Reden om te redden
- -
- 100%
- +
Toen ze ging zitten, voelde ze zich bijna een kind dat naar het kantoor van de directeur was geroepen.
“Bedankt om zo snel te komen,” zei Connelly. “Ik weet dat je veel hebt meegemaakt. En geloof me... Ik wilde je hier alleen maar omdat ik dacht dat je betrokken wilde zijn bij wat er aan de hand is.”
“Heeft Howard echt iemand vermoord?” vroeg ze. “Hoe weet je dat? Heb je hem opgepakt?”
De drie mannen keken ongemakkelijk rond de tafel. “Nee, niet precies,” zei Finley.
“Het gebeurde gisteravond,” zei Connelly.
Avery zuchtte. Ze had eigenlijk verwacht zoiets op het nieuws of via een bericht van het bureau te horen. Maar toch... De man die ze had leren kennen vanaf de andere kant van een tafel in de gevangenis als ze zijn advies en raad zocht, leek niet meer in staat iemand te vermoorden. Het was vreemd... Ze kende hem goed uit haar verleden als advocaat en wist dat hij in staat was iemand te vermoorden. Hij had het talloze keren gedaan; er waren elf moorden aan zijn dossier gekoppeld toen hij naar de gevangenis ging en er werd gespeculeerd dat er nog veel meer aan hem konden worden toegeschreven als er iets meer bewijs was geweest. Maar toch was er iets in het nieuws dat haar schokte ondanks dat het volkomen normaal klonk.
“We weten zeker dat hij het is?” vroeg ze.
Connelly werd meteen ongemakkelijk. Hij slaakte een zucht en stond op uit zijn stoel en begon te ijsberen.
“We hebben geen harde bewijzen. Maar het was een universiteitsmeisje en de moord was gruwelijk genoeg om ons te laten denken dat het Randall was.”
“Is er al een dossier opgemaakt?” vroeg ze.
“Het wordt nu in elkaar gestoken en...”
“Mag ik het zien?”
Opnieuw deelden Connelly en O’Malley een onzekere blik. “Je hoeft hier niet te diep op in gaan,” zei Connelly. “We hebben je gebeld omdat je deze gek beter kent dan wie dan ook. Het was niet de bedoeling dat je deze zaak op je zou nemen. Je moet nu al te veel doorstaan.”
“Ik waardeer het medeleven. Zijn er foto’s van een plaats delict die ik kan zien?”
“Ja,” zei O’Malley. “Maar ze zijn behoorlijk gruwelijk.”
Avery zei niets. Ze was al een beetje nijdig dat ze haar zo dringend hadden opgeroepen maar haar met fluwelen handschoenen behandelden.
“Finley, kun je in mijn kantoor het materiaal dat we hebben gaan halen?” vroeg Connelly.
Finley stond op, zo gehoorzaam als altijd. Avery zag hem gaan en realiseerde zich dat de twee weken die ze in onzekere rouw had doorgebracht veel langer leken dan slechts twee weken. Ze hield van haar werk en ze had het hier echt gemist. Alleen al het feit dat ze in de buurt van een goed team was, was al een stimulans voor haar stemming, al was het maar om O’Malley en Connelly te helpen.
“Hoe gaat het met Ramirez?” vroeg Connelly. “Het laatste wat ze me erover zeiden was twee dagen geleden en dat was nog steeds hetzelfde.”
“Nog steeds hetzelfde,” zei ze met een vermoeide glimlach. “Geen slecht nieuws, geen goed nieuws.”
Ze vertelde bijna over de ring die de verpleegsters in zijn zak hadden gevonden, de verlovingsring die Ramirez haar had willen geven. Misschien zou dat hen helpen te begrijpen waarom ze zo dicht bij de rechercheur stond en ervoor had gekozen de hele tijd aan zijn zijde te blijven.
Voordat het gesprek verder kon gaan, kwam Finley terug in de kamer met een dossiermap die niet veel bevatte. Hij legde het voor haar neer en Connelly knikte ter goedkeuring.
