Ŝpinilo

Ŝpinilo

Alimaniere ni atendas ripozon,

En aliaj, ni serĉas feliĉon…

Sen kompreni unu aferon – foje ĉio estas vana!

Tiam, rompante la faskon da kopioj, ni serĉas ion propran…

Sed la vivo ankoraŭ daŭras, ĉio pasas, malproksime

Tiam ni krias: kie estas mia spindelo?

Denove la vojetoj, denove la kolporto, ni iras rompante la esencon!

Kaj foje, amikoj, ni bezonas nur rigardi niajn piedojn.

Ja ne ĉiam estas solida, malglata vojo sub viaj piedoj,

En marĉa suspensiaĵo ĝis viaj genuoj, vi ne scias kien turniĝi…

Kaj vi kaptas la lumojn kiel vera lumturo,

Vi iras al ili, sed en via kapo sonas – ne tiel, ne tiel, ne tiel!

Kaj jen kiam melankolio kaptas vin ĉe la Adama pomo,

Vi diras al vi mem, kiel estas? Ĉu vi kutimis al la marĉo?

Kaj vi respondas fiere, kolere – nu, ne, tiel ne estos!

Mi trovos mian ŝpinilon sen fordoni mian vivon por kopeko!

Maksimo Boĉkarjov

Neniam tio estis kaj jen denove okazis…

Post siaj, por paroli milde, neforgeseblaj aventuroj en la vilaĝo "Malhela", Arkaŝa ĵuris ne forlasi la urbon ie ajn. Kiom ajn oni invitis lin iri fiŝkapti aŭ fari iujn aliajn ekskursojn, Arkaŝa, senhezite, respondis – ne, kaj tiel kategorie, ke tre baldaŭ oni principe ĉesis inviti lin.

Li kredis ke li plene komprenis la lecionon, kiun li lernis en la Malhela. Dum ĉirkaŭ unu jaro li digestis tiun historion, kaj dum alia jaro li eĉ ne spektis terurajn filmojn aŭ alian mistikismon en la filmoj aŭ en la televido, sed ne ĉar li estis timigita, nur ke ĉio, kion oni povis vidi tie, estis naiva infana fabelo kompare kun tio, kion li spertis.

Kvankam, principe, li povus prave esti fiera pri si, ĉar ne ĉiu homo kapablas bridi siajn internajn timojn, sed Arkaŝa povis! Kaj kiel povis!

Li veturis laŭ la ŝoseo kaj demandis sin – kien iris ĉiuj aŭtoj? En ĉi tiu tempo de jaro, kiam ĉiuj rapidas malstreĉiĝi, la aŭtovojo en ĉi tiu loko ĉiam estas plenplena. Kaj hodiaŭ – absolute libera! Tio signifas, ke mi revenos hejmen frue, Arkaŝa ĝojis.

Tuj kiam li pensis pri tio, li ekvidis trafikŝtopiĝon antaŭe. La vojlaboristoj, ŝajne, ankaŭ opiniis, ke la vojo estas maldece kvieta, kaj ili decidis profiti la momenton.

Arkaŝa komprenis, ke tio daŭros longan tempon kaj decidis devojiĝi, eliri kaj etendi la krurojn.

La tago estis simple bela. Arkaŝa staris kaj rigardis en la malproksimon de la kampoj, feliĉe montrante sian vizaĝon al la varma somera vento, portanta la unikan aromon de sovaĝaj floroj.

La humoro estis bonega, kaj Arkaŝa eĉ ne rigardis la trafikŝtopiĝon; kiel estas li sentis sin tre bone. Tra la iomete malfermita fenestro de la aŭtomobilo de Arkaŝa, li aŭdis la sonojn de la radio, sonis agrabla muziko de iu fama filmo, li provis memori el kiu filmo ĝi estis, sed ne povis kaj denove estis logita de la pejzaĝoj de la kampoj.

Estis komerca paŭzo en la radio, kaj Arkaŝa ĉesis aŭskulti ĝin. Li sidiĝis ĉe la rando de la trotuaro kaj pensis pri nenio. Li sidis tie ĝis li sentis emon trinki – la tago estis sufiĉe varma, malgraŭ la blovanta venteto.

