Reden om te redden
- -
- 100%
- +
De stapel dossiers vertelde een verhaal dat ze van binnen en van buiten kende, maar haar vingers op de pagina’s en foto’s leggen was alsof ze door het zand van de tijd speurde en door de korrels gluurde om een les te leren die ze misschien eerder had gemist. Ze vertelden het verhaal van Howard Randall, die als jongen door zijn gewelddadige moeder in elkaar werd geslagen. Het was diezelfde jongen die in de douchekabine op de middelbare school werd mishandeld door een leraar gymnastiek, een jongen die opgroeide als een man die niet alleen de woede zou uiten die in hem door de jaren heen was opgebouwd en geëvolueerd, maar het ook zou gebruiken om een briljante geest te vormen en te definiëren dat hij nooit op school had uitgeprobeerd. Nee, hij had zijn genialiteit voor de universiteit bewaard, beginnend in de gemeenschapsschool om hoge cijfers te halen en vervolgens indruk te maken op het toelatingsexamen van Harvard. Hij liep er school, studeerde er af en gaf er uiteindelijk les.
Maar zijn genialiteit was daar niet gestopt. Het was doorgegaan en had zich op wrede manieren getoond de eerste keer dat zijn hand een mes had vastgepakt. Het was een mes dat zijn eerste slachtoffer had gemaakt.
Avery kwam bij de foto’s van de plaats delict van zijn eerste slachtoffer, een twintigjarige serveerster. Een vrouwelijke studente, net als al zijn slachtoffers. Er was een diepe snee in haar keel geweest, van oor tot oor. Niets meer. Ze was leeggebloed in de kleine keuken van de broodjeszaak die ze destijds had gesloten.
Een enkele snee, dacht Avery terwijl ze naar de foto keek. Een verrassend schone snee. Geen tekenen van seksueel misbruik. Binnen, snijden en buiten.
Ze kwam bij de tweede foto en keek ernaar. En dan de derde en de vierde. In elk van hen trok ze dezelfde conclusie en registreerde ze het in haar gedachte als een statistiek voor een of andere gestoorde sport.
Tweede slachtoffer. Achttienjarige eerstejaarsstudente. Eén snee in de zijkant, het leek per ongeluk. Nog een, niet zozeer een snee maar een prikwond met het mes dat rechtstreeks in haar hart ging.
Derde slachtoffer. Negentienjarige Engelse, bijbaantje als stripper. Dood aangetroffen in haar auto, een enkele schotwond aan de achterkant van het hoofd. Later bleek dat hij haar vijfhonderd dollar had aangeboden voor orale seks, ze had hem uitgenodigd op de achterbank van haar auto en hij schoot haar neer. Er zijn nooit tekenen gevonden dat haar diensten werden verleend en in zijn getuigenis bevestigde Howard dat hij haar had vermoord voordat de handeling werd uitgevoerd.
Vierde slachtoffer. Achttien jaar oud. Met een steen op het hoofd geslagen. Tweemaal. De eerste klap was te laag geweest, had haar niet gedood. De tweede verbrijzelde haar schedel en raakte haar hersenen.
Vijfde slachtoffer. Nog een snee in de keel, een diepe, gestage snee van oor tot oor.
Zesde slachtoffer. Gewurgd. Geen vingerafdrukken.
Enzovoort. Schone moorden. Alleen overvloedige hoeveelheden bloed gevonden op drie scènes en dat was een kwestie van de omstandigheid, geen theater.
Laten we dus stellen dat Connelly’s voorgevoel en de mening van de burgemeester klopt. Als Howard opnieuw aan het vermoorden is, waarom zou hij zijn methoden veranderen? Niet om iets te bewijzen: iets moeten bewijzen is macho-onzin en niet zijn stijl. Dus waarom zou hij?
“Dat zou hij niet doen,” zei ze tegen de lege slaapkamer.