Avery opende de map met foto’s en bekeek ze. Er waren er in totaal zeven en O’Malley had niet overdreven. De foto’s waren behoorlijk alarmerend.
Er was overal bloed. Het meisje was in een steeg gesleurd en tot haar ondergoed uitgekleed. Haar rechterarm leek gebroken te zijn. Ze had blonde haren, hoewel het meeste ervan met bloed was bedekt. Avery zocht naar schotwonden of steekwonden maar zag er geen. Het was pas toen ze de vijfde foto bekeek met een close-up van het gezicht van het meisje die de methode van de moord onthulde.
“Nagels?” vroeg ze.
“Ja,” zei O’Malley, “En voor zover we kunnen zien, werden ze met zoveel precisie en kracht gebruikt dat het een van die pneumatische spijkerpistolen moet zijn geweest. De forensische dienst werkt eraan, dus we kunnen alleen maar het verloop van dit alles speculeren. We denken dat het eerste schot haar net achter het linkeroor trof. Het moet van op een afstand zijn geschoten omdat het niet helemaal doorboorde. Het heeft de schedel doorboord, maar dat is alles wat we nu weten.”
“En als dat niet de spijker is waardoor ze stierf,” zei Connelly, “was het zeker degene die in een hoek onder haar kaak binnenkwam. Hij scheurde door de onderkant van haar mond, ging schuin door de bovenkant van haar mond en scheurde door haar neus naar haar hersenen.”
Het betrokken geweld doet klinken als Howard Randall, dacht Avery. Dat valt niet te ontkennen.
Toch waren er andere dingen op de foto die niet overeenkwamen met wat ze wist over Howard Randall. Ze bestudeerde de beelden en ontdekte dat ondanks alle zaken die ze had gezien, deze foto’s tot de meest bloedigere en verontrustende behoorden.
“Dus wat moeten jullie precies van mij weten?”
“Zoals ik al zei... Jij kent deze kerel behoorlijk goed. Op basis van wat je weet, wil ik weten waar hij zou kunnen zijn. Ik denk dat het duidelijk is dat hij hier in de stad verblijft op basis van deze moord.”
“Is het niet gevaarlijk om gewoon ervan uit te gaan dat dit het werk van Howard Randall is?”
“Twee weken nadat hij uit de gevangenis is ontsnapt?” vroeg Connelly. “Nee. Ik zou zeggen dat het vrij goed overeenkomt en dat het duidelijk het werk van Howard Randall is. Moet je de foto’s van zijn vorige moorden nog eens bekijken?”
“Nee,” zei Avery met een beetje venijn. “Het is oké.”
“Dus wat kun je ons vertellen? We hebben nu twee weken gezocht en we hebben nog niets.”
“Ik dacht dat je zei dat je me hier nog niet op wilde hebben.”
“Ik heb je advies en hulp nodig,” zei Connelly.
Er was iets hieraan dat haar bijna beledigend overkwam, maar ze zag het nut niet in om hem tegen te spreken. Bovendien zou ze zich zo op iets anders kunnen concentreren dan op de toestand van Ramirez.
“Elke keer als ik met hem sprak, gaf hij me nooit zomaar een duidelijk antwoord. Het was altijd een soort raadsel. Hij deed het om met me te rotzooien, me te laten werken voor het antwoord. Hij deed het ook gewoon om plezier van zijn kant te hebben. Ik denk eerlijk gezegd dat hij me als een soort bekende zag. Niet echt een vriend. Maar iemand met wie hij op intellectueel niveau heen en weer kon praten.”
“En hij heeft je nooit kwalijk genomen voor dat drama toen je nog advocate was?”
“Wat zou hij me kwalijk nemen?” vroeg ze. “Ik heb hem vrij gekregen... Een vrij man. Je moet weten dat hij zichzelf nadien heeft aangegeven. Hij vermoordde opnieuw iemand alleen om te laten zien hoe incompetent ik was.”