Arkaŝa malfermis la pordon kaj prenis botelon da akvo, en tiu momento la radio parolis pri kiaj gravaj eventoj okazis tiutage; Kaj tiam Arkaŝa frostiĝis, io ĝenis lin! Li ankoraŭ ne komprenis kial kaj daŭre aŭskultis. Tiam ĝi trafis lin kiel elektra ŝoko, certe! Ĝuste en tiu ĉi tago la sorto kondukis lin al Malhela, kaj survoje li aŭskultis preskaŭ la saman tekston el la radio. Montriĝas, ke ĝuste du jaroj pasis! Jes! La tempo flugas!

Arkaŝa rigardis antaŭen, la vojlaboristoj ankoraŭ ne malfermis la pasejon, kaj pro tio amasiĝis sufiĉe densa vico da aŭtoj.

Ĉirkaŭrigardante, li rimarkis, ke multaj, kiuj estis blokitaj en la vojŝtopiĝo, kiel li, haltis al la flanko de la vojo, fermis siajn aŭtojn kaj iris al la kontraŭa flanko de la vojo. "Verŝajne ĉiuj estis fervoraj iri al la necesejo!" – pensis Arkaŝa. Sed, rigardante pli proksime, li rimarkis, ke ĉiuj tien iras kun malplenaj manoj, kaj portas ion reen en sakoj. Li ne estis maldiligenta kaj marŝis al la plej proksima aŭto, al kiu homoj revenis kun plenaj sakoj.

"Kion vi trovis tie?" – tre delikate demandis Arkaŝa. La maljuna virino, ridetante, montris la enhavon de la pakaĵo – ĝi estis plena da buterfungoj.

Arkaŝa komencis salivumi. "Eble vi povus vendi unu saketon?" – li demandis la virinon ridante. Ŝi ridis responde kaj nee balancis la kapon.

Arkaŝa transiris al la alia flanko de la vojo kaj komencis rigardi la arbarzonon kaj la homojn el ĝi elirantajn. Ŝajne estis nenio malbona! La arbara zono videblas malproksime, tie estis nenie perdiĝi.

La tento manĝi freŝe frititajn fungojn venkis timon, Arkaŝa revenis al la aŭtomobilo, trovis tranĉilon en la gantujo kaj malplenan sakon en la pakaĵujo kaj iris al la alia flanko de la vojo, al la arbarzono.

La komenco mem de la plantadoj estis zorge tretita de preterpasantoj avidaj de fungoj. Arkaŝa marŝis plu laŭ la bone eluzita vojo laŭ la arboj. La bildo ne ŝanĝiĝis, kaj li povis klare vidi, ke ne estas fungoj laŭ la tuta larĝo de la arbara zono. Li returnis sin al la traceo; la aŭtoj daŭre amasiĝis, kio signifis ke estas ankoraŭ tempo, kaj li trankvile pluiris.

La arbara zono fariĝis pli densa, dikaj arbustoj komencis aperi laŭ ĝiaj randoj, kaj Arkaŝa decidis, ke principe jam eblas iri sub la ombron de la arboj, nur bezonate trovi taŭgan trairejon por ne senhaŭtiĝi apud la arbustoj.

Kaj baldaŭ li vidis aperturon en la arbustoj, Arkaŝa atentigis du aferojn: unue, la loko ne estis tretita, kaj tio pliigis la ŝancon de sukceso, due, la malfermo en la arbustoj havis la formon de preskaŭ perfekte egala, izocela triangulo. "La naturo havas metamorfozojn!" – Li estis mense mirigita kaj kuraĝe paŝis en la ombron de la arbustoj.

Elirinte en la centron mem de la arbara zono, li vidis, kiel surprize mallume estas ĉi tie, malgraŭ tio, ke la arboj estas sufiĉe malabunde plantitaj. Kreiĝis iluzio – artefarite malforta lumigado.

Arkaŝa ne longe restis surprizita, sed decidis kolekti fungojn kaj rapide forlasi ĉi tiujn arbustojn. La sako tre rapide pleniĝis per junaj flavaj boletoj, kaj Arkaŝa decidis reveni al la kampvojo, ĉar iri laŭ ĝi estis multe pli rapide kaj pli agrable ol laŭ la alta herbo de la arbarzono.