En hoewel ze niet naïef genoeg was om te denken dat zijn drie jaar gevangenisstraf Howard Randall een veranderde man had gemaakt die niet langer geïnteresseerd was in moorden, dacht ze wel dat hij veel te slim was om te beginnen waar hij was gestopt, in de stad die zichzelf op zijn kop zette om hem te vinden in de eerste plaats.
Als ze eerder twijfels had gehad, waren ze verdwenen toen ze door de dossiers keek.
Hij was het niet geweest. Niettemin… Iemand had het gedaan. En die klootzakken met hun vragen zoeken naar de verkeerde man.
***
Avery was zowel blij als een beetje bezorgd dat Rose niet aarzelde om voor haar neus weg te drinken. Ze aanvaardde dankbaar het glas witte wijn en verspilde geen tijd haar eerste slok te drinken. Avery had blijkbaar op een vreemde manier gekeken, want toen Rose het glas liet zakken, grijnsde ze en schudde haar hoofd.
“Niet mijn eerste glas,” zei ze. “Sorry dat ik je dromen van een ongerept en heilig klein meisje heb verpest.”
“Wijn zal me dat nooit aandoen,” zei Avery met een glimlach. “Sommige van je vroegere vriendjes echter...”
“O, mooie veeg uit de pan, mam.”
Ze hadden net een eenvoudig diner van kip Alfredo en een Griekse salade gegeten, die ze samen hadden gemaakt. Er speelde zachte muziek op de achtergrond, een vreselijke indiepop akoestisch gewauwel waar Rose tegenwoordig dol op was. Toch kon de muziek het moment niet verpesten. De stad was koud en donker buiten, de straatlantaarns schenen en het zachte geluid van verkeer op straat als witte ruis.
Dit was precies wat ik nodig had, dacht Avery. Waarom probeerde ik haar weer weg te duwen?
“Dus gaan we gewoon de hele nacht rond het onderwerp Ramirez dansen?” vroeg Rose.
Avery grijnsde. Het was vreemd om zijn naam uit de mond van Rose te horen komen... Vooral alleen zijn achternaam, alsof ze hem ook van het werk kende.
“Niet dansen,” zei Avery. “Ik wil gewoon niet dat deze avond verandert in een snotterfestijn waar jij ervoor moet zorgen dat je moeder niet instort.”
“In een situatie als deze is het prima om een beetje in te storten. Ik weet alleen niet of het het beste ter wereld is om in een ziekenhuiskamer te verblijven. Ik bedoel... Is het niet deprimerend?”
“Soms wel,” gaf Avery toe. “Maar ik denk dat ik graag zou hebben dat er constant iemand aan mijn bed zou zitten als ik voor mijn leven vocht.”
“Ja, ik denk dat hij hetzelfde voor jou zou doen. Ik bedoel, ik zou er ook zijn. Maar tegelijkertijd weet je dat hij je zou berispen als hij wist dat je het deed.”
“Waarschijnlijk.”
“Heb je...” Rose begon iets te vragen, maar stopte toen alsof ze er nog eens over nadacht om het te vragen.
“Het is in orde hoor,” zei Avery. “Je kunt me alles vragen.”
“Heb je al een voorgevoel? Zoals ... Vertellen je instincten je op de een of andere manier dat hij erdoor komt of niet?”
Het was een moeilijke vraag om te beantwoorden. Ze had geen sterk gevoel op de een of andere manier. En misschien was dat de reden waarom het haar zo erg trof. Er was geen zekerheid. Geen instinctieve duw die haar vertelde dat hij erdoor zou komen of niet.
“Nee, nog niet.”
“Nog een vraag,” zei Rose. “Hou je van hem?”
Het kwam zo onverwacht dat Avery heel even niet wist hoe te reageren. Het was een vraag die ze zichzelf in het verleden verschillende keren had gesteld, een vraag die de afgelopen twee weken een heel uitgesproken en duidelijk antwoord had gekregen.
“Ja, ik hou van hem.”