“Maar die bezoekjes die je hem in de gevangenis hebt gebracht... Was hij daar blij mee?”
“Ja. En eerlijk gezegd heb ik het nooit begrepen. Ik denk dat het met respect te maken had. En hoe stom het ook klinkt, ik denk dat er een deel van hem is dat altijd spijt had van die laatste moord, dat hij me voor schut heeft gezet.
“En heeft hij daar ooit over gepraat tijdens een van je bezoeken?” vroeg O’Malley.
“Nee. Hij voelde zich daar op zijn gemak. Niemand belazerde hem. Iedereen had zo’n raar soort respect voor hem. Angst misschien. Hij was daar als het ware een koning.”
“Waarom zou hij dan ontsnappen?” vroeg Connelly.
Avery wist waar hij naartoe wilde, wat hij haar probeerde te laten zeggen. En in feite was het logisch. Howard zou alleen ontsnappen als hij buiten de gevangenis iets te doen had. Een paar onafgemaakte zaken. Of misschien verveelde hij zich gewoon.
“Hij is een slimme man,” zei Avery. “Erg slim. Misschien wilde hij gewoon opnieuw worden uitgedaagd.”
“Of opnieuw vermoorden,” zei Connelly en wees vol walging naar de foto’s.
“Zou kunnen,” gaf ze toe. Ze keek vervolgens naar de foto’s. “Wanneer werd ze gevonden?”
“Drie uur geleden.”
“Is haar lichaam nog daar?”
“Ja, we zijn net terug van de plaats delict. De lijkschouwer zal er in ongeveer een kwartier zijn. Het forensische team blijft ter plaatse bij het lichaam tot ze aankomen.”
“Bel ze en zeg dat ze moeten wachten. En dat ze het lichaam niet aanraken. Ik wil de plaats delict zien.”
“Ik zei dat dit je zaak niet is,” zei Connelly.
“Dat zei je wel. Maar als je wilt dat ik je vertel wat voor denkwijze Howard Randall heeft als hij deze moord heeft gepleegd, dan zal dat niet lukken door naar foto’s te kijken. En het klinkt misschien eigenwijs, maar je weet dat ik de beste rechercheur ben die je hebt.”
Connelly vloekte zachtjes. Zonder iets anders te zeggen, keerde hij zich van haar af en haalde zijn mobiele telefoon tevoorschijn. Hij duwde een nummer in en kreeg enkele seconden later iemand aan de andere kant.
“Ik ben het, Connelly,” zei hij. “Kijk. Het lijk nog niet verwijderen. Avery Black is onderweg.”
HOOFDSTUK DRIE
Vreemd genoeg droeg Connelly Finley op om met haar naar de plaats delict te gaan. Finley praatte onderweg niet veel maar keek in plaats daarvan nadenkend uit het raam. Ze wist dat Finley nooit echt diep tot in de wortels van spraakmakende zaken doordrong. Als dit zijn eerste zaak was, had ze medelijden met hem.
Ik neem aan dat ze zich voorbereiden op het ergste. Iemand moet Ramirez vervangen als hij het niet haalt. Finley is net zo goed als iedereen. Beter misschien.
Toen ze op de plaats delict aankwamen, was het duidelijk dat de forensische onderzoekers en die van de technische recherche klaar waren met hun taken. Ze liepen rond, de meeste van hen voorbij de tape van de plaats delict die rond de ingang van de steeg liep. Een van hen had koffie in zijn hand, waardoor Avery besefte dat het ochtend was. Ze keek op haar horloge en zag dat het 8.45 uur was.
God, dacht ze. Ik ben de afgelopen dagen serieus de tijd verloren. Ik had gezworen dat het minstens negen uur was toen ik bij mijn appartement aankwam.
Door deze gedachte voelde ze zich ineens moe. Maar ze zette het van zich af toen zij en Finley de bijeengekomen onderzoekers naderden. Ze zwaaide afwezig met haar insigne terwijl Finley beleefd naar haar toe knikte.