Li komencis rigarde serĉi la triangulan breĉon, tra kiu li trapasis la arbustojn, sed ial ĝi ne estis videbla. Kaj por ŝpari tempon, Arkaŝa marŝis al la aŭtovojo tra la arbara zono mem.

Subite, sufiĉe bona elirejo el la plantoj aperis maldekstre. Arkaŝa pensis, ke ankaŭ ĉe la alia flanko devas esti vojo. Li ne pensis kaj, iom kliniĝante, moviĝis en la pasejon inter la arbustoj.

Kaj tiam li sentis, ke la tero, en la rekta senco de la vorto, malaperis de sub liaj piedoj. Li sentis mallongan flugon kaj akran doloron en la nuko kaj kruro…

Rekonsciiĝinte, li apenaŭ malfermis la okulojn, lia kapo doloris tiel forte. Lia dekstra kruro estis tordita, li palpis ĝin kaj venis al la konkludo, ke ĝi estas nur severa kontuzo.

“Jen por kio mi iraĉis!? Ekvolis fungojn! Mi vivis pace dum du jaroj kaj nun jen! Ĉi tio neniam okazis antaŭe kaj nun ĝi denove okazas!" – riproĉis sin Arkaŝa.

Li provis stariĝi, kaj tion li sukcesis, kompreneble, ne tuj, sed sukcesis. Arkaŝa staris sur la fundo de sufiĉe profunda kavo, kies muroj kaj fundo delonge abundis per herboj. Ĉirkaŭe kuŝis fragmentoj de putraj tabuloj. "Ŝajne mi surpaŝis ilin!" – Arkaŝa estis ĝenita.

Rigardante supren, li rimarkis, ke jam malheliĝas tie, kaj montriĝas, ke li kuŝis tie senkonscie jam sufiĉe longe.

Sed iom ajn vi rezonu, necesas elgrimpi. La maniero, kiel fari ĉi tion venis en la kapon mem. Li eltiris grandegan rustan najlon el unu el la tabuloj kaj komencis fari per ĝi kavetojn, pensante samtempe: "Bone, ke ĉi tiu najlo ne enpikiĝis ien…".

Farinte du noĉojn, li staris kun la piedoj en ili kaj komencis prepari la du sekvajn. Estis neklare kiom longe li pikis tiel, tempokalkulo perdiĝis.

Fine, li sukcesis ĵeti la korpon trans la randon de la fosaĵo. Li eliris kaj lace reklinis sin. Li eĉ fermis la okulojn kun plezuro, kaj kiam li malfermis la okulojn, li estis miregigita, por paroli milde.

Ĉi tie mi, kiel la aŭtoro, volas alparoli la respektatan leganton, bone sciante, ke ĉi tiu rakonto estas legata ankaŭ de infanoj, mi promesas, ke eĉ se nia heroo ege mirigos io, ĝi estos prezentita en pure kultura formo.

Do, Arkaŝa kuŝis surdorse kaj miris, tre miris.

Li falis en tiun ĉi malbenitan kavon, estante en la plej ordinara arbarzono, kaj li el ĝi elrampis en veran arbaron! Krome, ĉi tiu arbaro neniel similis al la indiĝenaj siberiaj arbaroj. Kaj tion konfirmis la ĉeesto de grandega, disvastiĝanta kverko, ĉe kies radikoj nia heroo havis la plezuron kuŝi.

Por la okazo, Arkaŝa denove fermis la okulojn kaj kuŝis tie iom da tempo. Li vere esperis, ke ĉio ĉi estas la rezulto de la cerboskuo, kiun li klare ricevis, kiam li surteriĝis en la kavon.

Li zorge kaj tre malrapide malfermis la okulojn. La potenca kverko ankoraŭ estis tie. Arkaŝa volis ekhurli! Kio estas ĉi tio? Vi bezonis du jaroj por resaniĝi post tiu vojaĝo, kaj jen denove! Kaj li komencis miri laŭte, senĝene, denove kaj denove!

"Kiom longe vi intencas kuŝi tiel?" – de supre aŭdiĝis knara voĉo.

Arkaŝa tuj eksaltis, forgesinte pri sia kontuzita kruro. Li turnis la kapon ĉiudirekten, sed ne vidis iun, kiu povus paroli kun li. "Kiu estas ĉi tie?" – demandis Arkaŝa duonflustre, daŭre ĉirkaŭrigardante.

