мумкин аст. Аз рӯи зуҳуроти беруна дар гипноз се марҳиларо ҷудо кардан мумкин аст: якум хоболудӣ( инсон ба оромӣ ниез дорад ,вазнинии ғайриоддии бадан, кушодани чашмонаш душвор аст); дуюм гипотаксия (хоби сабук), ки дар он каталепсияи шадид (ҳолати чандирии муми, вақте ки ба аъзои бадан ҳар гуна мавқеъ додан мумкин аст) қайд карда мешавад, инсон қобилияти хотираи таҷрибаҳоро аз даст намедиҳад ва пешниҳоди дар ин ҳолат ба амал омада амали худро дар ҳолати постгипнотикӣ низ ошкор мекунад; марҳилаи сеюм сомнамбулизм е гипнози амиқ аст, ки дар он гипнозшаванда аз ягон таассуроти рақобатпазир пурра муҳофизат карда мешавад ва танҳо бо гипнозер тамос мегирад; дар ин ҳолат, пас аз бедор шудан, шахс одатан ҳеҷ чизеро дар хотир надорад, ки ҳангоми хоби гипнозӣ бо ӯ рӯй дода буд. Дар марҳилаҳои аввали гипноз, вақте ки дар инсон ва ҳайвон танҳо чунин ҳолати хоб ошкор карда мешавад, ташаккул ва мустаҳкам кардани алоқаҳои шартии нав имконпазир аст; дар марҳилаҳои амиқи гипноз равандҳои муқаррар ва алалхусус мустаҳкам кардани алоқаҳои шартии нав хеле душвор мебошанд. Ҳамаи ин ҳодисаҳо, ки аз ҷониби фаъолияти олии асаб дар марҳилаҳои гипнозӣ ошкор карда мешаванд, бо паст шудани ҳаяҷонбахшии ҳуҷайраҳои асаби қабати нимкураи калони мағзи сар алоқаманданд И.П. Павлов изҳор дошт, ки мо дар гипноз ва дар қабати мағзи сар оҳанги мусбати пастшуда дар натиҷаи алоқаи тормози радиатсионӣ дорем. Дар ҳолати гипнози амиқ, дар марҳилаи ба истилоҳ сомнамбулизм, барои татбиқи пешниҳод шароити беҳтарин фароҳам оварда мешавад. Дар ин марҳила шумо метавонед ба беҷунбии комили инсон ноил шавед, шумо метавонед ба аъзоени худ ҳар гуна мавқеи ғайриоддӣ, мавқеъҳои гуногуни аҷиберо диҳед, ки гипнозшуда муддати тӯлонӣ бе зуҳуроти хастагӣ (ҳолати каталепсия ва кататония) нигоҳ медорад. Дар ҳолати фазаи сомнамбуликӣ баъзан тағйироти амиқи рафтори инсон ба вуҷуд омада метавонад, ки дар имконияти ворид кардани галлюцинасияҳо ва дигар тағйироти тасаввурот, инчунин амалҳо ва амалҳое, ки ба синну соли пештара, ҳатто ба кӯдакон мувофиқанд, зоҳир мешавад. Инчунин муайян карда шудааст, ки ба гипнозшуда таҷрибаҳои гуногун ворид кардан мумкин аст, ки боиси тағйиребии ҳолати функсионалии баъзе системаҳои узв-низм мешаванд, масалан, тақвият е суст кардани фаъолияти дил, тағйир додани функсияҳои моторӣ ва секретории роҳи меъда ва рӯда, баланд е паст кардани миқдори шакар, липоидҳо ва хлоридҳо дар хун ва ғайра.Ҳодисаҳои сомнамбулизм бо нобаробарии паҳншавии боздоштани қабати нимкураи калони мағзи сар вобаста аст. Дар ин ҳолат, фарқияти функсионалии байни минтақаҳои равандҳои хашмгинкунанда ва тормозӣ ба тавре ташаккул меебад, ки баъзе ташаккулҳои мағзи сар пурра бо тормоз фаро гирифта шудаанд, баъзеи дигар танҳо қисман боздошта шудаанд ва баъзеи дигар аз он комилан озод ва дар ҳолати бедорӣ қарор доранд. Ҳама падидаҳои аксаран таъсирбахши гипнози инсон натиҷаи ин е он тақсимоти нимкураҳои калон ба қисмҳои хоболуд ва бедоршуда мебошад. Гипноз дар шакли махсусан шадид метавонад бевосита ба хоб гузарад. Заифшавии ҳолати хоб ва гузариш аз хоб ба бедорӣ низ бо фазаҳои миенаи гипнотикии мувофиқ ба таври мавҷӣ сурат мегирад. Ҳодисаҳои гипнотикӣ, махсусан дар шахсони гирифтори истерия, ки И.П. Павлов онҳоро ҳамеша дар марҳилаҳои гуногуни ҳолати гипнотикӣ меҳисобид, ба таври возеҳ мушоҳида карда мешаванд. Аммо, бо назардошти афзоиши назарраси беморони истерикӣ, муайян кардани гипноз бо истерия нодуруст аст, тавре Ки Ж.Шарко ва пайравонаш, ки гипнозро истерияи сунъӣ меҳисобиданд. Дар мақсадҳои табобатӣ инчунин усули пешниҳод кардани бедорӣ, ки аз Ҷониби В.М. Бехтерев, Ю. В. Каннябих ва ғайра таҳия шудааст, бомуваффақият истифода мешавад. Омӯзиши ҳолати функсионалии қабати нимкураи калони мағзи сар ҳангоми гипноз И. П. Павловро ба эътирофи нақши биологии боздоштани гипнозӣ оварда расонд Ва имконият дод, ки гипноз яке аз рефлексҳои худмуҳофизаткунанда бошад, ки аслан барои системаи асаб физиологӣ муҳофизаткунанда аст тадбир.