“Weet je zeker dat je hier klaar voor bent?” vroeg hij.
Ze knikte alleen maar toen ze de steeg binnen gingen en dook onder de tape van de plaats delict. Ze liepen een paar meter door de steeg en gingen vervolgens linksaf waar de steeg uitmondde in een klein gebied vol stof, puin en graffiti. In de hoek stonden een paar oude, verwaarloosde vuilnisbakken. Niet ver weg van hen was de vrouw die Avery op de foto’s van de plaats delict had gezien. Die beelden hadden haar niet volledig voorbereid om het in het echt te zien. Het bloed was bijvoorbeeld op de een of andere manier nu veel erger. Zonder de glanzende afwerking van de foto’s was het gedempt en zag het er echt dodelijk uit. De verrassende aard van de moord bracht haar snel terug naar de realiteit en trok haar gedachten bijna volledig weg uit de ziekenhuiskamer van Ramirez.
Ze stapte zo dicht als ze kon zonder in het bloed te lopen en liet haar gedachten zijn gang gaan.
De beha en het ondergoed zijn helemaal niet verleidelijk of provocerend, dacht ze. Dit was geen meisje dat op zoek was naar een leuke tijd. Als het ondergoed er zo uitziet, is de kans groot dat haar outfit ook niet erg onthullend was.
Ze ging langzaam rond het lichaam. Haar geest nam meer kleine details in zich op. Ze zag de prikwond waar de nagel door de onderkant van haar kaak was binnengedrongen. Maar toen zag ze ook verschillende andere wonden, allemaal precies hetzelfde, allemaal toegebracht met een spijkerpistool. Een tussen haar ogen. Een net boven haar linkeroor. Een in elke knie, een in de basis van de borst, een door de kaak en een aan de achterkant van het hoofd. De stroom van het bloed en de korte beschrijving die Connelly van haar had gegeven, suggereerden dat er gelijkaardige wonden aan de achterkant van haar lichaam waren. Het meisje was als een lappenpop tegen de verre bakstenen muur vastgenageld.
Het was brutaal, buitensporig en gewelddadig.
De kers op de taart was het feit dat haar linkerhand ontbrak. De stomp bloedde nog steeds en suggereerde dat de hand niet meer dan zes uur geleden was afgesneden.
Ze riep over haar schouder naar het groepje onderzoekers. “Eventuele voorlopige tekenen van verkrachting?”
“Niets zichtbaar,” riep een van hen terug. “Ik weet het niet zeker tot we haar hier weghalen.”
Ze hoorde de beet in zijn commentaar maar negeerde het. Ze cirkelde langzaam om de vrouw heen. Finley keek haar vanaf een veilige afstand aan, alsof hij liever ergens anders op de wereld wilde zijn. Ze bestudeerde het lichaam, de aard ervan. Dit was gedaan door iemand die iets moest bewijzen. Zoveel was duidelijk.
Daarom willen ze meteen op Howard springen, dacht ze. Hij is net ontsnapt, werd vastgezet voor zijn misdaden en wil nu bewijzen dat hij nog steeds gevaarlijk is, zowel voor zichzelf als voor de politie.
Maar dat voelde niet goed. Howard was gestoord, maar dit was bijna barbaars. Het was niet zijn niveau.
Howard heeft geen probleem met moorden en doet het op manieren die de aandacht van de media trekken. Hij verspreidde tenslotte de lichaamsdelen van zijn slachtoffers rond Harvard. Maar niet als dit. Dit gaat verder dan obsceen zijn. De moorden van Howard waren gewelddadig, maar er was ook iets schoon aan... Er was bewijs dat suggereerde dat hij ze eerst wurgde en pas daarna kwam het snijden. Maar zelfs in de afgehakte lichaamsdelen snijden, deed hij met iets dat op precisie leek.