"Aŭskultu, ĉu vi eĉ estas normala?" – la voĉo denove eksonis kun evidentaj mokaj notoj.

Arkaŝa timis, sed li provis ne montri tion. Li ĉesis turniĝi kaj ripetis sian demandon: “Kiu estas ĉi tie? Mi ne vidas vin!

“Vi, homoj, estas stranguloj! Iri tiel danĝeran vojaĝon kun malbona vidkapablo! Ĉu ne stulte?" – plu mokis nevideblulo.

Arkaŝa estis sur la rando de nerva kolapso. Li sentis per sia tuta korpo, ke li denove estas trafinta en ian neklarigeblan de lia menso historion. "Kiam ĉi tio finiĝos!?" – li estis mense mirigita.

"Aŭskultu, ĉu vi ankoraŭ ŝajnigos vin sankta malsaĝulo?" – demandis la nevidebla interparolanto.

Kaj Arkaŝa ne eltenis kaj preskaŭ ekkriis: “Kie vi estas? Montru vin!

“Uh-ho! Jes, ankaŭ frenezulo vi estas! Bedaŭrinde! Nu, kiel mi montros min al vi, ankoraŭ estas lumo, jen mi estas en la trunka kavo! Ĉu vi ne vidas, aŭ kio?!" – respondis la voĉo kun ia kompato.

Arkaŝa levis la kapon, trovis la kavon per siaj okuloj kaj vidis en ĝi grandegan, preskaŭ grizharan gufon. Ĝiaj rondaj okuloj periode reflektis la lumon kaj donis al ĝi vere timigan aspekton.

“Parolanta birdo!? Nu, ne, tia ruzo ne funkcios kun mi!" – kolere pensis Arkaŝa kaj komencis kuri ĉirkaŭ la arbo serĉante la ŝerculon.

“Hu! Nu, ĝuste, freneza! Jen kion civilizo faras al homoj! Tio estas antaŭe, antaŭ jarcento kaj duono! Oni venas kaj kliniĝas ĝis la tero! Ili alportas al vi bongustan, freŝan viandon! Ili parolas kun respekto! Ili demandas nur – diru al mi, kara Saĝa Gufo, kie mi serĉu mian ŝpinilon! Kaj ĉio estis laŭorde, ĉio estis nobla! Kaj nun: oni kuras, krias, balancas la kapon kaj, plej grave, nula atento al mi! Kaj mi ĝenerale silentas pri viando!" – el la kavo sonis monologo.

Arkaŝa denove staris kontraŭ la fonto de la sono kaj konfuzite palpebrumis.

"Ĉu ĉi tio estas via unua fojo, kiam vi vidas Gufon?" – demandis la voĉo mirigite.

“Arkaŝa decidis kunludi kaj aliĝis al ĉi tiu nekomprenebla ludo. Li decidis, ke li ankoraŭ eltrovos, kiu ŝercas kun li tiel kruele kaj respondis: “Mi multajn fojojn vidis gufojn en la zoo! Sed por ke ili nomu min frenezulo, la unuan fojon!”

“Sed kiam vi iris serĉi vian ŝpinilon, kiun vi atendis vidi ĉi tie? Eble elefanton? Jen, tio estus afero! Eĉ mi tiam estus surprizita!” – respondis Gufo.

“Spindelo? Kio estas ĉi tio? – Arkaŝa estis sincere surprizita.

Enigmoj

“Ĉu vi hodiaŭ havas rikolton da nemanĝeblaj fungoj tie? Li iras por la ŝpinilo kaj ne scias kio ĝi estas! Kia sensencaĵo! Kaj li ankaŭ miras de la parolanta birdo! Jes, vi nun centfoje pli surprizis min! Mi deĵoras ĉi tie dum kvar jarcentoj, sed ĉi tio estas la unua fojo!” – la birdo estis sincere perpleksa.

“Ni komencu per tio, ke mi iros – ne por iu ŝpinilo! Mi iras al la aŭto! Mi devas iri hejmen! Kaj lasu al vi vian ŝpinilon! Montru al mi kiel eniri la ĉefvojon kaj sidu ĉi tie dum pliaj kvar jarcentoj!” – respondis Arkaŝa, arogante.