"Стигмаҳо, стигмаҳо (аз юнонӣ stigma, stigmatos зарба, захм, доғ, аломат) сурхшавии пӯст, хунрезӣ е захмҳо, ки дар бадани баъзе одамони амиқи диндор дар ҷойҳое, ки Тибқи афсонаи китоби муқаддас, Масеҳ дар салиб захмҳои тер тоҷи нав ва нохунҳо дошт, пайдо мешаванд. Пайдоиши стигматҳо аз ҷониби калисо ҳамчун мӯъҷиза ба назар мерасид ва барои барангехтани фанатизми динӣ истифода мешуд. Илми муосир муайян кардааст, ки дар асоси стигматизатсия майли зиед ба худтаъсир ва ҳассосияти дарднок, ки ба беморони истерия хос аст, ҷойгир аст. Ҳолатҳои тағйиребии пӯсти пӯст таҳти таъсири таъсиррасонӣ ва худтаъминкунӣ (сӯхтани пинҳонӣ, захми пинҳонӣ ва ғайра) дар тиб маълум аст ва бо он шарҳ дода мешавад, ки ҳар як қисми бадан тавассути гузаришҳои асаб тавассути мағзи сар ва подкорка бо қабати мағзи сар пайваст аст. Дар шароити муайян тағйирот дар ҳолати муқаррарии системаи асаб метавонад ба вайроншавии равандҳои мубодилаи моддаҳо дар бофтаҳо, ки дар сурхшавӣ е илтиҳоби пӯст ва дигар аномалияҳо ифода меебанд, оварда расонад. Ин механизм дар асоси стигматҳо низ ҷойгир аст (Тихомиров А.Е. пайдоиши калимаҳо ва аломатҳо. Илм дар бораи хурофот, "Ridero", Екатеринбург, 2017, саҳ.138139).