Rose leek hierdoor te stralen en verborg haar glimlach achter haar wijnglas.
“Denk je dat hij het weet?”
“Ik denk het wel. Maar het is niet iets dat we...”
Ze werd onderbroken door het geluid van brekend glas en een hard bonzend geluid. Het was zo plotseling en onverwacht dat het Avery ongeveer twee seconden kostte om op te staan en de situatie in zich op te nemen. Terwijl ze dat deed, slaakte Rose een kleine kreet. Ze was van de bank gesprongen en liep achteruit de keuken in.
Het raam tegen de verre muur links van de bank was verbrijzeld. Een koude luchtstoot kwam het appartement binnen. Het voorwerp dat werd gebruikt om het raam te breken, lag op de vloer en was niet direct logisch.
Er lag een oude versleten steen op de vloer, maar Avery zag dat alleen nadat ze de dode kat zag. Het beest leek een dunne, ondervoede zwerfkat te zijn. Ze was aan de baksteen vastgemaakt met een soort rubberen band, zoals het soort dat werd gebruikt om luifels of zonneschermen vast te binden. Ernaast schitterden gebroken glasscherven.
“Mama?” vroeg Rose.
“Het is oké,” zei Avery terwijl ze naar het kapotte raam rende. Haar appartement was op de tweede verdieping, dus hoewel het wat kracht moet hebben gekost, was het heel goed mogelijk geweest voor iemand om de worp te maken.
Ze zag niemand direct daaronder op de straat. Ze dacht erover om naar buiten te gaan, de trap af en naar buiten, maar wie de steen en kat gooide zou minstens een minuut voorsprong op haar hebben. En met de drukte van het verkeer in Boston en voetgangers op deze tijd van de avond (het was maar vijf over half tien zag ze terwijl ze haar horloge controleerde), was hij beslist al zo goed als verdwenen.
Ze stapte in de richting van de kat en zorgde ervoor niet op haar blote voeten op het glas te trappen.
Er zat een klein stukje papier tussen de onderkant van de kat en de zwarte rubberen band. Ze stak haar hand uit om het briefje te pakken en gruwelde een beetje toen ze het koude, stijve lichaam van de kat voelde.
“Mam, wat is dat verdorie?” vroeg Rose.
“Er is een briefje.”
“Wie zou zoiets doen?”
“Ik weet het niet,” antwoordde ze terwijl ze het briefje pakte en uitrolde. Het was geschreven op de helft van een afgescheurd papiertje van een blocnote. Het briefje was heel eenvoudig, maar deed toch een rilling door het lichaam van Avery gaan.
Ik ben VRIJ! En ik kan niet WACHTEN tot ik je weer zie!
Verdomme, dacht ze. Howard. Hij moet het zijn.
Het was de eerste gedachte in haar hoofd en ze merkte dat ze het meteen negeerde. Net als de brutaliteit van de moord met het spijkerpistool, leek deze onbezonnen uitspraak met dreigende toon en een dode kat gooien door het raam van een appartement, niet iets dat Howard Randall zou doen.
“Wat staat er?” vroeg Rose, die dichterbij kwam. Ze zag eruit alsof ze op het punt stond om te gaan huilen.
“Het is gewoon een domme dreiging.”
“Van wie?”
In plaats van Rose te beantwoorden, pakte ze haar mobiele telefoon van de bank en belde O’Malley.
Van wie? had Rose gevraagd.
En terwijl de telefoon in Avery’s oor begon te bellen, leek er maar een plausibel antwoord te zijn, hoe erg ze er ook probeerde tegen te vechten.
Howard Randall.
HOOFDSTUK VIJF
Er gebeurde heel wat in de twaalf minuten dat het duurde voordat O’Malley verscheen. Om te beginnen was de patrouillewagen van de A1 niet het eerste voertuig dat arriveerde. Een nieuwsbusje stopte met gierende banden voor het appartementsgebouw van Avery. Vanuit haar gebroken raam, zag ze drie mensen uitstappen: een verslaggever, een cameraman en een technicus, die de kabel vanuit de achterkant van het busje afrolde.