“Jes, mia ŝpinilo, dankon al la Kreinto, estis trovita antaŭ longe! Kaj mi bezonas vian kiel bovino la kvinan kruron! Rigardu, ekkriaĉis ĉi tie! Vi serĉas vian propran vojon, do kial ĝeni min? Iru kien vi volas! Homoj marŝas milojn da mejloj! Kaj ili atendis en vico dum jaroj! Kaj ĉi tiu, rigardu, ne nur li aperis ekstervice. Do montriĝas, ke li eĉ ne bezonas ŝpinilon!” – Gufo estis grave kolera.

Kaj tiam, estas amuze diri, sed Arkaŝa eksentis honton. Sen ŝajna kialo li subite vere volis ekscii kia ŝpinilo ĉi tio estas? Pro kiu oni iras mil mejlojn, kaj poste staras vice! Komencis juki interne, li perfekte memoris ĉi tiun senton, kiam li decidis reveni al la Malhela, aŭ ne… Kaj li ne ekŝatis ĝin! Ho, kiel ne ekŝatis!

Kaj tiam li ekparolis kvazaŭ tute ne estis li: “Aŭskultu, pardonu min malavare! Mi perdis la paciencon! Mi tre forte frapis mian kapon, kiam mi falis en la kavon! Klarigu, mi petas, kia ŝpinilo estas ĉi tio? Ĉu tion ili uzas por bobeni la fadenon?”

"Nu, la fakto, ke vi frapis vian kapon, vi ne devus diri, estas evidente!" – Gufo sulkigis la brovojn.

“Mi denove pardonpetas! Mi ne diris ĉion ĉi pro malico! Mi hontas diri – pro timo!" – Arkaŝa daŭre petis pardonojn, kaj li faris tion tute sincere.

La Gufo sidis silente dum kelka tempo, sed fine ĝi ne povis elteni: “La ŝpinaĵon oni devas unue eltiri en fadenon! Kaj nur tiam la fadeno kuŝiĝas sur la ŝpinilon! Ĉu tiaj primitivaj aferoj vere estas novaj por vi, modernaj homoj?”

Arkaŝa, profitante, ke Gufo mildigas sian koron, faris alian demandon: "Kial mi serĉu ĉi tiun ŝpinilon?"

La Gufo eĉ iom elkliniĝis al la lumo, ĝi neniam antaŭe vidis tian idioton; ĝi rigardis sen palpebrumi, reŝovis la kapon en la kavon kaj parolis: “Ŝajne oni ne mensogas, ke la homaro tute sovaĝiĝis en sia teknika progreso! Akiris nekredeblajn sciencajn atingojn, sed perdis la veron! Nu, se estas neniu alia, sidiĝu, mi likvidos vian analfabetecon!”

Arkaŝa obeeme falis ĝuste kie li staris kaj prepariĝis aŭskulti.

La Gufo paŭzis kaj komencis sian nekutime informan prelegon: “Nu, aŭskultu do! Mi donas al vi la bazojn! Se vi komprenos – bone! Se vi ne komprenas, mi ne miros! Kio estas ŝpinaĵo, fadeno kaj ŝpinilo? Ĉio estas tre simpla ĉi tie! Dum en la stato de fadeno, homo ankoraŭ prepariĝas por naskiĝi. Kaj tiel, kiam la pinto mem de la fadeno aperas, homo naskiĝas. Ĉiu havas sian propran fadenon, por iuj ĝi estas dika sed forta, por aliaj ĝi estas maldika sed tre rafinita. Oni ankaŭ devas diri, ke ĉiu havas sian propran provizon de ŝpinaĵo kaj fadeno; rekte influas kiom longe ĝi daŭros! Tiel fluas la vivo de homo – jen dike, jen maldike! Mi verŝajne aŭdis la proverbon: kie ĝi estas maldika, tie ĝi ŝiriĝas?”

Arkaŝa silente kapjesis, li timis interrompi la obstinan birdon kaj diligente aŭskultis.