Гипноз дар баъзе ҳолатҳо, ба монанди хоб, ба барқароршавӣ, беҳтар шудани фаъолияти асаб мусоидат мекунад. Дар натиҷаи ҳолати кӯтоҳмуддати гипнозӣ фаъолияти қабати мағзи сар беҳтар мешавад, равандҳои ассотсиатсионӣ осон мешаванд, функсияҳои диққат, хотира баланд мешаванд. Тормози гипнозӣ ба барқарорсозии равандҳои ҳаетан муҳим дар бофтаҳо ва системаҳои бадан мусоидат мекунад, қобилияти кории мушакҳои хасташударо санҷида мебарорад. Таҳлили муфассали зуҳуроти гипноз имкон дод, ки бори аввал зуҳуроти қаблан муаммоии ҳолатҳои гипнозӣ илман асоснок карда шаванд. Ошкор кардани марҳилаҳои гипноз ба фаҳмидан ва табобати оқилонаи ихтилоли хоб, ки аксар вақт дар бемориҳои гуногуни пас аз беморӣ мушоҳида мешавад, мусоидат кард. Таълимоти Павлов дар бораи хоб ва гипноз инчунин барои фаҳмиши дурусти ихтилоли амиқи фаъолияти олии асаб дар бемориҳои асаб ва равонӣ заминаи илмӣ фароҳам меорад ва дар ефтани усулҳои самараноки табобати онҳо кӯмак мекунад.

Гипноз метавонад дар табобати бемориҳои асосан функсионалии асаб бе осебҳои органикӣ дар системаи марказии асаб бо натиҷаи мусбат истифода шавад. Ба онҳо шароити васвосӣ, истерия ва ғайра дохил мешаванд. гипноз дар табобати майзадагӣ ва нашъамандӣ бомуваффақият истифода мешавад. Гипноз ҳангоми психозҳо, хусусан бо девонагӣ, инчунин ҳангоми мавҷудияти майл ба гипноз, ки хусусияти патологӣ пайдо мекунад, зидди нишон дода шудааст. Пешниҳоди гипнозӣ дар амалияи акушерӣ бо мақсади рафъи дарди таваллуд, инчунин дар ҷарроҳӣ ва стоматология васеъ истифода мешавад. Ҳолатҳои мусоиди табобати баъзе бемориҳои пӯст бо ерии пешниҳоди гипнозии мувофиқ тасвир карда шудаанд.

Усули гузаронидани гипноз бо мақсадҳои табобатӣ хеле гуногун аст. Бисериҳо аз пассҳое, ки дар наздикии чеҳраи гипнозшаванда гузаронида мешаванд, е аз латту кӯби сабуки чеҳра ва бадан истифода мебаранд. Усули дигар ин аст, ки объекти дурахшонро бо чашми худ муддати дароз мустаҳкам кунед. Усули асосӣ бояд ба таври шифоҳӣ пешниҳод кардани тасаввурот дар бораи хоболудии инкишофебанда ҳисобида шавад. Дар ин усул беморро бо овози ором, ҳамвор ва якранг бовар кунонанд, ки ӯ хоб меравад, ӯро ба хоб мекашад, хоб меравад.

Аз таърихи гипноз

Калимаҳои гипноз ва гипноз ҳарду аз истилоҳи нейрогипноз (хоби асаб) сарчашма мегиранд, ки ҳамаи Онҳоро Этьен Феликс Д'энен де Кювилье дар солҳои 1820 ихтироъ кардааст. Истилоҳи гипноз аз юнони қадимππνος hypnos, спать ва суффикси-ωσις-osis, е азππνόω hypnooō, усыпл (асоси аорист hypnōs-) ва суффикси-is сарчашма мегирад. Ин калимаҳо дар забони англисӣ аз ҷониби ҷарроҳи шотландӣ Ҷеймс Брейд (ки баъзан онҳоро хато нисбат медиҳанд) тақрибан соли 1841 маъмул карда шуданд. Брейд амалияи худро ба усули Таҳиякардаи Франц Месмер ва пайравони Ӯ (ки онро "месмеризм" е "магнетизми ҳайвонот" меномиданд) асос гузошт, аммо бо назарияи худ дар бораи он, ки чӣ гуна тартиб кор мекунад, фарқ мекард. Дар Руссия дар Қадим гипнозро чары меномиданд ва одамони гипнотизатсияшударо очарованные е зачарованные меномиданд.