“Verdorie,” zei Avery.
De cameraploeg was bijna opgesteld en klaar om te beginnen toen O’Malley stopte. Een andere auto kwam achter hem aan en reed bijna in op het nieuwsbusje. Ze was helemaal niet verrast om Finley eruit te zien komen. Connelly plaatste Finley blijkbaar om hogerop te komen, misschien zelfs om de positie van Ramirez in te vullen.
Ze keek boos naar het busje terwijl ze keek hoe Finley de verslaggever zijn gedacht zei. Er was wat kort gekibbel tussen hen voordat Finley en O’Malley uit het zicht liepen, naar de trap van het appartement van Avery.
Op het moment dat ze op de deur klopten, deed Avery open en gaf ze geen kans om iets te zeggen voordat ze haar zorgen en frustraties uitte.
“O’Malley, wel verdomme? Ik heb jou direct gebeld in plaats van de centrale om de nieuwsdienst te vermijden. Wat is hun deal eigenlijk?”
“Hun deal is dat ze erom kwijlen dat Howard Randall is ontsnapt. En ze weten dat je een bekend gezicht in zijn geschiedenis bent. Dus ze houden je in de gaten. Ik denk dat deze specifieke bemanning buiten een scanner heeft staan.”
“Mobiele telefoons?” vroeg Avery.
“Nee. Kijk, ik moest dit melden aan de centrale. Het is een te hoog profiel. Ze moeten het via de radiozender hebben opgepikt.”
Avery wilde woedend zijn, maar ze wist hoe moeilijk het kon zijn om in het geheim te communiceren wanneer een waanzinnige media hard aan het werk was om een baanbrekend verhaal te maken. Ze wierp een blik op de cameraploeg en zag hen een fragment filmen. God wist wat ze allemaal zeiden. Terwijl ze toekeek, stopte er nog een voertuig van de media, deze keer een kleine SUV.
O’Malley en Finley keken naar de baksteen, de kat en het gebroken glas. Avery had het briefje op de vloer achtergelaten en wilde niet dat het papier dat op de karkas had gezeten op haar aanrecht of koffietafel zou liggen.
“Ik zeg het echt niet graag,” zei Finley, “maar dit ziet er academisch uit. Ik bedoel… Ik ben vrij. Wie zou het anders kunnen zijn, Avery?”
“Ik weet het niet. Maar... Ik weet dat je het misschien moeilijk zult vinden om dit te geloven, maar het lijkt gewoon niet op wat Howard zou doen.”
“De oude Howard Randall, misschien,” zei O’Malley. “Maar wie weet hoe hij in de gevangenis is veranderd?”
“Wacht,” zei Rose. “Ik versta het niet. Mijn moeder kreeg deze kerel vrij toen ze hem als zijn advocate vertegenwoordigde. Waarom zou hij haar achterna komen? Je zou denken dat hij dankbaar zou zijn.”
“Dat zou je denken,” zei O’Malley. “Maar dat is niet hoe een criminele geest werkt.”
“Hij heeft gelijk,” zei Avery, terwijl hij O’Malley afsneed voordat hij een tirade zou beginnen. “Iemand als Howard zou iedereen die bij het hele proces betrokken was, als een bedreiging zien, zelfs als het de advocaat was die hem er vanaf wist te krijgen. Maar Howard... Dit is niet zoals hij. Die paar keer dat ik om zijn hulp ging vragen, was hij... Ik weet niet... sociaal. Als hij kwade bedoelingen met mij koesterde, verborg hij het uitstekend goed.”
“Natuurlijk deed hij dat,” zei O’Malley. “Denk je dat zijn ontsnapping een ongeluk was? Ik wed er alles op dat deze engerd het al maanden van plan was. Misschien zelfs vanaf zijn eerste dag daar. En als hij van plan was te ontsnappen en op de een of andere manier achter je aan te komen of je op zijn minst te betrekken bij een of ander gestoord complot, waarom zou hij je dat dan in vredesnaam laten weten?”