Toen ze eindelijk weg stapte en alle details in haar hoofd vastlegde, stapte Finley naar voren. “Wat denk je?” vroeg hij.
“Ik heb een gedachte,” zei ze. “Maar Connelly zal het zeker niet leuk vinden.”
“Wat dan?”
“Howard Randall heeft hier niets mee te maken.”
“Onzin. Hoe zit het met de hand? Wedden dat die ergens op de campus van Harvard ligt verborgen?”
Avery maakte alleen een mmm-geluid. Hij maakte een eerlijke veronderstelling, maar ze geloofde het nog steeds niet.
Ze begonnen terug te gaan naar de auto, maar voordat ze zelfs de tape van de plaats delict konden bereiken, zag ze een auto op de stoep langs de straat tot stilstand komen. Ze herkende de auto niet, maar ze herkende het gezicht. Het was de burgemeester.
Wat doet die idioot hier? vroeg ze zich af. En waarom ziet hij er zo nijdig uit?
Hij stormde in de richting van de onderzoekers die nog ter plaatse waren en die allemaal voor hem uit de weg gingen. Avery dook onder de tape van de plaats delict om naar hem toe te gaan. Ze dacht hem de weg af te snijden voordat hij zijn neus kon steken in de bloederige puinhoop die hem achter haar te wachten stond.
Het gezicht van burgemeester Greenwald was rood van pure woede. Ze verwachtte zelfs dat er schuim uit zijn mond ging komen.
“Avery Black,” spuugde hij, “wat doe jij verdorie hier?”
“Wel, mijnheer,” zei ze, niet helemaal zeker welk slim antwoord ze moest geven.
Het bleek echter niet uit te maken. Een andere auto kwam langs het trottoir tot stilstand en raakte bijna de achterkant van de burgemeester. Deze auto herkende Avery wel. Hij was nauwelijks tot stilstand gekomen voordat Connelly uit de passagierskant stapte. O’Malley zette de motor uit en stapte ook uit, waarna hij Connelly zo snel mogelijk wilde inhalen.
“Burgemeester Greenwald,” zei Connelly. “Dit is niet wat je denkt.”
“Wat heb je me vanmorgen verteld?” zei Greenwald. “Je vertelde me dat alles erop wees dat deze moord het werk van Howard Randall was. Je verzekerde me dat je de zaak met zorg zou behandelen en dat de plaats delict aanwijzingen zou kunnen geven over waar die klootzak zich verstopt. Niet waar?”
“Ja meneer, dat klopt,” zei Connelly.
“En je zegt me dat door Avery Black op de zaak te zetten je de kwestie aanpakt? De rechercheur waarvan de media weet dat ze hem af en toe onder vier ogen ontmoet?”
“Meneer, ik verzeker u, ze is staat niet op de zaak. Ik riep haar alleen op als raadgever. Ze kent Howard Randall immers beter dan wie dan ook.”
“Dat kan me niet schelen. Als de media dit ruikt... Als ze nog maar denken dat rechercheur Black deze zaak heeft, moet ik zoveel stront scheppen dat ik jullie loonstrookjes zal gebruiken om de schoppen te kopen.”
“Ja, ik begrijp het, meneer. Maar de...”
“Deze stad is al doodsbang voor Randall,” ging de burgemeester verder. Hij was echt woedend nu. “Je weet net zo goed als ik dat er minstens dertig telefoontjes per dag binnenkomen met bezorgde mensen die denken dat ze hem gezien hebben. Als ze lucht krijgen van deze moord - en laten we eerlijk zijn, dat is gewoon een kwestie van tijd - ze zullen weten dat hij het was. En als die verdomde Avery Black op de zaak staat of waar dan ook in de buurt van de zaak...”
“Dan maakt het niet uit,” zei Avery, die genoeg had gehoord.
“Wat zei je?” schreeuwde burgemeester Greenwald praktisch.
“Ik zei dat het niet uitmaakte. Howard Randall heeft dit niet gedaan.”