Аббат Фария, як монахи католикӣ, яке аз пешсафони омӯзиши илмии гипноз буд ва кори Франц Месмерро идома дод. Баръакси Месмер, Ки гипнозро бо "магнетизми ҳайвонот" миенаравӣ мекард, Фария боварӣ дошт, ки он танҳо бо қувваи пешниҳод кор мекунад. Ба зудӣ гипноз роҳи худро ба ҷаҳони тибби муосир пайдо кард. Истифодаи гипноз дар соҳаи тиб ба шарофати ҷарроҳон ва терапевтҳо ба монанди Эллиотсон Ва Ҷеймс Эсдейл ва муҳаққиқон ба монанди Ҷеймс Брэйд, ки дар ошкор кардани манфиатҳои биологӣ ва ҷисмонии гипноз кӯмак кардаанд, маъмул гаштааст. Мувофиқи асарҳои Ӯ, Брейд пас аз нашри аввалин нашрияи худ дар бораи гипноз, Нейрипнология (1843) дар бораи таҷрибаҳои гуногуни мулоҳизакории шарқӣ шуниданро оғоз кард. Вай бори аввал баъзе аз ин таҷрибаҳои шарқиро дар силсилаи мақолаҳо бо Номи Ҷодугарӣ, месмеризм, гипнотизм ва ғайра аз нуқтаи назари таърихӣ ва физиологӣ муҳокима кард. Вай байни амалияи гипнозии худ ва шаклҳои гуногуни мулоҳизаҳои йогикии ҳиндуҳо ва дигар амалияҳои рӯҳонии қадимӣ, алахусус онҳое, ки дафни ихтиерӣ ва хоби зоҳирии инсонро дар бар мегиранд, муқоиса мекард. Таваҷҷӯҳи Брейд ба ин таҷрибаҳо аз омӯзиши Ӯ Дар Дабистон Ва Мазоҳиб, "Мактаби динҳо", матни қадимаи форсӣ, ки доираи васеи расму оинҳо, эътиқодҳо ва амалияҳои динии шарқиро тасвир мекунад, сарчашма мегирад. Гарчанде Ки Ӯ тафсири трансценденталӣ е метафизикии ба ин падидаҳо додашударо комилан рад кард, Брейд эътироф кард, Ки ин тавсифҳои амалияҳои шарқӣ ақидаи ӯро тасдиқ мекунанд, ки таъсири гипнозро танҳо, бидуни ҳузури каси дигар ба вуҷуд овардан мумкин аст (тавре ки ӯ аллакай исбот кардааст ба қаноатмандии худ аз таҷрибаҳое, ки моҳи ноябри соли 1841 гузаронидааст); ва ӯ таносуби байни бисер амалияҳои шарқии "метафизикӣ" ва нейрогипнотизми "рационалии" худро дид ва ҳамаи назарияҳои ҷорӣ ва амалияҳои магнитии месмеристонро комилан рад кард.

Авиценна (9801037), табиби форс, хусусиятҳои ҳолати транс (транс гипнотикӣ) – ро дар соли 1027 ҳуҷҷатгузорӣ кард. Дар ҳоле ки гипноз ҳамчун воситаи тиббӣ кам истифода мешуд; табиби олмонӣ Франц Месмер онро дар асри 18 дубора ҷорӣ кард.

Франц Месмер (17341815) боварӣ дошт, ки дар олам қувваи магнитӣ е "флюид" мавҷуд аст, ки онро "магнетизми ҳайвонот" меноманд, ки ба саломатии бадани инсон таъсир мерасонад. Вай бо магнитҳо озмоиш кард, то ба ин майдон таъсир расонад, то шифо ебад. Тақрибан соли 1774 ӯ ба хулосае омад, ки ҳамон таъсирро бо гузаронидани дастҳо дар назди бадани субъект эҷод кардан мумкин аст, ки баъдтар онро "пасҳои Месмерикӣ"меноманд.