Kaj la gufo, kontenta, ke almenaŭ la vojaĝanto tion sciis, daŭrigis: “Tio estas bona! Ne tute, tio signifas, perdita! Do, la fadeno fluas kaj bobenas sin; Kie? Ĝuste! Sur la ŝpinilo! Sed kiel ĝi estas volvita, kiel glate ĝi kuŝas, de tio dependas, ĉu homo estas feliĉa aŭ ne! Kaj ankaŭ okazas, ke la fadeno estas bobenita, ĝi kuŝas kiel la persono ŝajnis revi, kaj jen, la persono bezonas nenion alian! Kaj per siaj pensoj, li mem memvole forlasas sian ŝpinilon! Kiu, kompreneble, tuj malaperas! Homo vivas kvazaŭ ĉiu tago similas al la antaŭa! Ĉu vi komprenas min, kontuzita? Almenaŭ kapjesu!”

La saĝa Gufo pravis! Arkaŝa vere pensis pri tio! Ho, kiel pripensema li estis! La Saĝa Birdo diras ĉion ĝuste! Kaj li denove diligente ekkapjesis.

La Gufo klare estis kontenta, ĝi vidis, ke ĝiaj vortoj atingas la homon kaj ne nur atingas lin, sed penetras en ĉiun ĉelon de lia konscio.Ĝi donis al la aŭskultanto iom da tempo por digesti tion, kion li aŭdis kaj parolis denove: „Sed kiel alie ĝi povas okazi – homo trafis en situacion tute neklarigeblan de lia cerbo! Li multe suferis, sed sukcesis ekregi sin! Kaj ne nur elteni, sed eliru digne el ŝajne mortiga kaptilo! Kaj poste kio? Kaj poste du jarojn li iradis kaj ĉirkaŭrigardis, kaj eĉ ĵuris, ke nenio alia povas ŝanĝiĝi en lia vivo, li rezignis pri ĉio, li estis feliĉa pri ĉio! Jen ĉio! La fadeno ĉesis pendi sur la ŝpinilo! Ĉu ĉi tio estas konata historio?

Arkaŝa nun estis eĉ pli surprizita ol kiam li eksciis, ke birdoj foje povas paroli! Kiel ĝi scias ĉion pri li?

"Nu, ĉu vi plu miros, ke vi trafis ĉi tien?" – demandis la birdo, atente rigardante al Arkaŝa.

“Verŝajne ne! Mi ĉion komprenis! Sufiĉe strange, sed mi ĉion komprenis! Ĉu mi povas demandi al vi ion?" – Arkaŝa pluiris al la demandoj.

“Mi estus surprizita, se vi nun silente irus serĉi vian ŝpinilon! Ja kiel eblis frapi la kapon! Demandu, kompreneble! Nur ne tro pensu antaŭ demandi! Mi ne vartos vin ĉi tie ĝis la mateno!" – respondis Gufo.

“Diru al mi kie serĉi mian ŝpinilon? Kaj ankoraŭ unu demando – kiel estas, ke iu vivas sian tutan vivon kaj eĉ neniam vidis krokodilon, sed la duan fojon en mia vivo mi trovas min en tute neklarigebla historio? Ĉu mi estas ia ne tia? Neniu iam kredos min!” – emocie parolis Arkaŝa, starante sur la piedoj kaj svingante la brakojn.

“Mi tute ne miras pri la unua demando, sed per la dua, mi konfesas, vi ĝojigis min! Mi komencos de la fino – fakte, multaj homoj havas problemojn kiel vi! Sed, kiel regulo, timante kondamnon kaj miskomprenon, ili silentas ĝis la fino de siaj tagoj! Oni donis al vi ŝancon, ĉar vi ne timis kaj skribis libron pri viaj aventuroj! Ĉu ne? Do, pri kie serĉi vian ŝpinilon: vi nun estas ĉe la Disrompo en la spactempa kontinuumo, kaj via ŝpinilo povus esti ie ajn! Fakte, estas pluraj Gardantoj de la tiel nomataj "rifuzitaj" ŝpiniloj, neniu scias, kiu el ili ricevis la vian! Sed, se vi trovos la ĝustan, li rekonos vin kaj redonos vian ŝpinilon! Mi vidas, ke multaj aferoj estas neklaraj, sed kiel vi komprenis ĝin, tiel komprenis!” – Tre saĝe respondis Gufo.

Arkaŝa volis grati sian dolorantan nukon, sed rezistis – li ne volis doni al Gufo novajn kialojn por ŝercoj pri sia vundo.