Avery wilde tegenspreken, maar ze kon duidelijk zien waar hij heen wilde. Hij had alle reden om te denken dat dit briefje van Howard kwam. En ze wist ook dat de angst van de stad voor zijn ontsnapping het hem en Connelly gemakkelijk maakte om met de vinger te wijzen in Howard’s richting voor de moord met het spijkerpistool.
“Kijk, laten we alles van Howard Randall even opzijzetten,” zei ze. “Of het nu Howard was of niet, iemand gooide dit ding door mijn raam. Ik dacht gewoon dat het het beste zou zijn om via de juiste kanalen te gaan, omdat het duidelijk is dat Connelly me zo ver mogelijk weg wil hebben van alles wat maar met Howard te maken kan hebben.”
“Dat hoor ik,” zei Finley. “Ik heb hem op de weg hierheen aan de lijn gehad. Hij is nu bezig met vanalles met de burgemeester en de pers.”
“Over Howard Randall?”
Finley knikte.
“Goede God,” zei Avery. “Dit wordt belachelijk.”
“Welnu,” zei O’Malley, “je zult het echt niet leuk vinden wat hij me heeft opgedragen.”
Ze wachtte tot O’Malley het haar zou vertellen. Ze zag dat hij zich niet op zijn gemak voelde, dat hij Connelly hier liever had om de boodschap zelf te bezorgen. Uiteindelijk zuchtte hij en zei: “Hij wil dat we je een paar dagen verhuizen. Zelfs als Randall deze steen niet heeft gegooid, is het duidelijk dat iemand je heeft aangevallen en je bedreigt. En ja... Het is waarschijnlijk omdat hij ontsnapte. Ik zeg het je niet graag, maar het ziet er niet goed uit voor je in deze situatie. Je hebt hem al die jaren geleden vrijgepleit... van een veelvoudige moord. Heel veel mensen...”
“Dat is verdorie dom,” spuugde Rose. “Denken de mensen nu echt dat mijn moeder iets te maken heeft met zijn ontsnapping?”
“Er zijn sommigen die het tot het uiterste hebben gedreven, ja,” gaf O’Malley toe. “Gelukkig is er alleen maar wat gespeculeerd in het nieuws. Heb je er niets van gezien?” vroeg hij, terwijl hij naar Avery keek.
Ze dacht aan die vermoeide momenten in de ziekenhuiskamer van Ramirez. De tv was aan geweest en ze had Howard’s gezicht gezien, met de essentie van de nieuwsberichten op de banner onderaan het scherm. Maar ze had haar naam nog nooit gezien; dat had ze nooit verwacht. Uiteindelijk schudde ze haar hoofd in antwoord op de vraag van O’Malley.
“Nou, wat je gevoelens ook zijn, ik denk dat hij volkomen gelijk heeft. Je moet verhuizen tot dit overwaait. Stel dat de persoon die deze steen heeft gegooid niet Howard is. Dat betekent dat een willekeurige burger hem heeft gegooid. Een ontevreden eikel die denkt dat jij verantwoordelijk bent voor een moordenaar die vrij rondloopt. Dus waarheen?” zei O’Malley. “Denk erover na terwijl je een paar tassen inpakt. Finley en ik nemen je graag mee naar waar je heen wilt.”
“Geen reden om na te denken,” zei ze. “Ik heb al een plaats in gedachten.”
***
Ze kwamen een half uur later aan in het appartement van Ramirez. Het kostte haar minder dan tien minuten om het belangrijkste in te pakken. Rose was ook meegekomen, op aandringen van zowel Avery als O’Malley. Na een korte en verhitte discussie gaf Rose toe en zei dat ze een dag of zo bij haar moeder zou blijven... Om ervoor te zorgen dat alles goed met haar was.