“Avery...” zei O’Malley.
Ondertussen keken Connelly en burgemeester Greenwald haar aan alsof ze een derde arm had gekregen.
“Ben je nu serieus?” vroeg Greenwald.
En voordat ze kon antwoorden, nam Connelly het woord. Wat een verrassing was. “Black... Je weet dat dit het werk van Howard Randall is. Waarom zou je in godsnaam anders denken?”
“Haal er gewoon de dossiers bij, mijnheer,” zei ze. Ze keek toen naar Greenwald en voegde eraan toe: “U ook. Controleer de dossiers van Howard Randall. Zoek een van zijn moorden waar hij zoiets deed, zoiets overdreven en bloederig. Amputatie is één ding. Maar dit grenst aan misbruik. Howard wurgde eerst de meeste van zijn slachtoffers. Wat ik bij deze laatste moord zie is ver van zoiets.”
“Howard Randall sloeg het hoofd van een vrouw in met een verdomde baksteen,” zei Greenwald. “Ik zou zeggen dat dat behoorlijk bloederig en wreed is.”
“Dat is ook zo. Die vrouw werd echter twee keer geslagen en het rapport toont aan dat het de tweede slag was die haar doodde, niet de eerste. Howard Randall doet dit niet voor de spanning, het geweld of misbruik. Er was trouwens een minimale hoeveelheid bloed bij het verspreiden van de lichaamsdelen. Het was bijna alsof hij, ondanks zijn acties, wegliep van bloed. Maar deze moord hier... Het is erover. Het is ongegrond. En hoewel Howard Randall een monster en absoluut een moordenaar is, is hij niet ongegrond.”
Ze zag een verandering in Connelly’s uitdrukking. Hij dacht er tenminste over na en nam haar voorbeelden met een korreltje zout. Burgemeester Greenwald daarentegen deed dat niet.
“Nee. Dit is het werk van Howard Randall en het is belachelijk anders te denken. Wat mij betreft, legt deze moord vuur op de hele A1-divisie... Verdorie, op elke agent in deze hele stad! Ik wil Howard Randall in de handboeien of er zullen koppen rollen. En ik wil Black onmiddellijk van deze zaak af. Zij moet hier niet bij betrokken worden in welke hoedanigheid dan ook!”
Daarop stormde Greenwald terug naar zijn auto. Avery had in het verleden te lijden gehad onder ontmoetingen met hem en begon te denken dat hij overal stormde. Ze had hem nog nooit gewoon zien lopen.
“Je bent weer een half uur aan het werk,” zei O’Malley, “en je hebt de burgemeester al kwaad gemaakt.”
“Ik ben niet aan het werk,” merkte ze op. “Hoe kwam hij er eigenlijk achter dat ik hier was?”
“Geen idee,” zei Connelly. “Ik vermoed dat iemand van de reporters je het terrein heeft zien verlaten en hem heeft getipt. We probeerden hier eerder te komen dan hij, maar het is duidelijk mislukt.” Hij zuchtte, haalde diep adem en voegde eraan toe: “Hoe zeker ben je dat dit Randall niet was? Absoluut?”
“Natuurlijk ben ik niet absoluut zeker. Maar dit past niet bij zijn andere moorden. Deze voelt anders. Ziet er anders uit.”
“Denk je dat het een imitator kan zijn?” vroeg Connelly.
“Dat zou kunnen, denk ik. Maar waarom? En als dat zo is, doet hij het slecht.”
“Of misschien een fanatieke klootzak die van moordcultuur houdt?” vroeg Connelly. “Een van die mislukkelingen die het werk van seriemoordenaars volgt, een stijve kreeg toen Randall ontsnapte en eindelijk de moed kreeg om voor de eerste keer te vermoorden.”
“Lijkt me wat vergezocht.”
“Maar dat is het niet om een recent ontsnapte Howard Randall aan te wijzen voor een moord zo dicht bij de stijl van zijn vorige werk.”