Li staris kaj pensis pri kio alia demandi al la Saĝa Birdo. Sed Gufo antaŭis lin: “Ĉu vi volas demandi kiel komenci kaj kien iri unue? Mi komprenas! Bona demando! Komence iru rekte kaj ne turnu vin ien, sed kiam venos tempo turniĝi, vi mem devas decidi kien! Kaj survoje vi renkontos multajn nekutimajn aferojn, kaj malbonajn, kaj bonajn, kaj helajn, kaj malhelajn! Via sorto kaj kiel baldaŭ vi povas reveni de ĉi tie dependas nur de vi! Se vi povus, kompreneble!

"Aĉaĵo! Nuraj enigmoj! Kie mi povas ricevi la respondojn?! Kaj la lasta frazo estas ankoraŭ tre kuraĝiga kaj vigliga!” – pensis Arkaŝa, komencinte rondiradi, sen rimarki tion mem, ĉikraŭ la trunko de grandega kverko.

“Bone, vi pensu, nu, kaj suriru la vojon! Kaj mi malsatas, ne tagmanĝas hodiaŭ! Mi pensis, ke ĉi tien oni ĵetos normalan homon, el normala tempo, li alportos al mi viandon, kiel atendite! Kaj jen vi! Bone, se vi bonŝancos, mi revidos vin ĉi tie! Kaj pliaj konsiloj por vi! Ĝis la mateno, sekvu ĉi tiun vojon kaj eĉ ne pensu pri turni ien! Komencos mateniĝi, vi povas halti kaj ripozi, sed antaŭ tio pli bone ne halti! Sed vidu vin, mi avertis! – La Gufo kriis la lastajn vortojn jam en flugo, silente svingante siajn grandegajn grizajn flugilojn.

Do, Arkaŝa restis sola. Pensoj nur zumis en lia kapo! Li ne sciis ĉu kredi je ĉio ĉi aŭ ne? Aŭ eble li freneziĝis? Sed, ve, la fakto restis fakto. Estis kverko, kaj parolanta Gufo, fluganta for el la vido, kaj estis vojo. Restis nur decidi ĉu sekvi ĝin aŭ denove iri, salti en la kavon, prefere kapon malsupren!

Li longe pensis kaj volis elekti la varianton kun fosaĵo, sed liaj kruroj portis lin laŭ la vojo.

La vojaĝo komenciĝis, kaj neniu scias kio atendas lin antaŭe, eĉ la Saĝa Gufo!

Maraj

Kvankam Gufo diris, ke la vojo kondukas rekte, fakte ĝi periode sinuis. Arkaŝa marŝis kaj provis trankviligi sin, ke, laŭ la vortoj de la Saĝa Birdo, li estas unu el la elektitaj. Ĉi tio varmigis lian fieron, sed ne aldonis kuraĝon.

La pado estis sufiĉe larĝa kaj ebena, estis facile iri laŭ ĝi, sed de ĉiuj flankoj li sentis ies karnovorajn rigardojn al si; kaj maldekstre kaj dekstre li aŭdis susurajn sonojn, kaj plurfoje eĉ ŝmacojn. Kelkfoje lin venkis sovaĝa, nerezistebla deziro halti kaj pluki absinton – ĝi multe helpis lin antaŭe, kiam estis same timige, sed li marŝis, trovis la forton en si kaj marŝis.

La vortoj de Gufo pri ne halti turniĝis en lia kapo kiel trivita sondisko. Li ankaŭ ege volis dormi, kaj li uzis ĉi tiun deziron kiel instigon – mi alvenos al la forko en la vojo kaj ripozos tie, negrave kio estos! La sonoj en la mallumo kaj maldekstre kaj dekstre daŭre kreskis, ŝajnis, ke post alia sekundo io malbona rampos sur la padon, nu, ĝenerale, io malbona enŝteliĝos!

Kaj, malgraŭ la laceco kaj doloro en lia kruro, Arkaŝa preskaŭ kuris. Estas facile diri, ne halti! Nu, diable! Iam li malrapidiĝis kaj, surprizante sin, ekridegis! Kaj li sentis sin ridema pro siaj propraj pensoj: “La parolanta birdo diris al mi kien iri! Ne haltu! Estas bruo en la mallumo, iaj malbonaj spiritoj! Kaj mi estas tiel, preskaŭ trankvila, kuranta al ia forko – aŭskultu mian intuicion!"