Toen ze met zijn vieren het appartement van Ramirez binnengingen, was het een beetje griezelig. Hoewel hij technisch had ingestemd om het appartement van Avery in te trekken, had hij nooit de kans gekregen. Al zijn spullen lagen er nog te wachten tot hij thuis zou komen.
Avery liep rond en deed alsof het geen effect op haar had. Ze was hier al vaker geweest en had zich altijd welkom gevoeld. Dat zou nu niet anders moeten zijn.
“Weet je dit zeker?” zei Finley. “Neem me niet kwalijk dat ik het zeg, maar het lijkt een beetje triest.”
“Niet triester dan dat ze in zijn ziekenhuiskamer blijft,” zei Rose.
Avery wilde de plaats in haar laten doordringen om er een idee van te krijgen en dan proberen te achterhalen wat ze vervolgens moest doen.
O’Malley was aan de telefoon toen ze binnenkwamen en regelde de bewakingsdetails voor Avery’s appartement en dat van Ramirez. Ze waren heel voorzichtig geweest om onderweg niet te worden gevolgd, maar wilden zeker geen enkel risico nemen.
Toen Avery haar tas in de woonkamer van Ramirez neerzette, beëindigde O’Malley het telefoontje waar hij mee bezig was. Hij nam een moment, zuchtte diep en keek uit het raam. Beneden waren de straten iets minder druk dan toen Avery en Rose hadden genoten van de wijn en een prettig gesprek. Ook leek het, na een dode kat door haar raam te hebben gekregen, een beetje meer sinister.
“Dus dit is de deal,” zei O’Malley. “De komende drie dagen zul je constant mannen hebben die op straat geparkeerd staan. Ze zitten in civiele auto’s, maar het zijn allemaal leden van de A1.”
“Dat hoeft niet,” zei Avery. Ze begon het gevoel te krijgen dat dit allemaal uit de hand liep.
“Ik denk van wel,” wierp hij tegen. “Je bent de afgelopen dagen in een soort afzondering geweest. Het wordt lelijk. Er zijn burgerwachten op straat, op zoek naar Randall. De mensen beginnen in zijn geschiedenis te graven en vinden jou daar.”
Ga je gang en maak het af, dacht ze. Ze vinden me daar als de advocate die hem zijn vrijheid gaf, de vrijheid die hij gebruikte om nog een persoon te vermoorden. Dat is wat je echt wilt zeggen.
Maar dat deed hij niet. In plaats daarvan bleef hij naar buiten kijken. “De eerste twee zijn Sawyer en Dennison. Ze zullen over ongeveer een half uur hier zijn. Tot die tijd... Lijkt het erop dat ik het ben en Finley.”
Rose keek naar de twee agenten en vervolgens naar haar moeder. “Is dit... Is dit echt zo erg? Hebben we echt bescherming nodig?”
“Nee,” zei Avery. “Het is een beetje overdreven.”
“Het is voor de bescherming van je moeder. Ook die van jou. Afhankelijk van wie er achter de spijkerpistoolmoord zit en de baksteen en kat door het raam gooide, loop jij misschien ook gevaar. Het hangt ervan af hoeveel wraak deze persoon koestert tegen je moeder.”
“Laten we de dramatische toon achterwege laten,” zei Avery met vergif in haar stem. “Ik heb echt liever dat je mijn dochter niet bang maakt.”
“Sorry mam,” zei Rose. “Maar het afgelopen uur heb ik een dode kat door je raam zien komen met een dreigement eraan vastgebonden en toen werd ik weggehaald uit je appartement en nu krijg ik vierentwintig uur per dag politiebescherming. Je kunt gerust zeggen dat ik echt bang ben.”
HOOFDSTUK ZES
Alle hoop op een rustig avondje onder vrouwen was weg. Toen O’Malley en Finley afscheid namen, voelde het appartement stil aan. Rose had zich op de bank van Ramirez genesteld. Ze scrolde door sociale mediaberichten en stuurde berichtjes heen en weer met haar vrienden.