“Meneer, je wilde mijn mening en ik heb die gegeven.”
“Nou,” zei Connelly, “je hebt Greenwald gehoord. Ik kan je hier niet bij laten helpen. Ik waardeer het dat je vanmorgen gekomen bent toen ik het vroeg, maar... Ik denk dat het een vergissing was.”
“Ik denk het ook,” zei ze en haatte het hoe gemakkelijk Connelly door de druk van de burgemeester bezweek. Hij had het altijd gedaan en het was een van de enige redenen waarom ze het altijd moeilijk had gevonden om haar inspecteur te respecteren.
“Sorry,” zei O’Malley toen ze teruggingen naar de auto. Finley liep achter hen aan, na de hele confrontatie met passief ongemak te hebben gevolgd. “Maar misschien heeft hij gelijk. Zelfs als de burgemeester hier niet zo vastberaden over was, denk je echt dat dit het soort zaak is waar je je nu mee zou moeten bemoeien? Het is iets meer dan twee weken geleden sinds je laatste grote zaak... Waar je bijna stierf, zou ik kunnen toevoegen. En twee weken sinds Ramirez...”
“Hij heeft gelijk,” zei Connelly. “Neem wat meer tijd vrij. Nog een paar weken. Gaat dat lukken?”
“Het zal zo zijn dan,” zei ze, op weg naar de auto met Finley. “Veel succes met deze moordenaar. Jullie zullen hem vinden, ik ben er zeker van.”
“Black,” zei Connelly. “Neem het niet persoonlijk op.”
Ze reageerde niet. Ze stapte in de auto en startte en gaf Finley slechts enkele luttele seconden de tijd om in te stappen voordat ze van de stoep en een lijk wegreed waarvan ze bijna zeker was, dat het niet het werk was van de onlangs ontsnapte Howard Randall.
HOOFDSTUK VIER
Avery was te overstuur en vol adrenaline om terug te gaan naar het ziekenhuis. In plaats daarvan ging ze terug naar haar appartement, nadat ze Finley terug had gebracht en in haar eigen auto was gesprongen. Er stonden verschillende dozen achter in haar kast en ze voelde plotseling de behoefte om ze eruit te trekken en erin te kijken. Meer dan dat, met haar geest een beetje actiever en de echte wereld op haar hielen, realiseerde ze zich dat er iemand was die ze moest bellen.
Toen ze Rose belde, jubelde haar dochter over de uitnodiging om later te komen eten met een glas wijn. Ze negeerde het feit dat Rose nog steeds zestien maanden te jong was voor de wettelijke leeftijd om alcohol te drinken.
Toen ze net voor tien uur in haar appartement aankwam, zette ze een pot koffie op en maakte ze twee broodjes. Hoewel het de gewone ham, kaas en mayo op wit brood was, was het lichtjaren beter dan het eten van de ziekenhuiscafetaria dat ze de laatste tijd zo veel at. Ze at de broodjes bijna afwezig op terwijl ze haar slaapkamer binnenging, de kast opende en de dozen eruit trok die ze ver naar achteren had geduwd.
Er waren twee dozen, een gevuld met verschillende dossiers uit haar korte carrière als redelijk succesvolle advocate. Ze kwam in de verleiding om daar doorheen te vissen, want ze had eigenlijk een paar mensen in moordzaken vertegenwoordigd. Maar in plaats daarvan ging ze naar de doos waarvan ze wist dat ze enig inzicht zou geven in wat ze vanmorgen had gezien.
Deze tweede doos was gevuld met de dossiers uit de zaak van Howard Randall. De zaak had iets meer dan drie jaar geleden plaatsgevonden, maar het leek alsof het in een ander leven was geweest. Misschien was het daarom dat ze het zo gemakkelijk en bijna conventioneel vond om advies en wijsheid van hem te vragen. Misschien was ze erin geslaagd om ver genoeg afstand te doen van de zaak en wat het haar carrière als advocate had gedaan.