Kaj tiam li rimarkis, ke ju pli trankvile li marŝis kaj ju pli laŭte li ridis, des pli trankvila ĉio fariĝas ĉirkaŭ li. Arkaŝa decidis kontroli, ĉu vere estas tiel, kaj, ĉesinte ridi, komencis denove plialtigi sian paŝon, preskaŭ ekkurante. Ĉio okazis kiel li atendis – la malbona bruo denove komencis kreski laŭ la vojflankoj. Poste li malrapidiĝis, plukis herbon dum li marŝis, kaj marŝis preskaŭ promenpaŝe.

"Mmm! Do jen kia vi estas ĉi tie! Mirinda!" – pensis Arkaŝa kaj paŝis impone, ne haste. La sonoj preskaŭ malaperis, kaj, plej interese, la timo de Arkaŝa malaperis kun ili.

Tagiĝo komenciĝis, Arkaŝa rememoris la vortojn de Gufo, ke kiam eklumiĝis, li povis halti, sed li ne riskis kaj marŝis ankoraŭ bonan duonhoron al la leviĝanta suno.

Iam, li komprenis, ke ĉio, li ne havis forton por iri plu! Ni devas halti kaj sidiĝi. Li ne povis sidiĝi, sed rezultiĝis tuj kuŝiĝi. Arkaŝa kuŝis kaj rigardis la heliĝantan ĉielon. Kaj, strange, li sentis sin bone! “Verŝajne devas esti! Fakte, en du jaroj mi povis verki nur unu libron, kaj ĝi montriĝis tre specifa! Kaj mi mem vere blokiĝis! Kion ajn oni dirus, Gufo pravas, mi perdis mian ŝpinilon!” – Arkaŝa kuŝis kaj pensis.

Kiam li vekiĝis, la suno jam estis ĉe sia zenito kaj senkompate varmigis la vizaĝon de Arkaŝa. Li apenaŭ ekstaris, staris kaj ŝanceliĝis. Subite venis sento de malsato, sekvita de sento de soifo. “Jes! Nun mi ŝatus iom da akvo!” – pensis Arkaŝa, devigante sin denove ekiri la vojon.

La pado jam delonge eliris en kampon, lokustoj babilis ĉirkaŭe, kaj la aero pleniĝis de aromoj de herboj.

Malproksime, ĝuste sur la pado, aperis grandega ŝtonego, Arkaŝa rapidis kaj baldaŭ staris kaj rigardis la grandegan rokon. Ĉirkaŭ la ŝtono, ĉio estis plene tretita de la multnombraj piedoj de tiuj, kiuj ŝajne estis serĉontaj siajn ŝpinilojn.

Tuj post la ŝtonego, la pado dividiĝis en tri direktojn. "Ĝi estas ekzakte kiel en iu fabelo!" – Arkaŝa pensis kaj ridetis samtempe. Necesis fari decidon kaj, rememorante la fabelon, kie estis ankaŭ ŝtono, Arkaŝa decidis serĉi kelkajn klarigantajn surskribojn kiel: “Vi iros maldekstren… Vi iros dekstren…”.

Sed, trovante nenion tian, li decidis ripozi en la ombro ĵetita de la ŝtono. Arkaŝa sidiĝis sur la tero kaj apogis la dorson al roko. La ŝtono ankoraŭ ne varmiĝis en la suno kaj donis agrablan malvarmeton al la dorso de Arkaŝa.

Li eĉ fermis la okulojn pro plezuro. Kaj tiam li denove konvinkiĝis, ke estas pli bone ne fermi la okulojn en ĉi tiuj lokoj.

“Bone, ĉu? Ĉe la ŝtoneto! Malvarmeta ŝtoneto! Agrabla!" – aŭdiĝis ies alta voĉo. Arkaŝa tuj eksaltis. Se li estis bonŝanca kun Gufo, tiam oni neniam scias, kiu povas luli lian atenton per tia miela voĉo.

Arkaŝa komencis ĉirkaŭrigardi kaj serĉi la fonton de la voĉo. Post la parolanta birdo, li ne plu estis surprizita de io ajn.

“Jen mi, ĉi tie! Supren rigardu!” – denove aŭdiĝis la miela, sed dolore strida voĉo.