Дар соли 1784, бо дархости шоҳ Людовики XVI, ба ду комиссияи шоҳӣ оид ба магнитизми ҳайвонот махсус (алоҳида) супориш дода шуд, ки изҳороти Шарл дэслон (17501786), шогирди норозӣ Месмерро дар бораи мавҷудияти "магнитизми ҳайвонот", "ҳайвони магнитӣ" ва ба монанди "флюиди магнитӣ" – и физикӣ тафтиш кунанд, "моеъи магнитӣ". Дар байни муҳаққиқон олим Антуан Лавуазье, коршиноси барқ Ва магнитизми замин Бенҷамин Франклин ва коршиноси идоракунии дард Жозеф-Игнас Гильотен буданд.

Аъзои Комиссия амалияи Д'эслонро тафтиш карданд; ва гарчанде ки онҳо бечунучаро эътироф карданд, ки "табобати" Месмер дар ҳақиқат "табобат" буд, онҳо тафтиш накарданд, ки Ое Месмер ташаббускори ин "табобат"буд е не. Ҷолиби диққат аст, ки дар таҳқиқоти худ дар бораи расмиети Д'эслон онҳо як қатор таҳқиқоти тасодуфии назоратшавандаро гузарониданд, ки протоколҳои таҷрибавии Онҳо Аз Ҷониби Лавуазье таҳия карда шуданд, аз ҷумла истифодаи ҳам расмиети "фиктивӣ" ва ҳам "ҳақиқӣ" ва муҳимтар аз ҳама, истифодаи аввалини "бастани чашм" ҳам ба муҳаққиқон ва ҳам ба субъектҳои онҳо.

Дар натиҷаи тафтишоти худ, Ҳарду Комиссия ба хулосае омаданд, ки ҳеҷ далеле вуҷуд надорад, ки даъвои д'эслонро дар бораи мавҷудияти назарраси ҷисмонии "магнитизми ҳайвонот" ва "моеъи магнитии" он тасдиқ кунад; ва дар ин раванд онҳо муайян карданд, ки ҳамаи эффектҳои мушоҳидакардаи онҳо метавонанд мустақиман ба амали физиологӣ (на метафизикӣ) нисбат дода шаванд, яъне ҳамаи падидаҳои таҷрибавӣ мушоҳидашавандаро мустақиман ба "тамос", "тасаввурот" нисбат додан мумкин аст ва (е) "тақлид". Дар ниҳоят, Месмер Парижро тарк кард ва ба Вена баргашт, то месмеризмро амалӣ кунад. Дар пайи хулосаҳои кумитаи фаронса, Дугалд Стюарт, файласуфи бонуфузи академикии "мактаби Ақли Солим", табибонро дар "Элементҳои фалсафаи ақли инсон" (1818) даъват кард, ки унсурҳои месмеризмро наҷот диҳанд, назарияи ғайритабиии "магнетизми ҳайвонот" – ро бо тафсири нав, ки ба "маънии солим", қонунҳои физиология ва психология асос ефтааст, иваз кунанд. Дар замони Брейд, мактаби Ақли Солим Дар Шотландия назарияҳои бартаридоштаи психологияи академикиро муаррифӣ кард Ва Брейд дар ҳамаи асарҳои худ ба дигар файласуфони ин анъана ишора мекунад. Аз ин Рӯ, Брейд назария ва амалияи месмеризмро аз нав дида баромад ва усули гипнози худро ҳамчун алтернативаи оқилонатар, ки ба ақли солим асос ефтааст, таҳия кард.

Гарчанде Ки Брэйд бо номи "месмеризми оқилона" кӯтоҳ бозӣ кард, дар ниҳоят ӯ тасмим гирифт, ки ҷанбаҳои беназири равиши худро таъкид кунад ва дар тӯли фаъолияти худ таҷрибаҳои ғайрирасмӣ гузаронад, то таҷрибаҳоеро, ки қувваҳои ғайритабииро ба вуҷуд овардаанд, рад кунад ва ба ҷои он нақши равандҳои физиологӣ ва психологии маъмул, аз қабили пешниҳод ва диққати махсусро дар ба даст овардани таъсири мушоҳидашуда нишон диҳад.

Конец ознакомительного фрагмента.

Текст предоставлен ООО «Литрес».

Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.

Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.