“Ik denk dat je wel weet dat je niemand moet vertellen wat er is gebeurd,” zei Avery.
“Ik weet het,” zei Rose een beetje verontwaardigd. “Wacht... Hoe zit het met papa? Moeten we het hem vertellen?”
Avery dacht er even over na en overwoog de opties. Als het alleen met haar was gebeurd, was er geen twijfel. Er was geen reden waarom Jack het moest weten. Maar nu met Rose erbij betrokken, veranderde dat de dingen. Maar toch... Het kon riskant zijn.
“Nee,” antwoordde Avery. “Nog niet.”
Rose gaf alleen een kort knikje als antwoord.
“Rose, ik weet niet wat ik je moet vertellen. Dit is klote. Ja. Ik vind het ook. Dit is stom. En het spijt me dat je erbij betrokken bent. Het is voor mij ook echt niet leuk.”
“Ik weet het,” zei Rose, terwijl ze haar telefoon neerlegde en haar moeder in de ogen keek. “Ik ben niet eens echt boos over het ongemak. Dat is het niet. Mam... Ik had geen idee dat het zo gevaarlijk voor je was geworden. Is het altijd zo?”
Avery gniffelde een beetje. “Nee, niet altijd. Het is alleen dat met dit ding met Howard Randall iedereen achteromkijkt. De hele stad is bang en ze hebben iemand nodig die de schuld moet krijgen, terwijl ze op zoek zijn naar antwoorden en een manier om zich veilig te voelen.”
“Maar nu eerlijk, mam: gaat het wel goedkomen met ons?”
“Ja, ik denk het wel.”
“Werkelijk? Wie gooide die steen dan? Was het Howard Randall?”
“Ik weet het niet. Persoonlijk betwijfel ik het.”
“Maar er is iets.. raar tussen jullie twee, toch?”
“Rose...”
“Nee, ik wil het weten. Hoe kun je zo zeker zijn?”
Avery zag geen reden om tegen haar te liegen of het geheim te houden, vooral nu ze hier blijkbaar deel van uitmaakte.
“Omdat een dode kat door een raam te duidelijk is. Het is te opvallend. En ondanks wat de methoden van zijn moorden zouden kunnen zeggen, zou Howard Randall dat niet doen. Een dode kat... Het is bijna komisch. En door met hem zowel als advocate als rechercheur te praten... Dat zou hij niet doen. Je moet me hierbij vertrouwen, Rose.”
Avery keek uit het raam naar de zwarte Ford Focus die drie verdiepingen lager geparkeerd stond aan de overkant van de straat. Ze zag het silhouet van Dennison’s linkerschouder terwijl hij in de bestuurdersstoel zat. Sawyer zat waarschijnlijk naast hem, zoals gewoonlijk zonnebloempitten te knabbelen.
Ze dacht aan de baksteen en de kat en begon terug te gaan door haar verleden. Tussen haar carrière als advocate en de paar jaar die ze als rechercheur werkte, was de reeks namen en gezichten in haar hoofd lang. Ze probeerde te bedenken wie er nog meer reden zou hebben om de steen en de kat door haar raam te gooien, maar het was te veel: te veel gezichten, te veel geschiedenis.
Jezus, het zou iedereen kunnen zijn...
Ze draaide zich terug naar het appartement en probeerde zich de laatste keer dat Ramirez erin had gestaan voor te stellen. Ze liep langzaam door de woonkamer en de keuken. Ze was er eerder geweest maar zag alles als nieuw. Het was een kleine plaats maar mooi ingericht. Alles was schoon en georganiseerd, elk voorwerp op zijn aangewezen plaats. Zijn koelkast was versierd met verschillende foto’s en ansichtkaarten, meestal van familieleden die Avery nog nooit had ontmoet, maar er wel eens over had gehoord.