Cinayeti O yazdi

ALTINCI BÖLÜM – Hakikat Manzaralı Oda

Elina ona doğru hızlı yürümedi – hayır, adımları kendinden emindi, neredeyse hafifti, kapının arkasında neyin açılacağını zaten kabul etmiş olanlarda olduğu gibi. Ne yüzleşme susuzluğu onu oraya sürükledi, ne de teşhir susuzluğu onu sürükledi. Her şey daha derin, daha sessiz, daha tehlikeliydi: Ona gitti çünkü onun gerçek olup olmadığını hissetmek istiyordu. Ya da belki birisi tarafından da yazılmıştır. Kendisi gibi. Bir mektup gibi. Bir not defteri gibi. Gece gibi.

Elinde ne bir çanta ne de evrakların olduğu bir klasör var. Yalnızca defter, aynı kırmızı olan, gri binaların ve ölçülü, yavaş sokakların sonbahar paletinde uygunsuz bir şekilde parlak. Bunu göstermeyecekti. Gidemedim. Öyle görünüyordu ki, bunu bir an için bile bir kenara bıraksa, kendisinden bir parça -en önemlisi, gerçeklik ile onun altında yatan şey arasındaki sınırı hâlâ ayırt eden parça- içeride, kapağın arkasında kalacaktı.

Hostelin üçüncü katına çıkan Elina aniden dondu. Ali’nin kapısının önünde. El neredeyse zile dokundu ve dondu. Kapı aralıktı. Sadece biraz – sanki yeni girmiş ve arkasından kapatmamış gibi, sanki biri yeni çıkmış ve kapatma zahmetine girmemiş gibi.

O anda ilk kez düşündü: Ya bütün bunlar akıl için değil de iman için bir tuzaksa? Sonuçta bizi kendi dünyamızın içinde tutan şey inançtır: «Ben"imizin bir bütün olduğuna, dünün kaybolmadığına, istikrarlı bir şeye dönüştüğüne, kafamızda ortaya çıkan düşüncelerin bize ait olduğuna inanıyoruz. Ama inanç çatlarsa her şey çöker. Anında değil. İlk başta, terk edilmiş bir odadan çıkan hava gibi yumuşaktı.

Açık kapıyı çaldı.

– Ali mi? – ses sakin geliyordu. Neredeyse yabancı. Sanki bu sahneyi başkası için prova ediyormuş gibiydi.

Ve neredeyse anında – adımlar. Odanın arka tarafından çıktı. Gülümsedi. Korkmuyor, teatral olarak değil – her şeyi önceden anlayanların gülümsemesi gibi.

– Merhaba Elina Sergeyevna. Gelmeni bekliyordum. Hemen değil ama bugün.

– Nasıl bildin?

«Bunu kendin bilmiyor muydun?»

Daha derine gitti. İçeri girmesini işaret etti. Oda mütevazı ama şaşırtıcı derecede temiz, neredeyse steril: raftaki kitaplar, masanın üzerindeki notlar, grafit kalem, düzgünce hizalanmış kağıt yığınları.

Hemen gördü. Rafın ortasında bir kitap var. İsimsiz. Aynısı.

Yaklaştı.

– Bunun ne olduğunu biliyor musun?

Sessizdi. Sonra – sessizce:

– Bu benim kitabım değil. Ama okudum.

– Onu nerede buldun?

Ona, uzun süre uyuyup yeni uyanmış bir insana bakar gibi baktı.

– Ortaya çıktı. Bazı rüyalar nasıl ortaya çıkıyor? Gözlerinizi açıyorsunuz ve olay örgüsü olmasa bile olay örgüsünü biliyorsunuz.

– Okudunuz mu?

– Hayır. – Durakladı. – Ben yazıyorum.

Elina dışarıdan tepki vermedi. Ama içinde yavaş yavaş bir şeyler hareket etti; korku değil, şaşkınlık değil, bir tür hayranlık dolu, neredeyse dinsel bir hayranlık: Bunu bir itiraf olarak söylemedi. Bir teşhis gibi. Sanki bir yabancıdan bahsediyormuş gibiydi.

– Sen… düşüncelerimi yazıyorsun.

«Onların sana ait olduğunu bilmiyordum» diye itiraf etti dürüstçe. «Başladığımda sadece seslerdi. Bazen kadındı. Bazen – çocuklar için. Bazen – benim sesimdi ama benim tarafımdan söylenmedi.

– Bunun ne anlama geldiğini anlıyor musun?

Başını salladı.

«Bu, bu dünyanın dışında bir yerde ikimizi de duyan birinin olduğu anlamına geliyor.» Ve bize yazıyor. Ya da biz onun tekrarıyız. Ya da o bizim.

Elina yaklaştı. Kitabın kapağına dokundu. Karton sanki baskısı yeni çıkmış gibi sert ve sıcaktı.

İlk sayfayı açtı. Orada hiçbir şey yok.

İkincisi ise ilk cümle:

«Cevapların kendisini beklediği bir odaya girdi. Ama sorularla çıktı.»

Artık yazıldı. Şu anda. Kelime kelime.

Elina yatağın kenarına oturdu. Son günlerde ilk kez paniği, kafa karışıklığını değil, kaçmak ya da çözülmek istediği o en incelikli şeyi hissetti: tanınma. Bütün bunlar zaten oldu. Ya da olacak.

Ali’ye baktı.

– Devam edecek misin?

Başını salladı.

– Başka türlü yapamam. Yazmadığım zaman rüyalarıma giriyorlar. Ben yazdığımda daha sessiz oluyorlar.

Bir not defteri çıkardı. Açtı. Ona verdi.

– O zaman yaz.

– Tam olarak ne?

– Tüm. Duyduğunuz her şey.

Not defterini aldı. Biraz üzgün bir şekilde gülümsedi.

– Zaman alacak.

– Zamanımız var. Onlar bizi okurken.

YEDİNCİ BÖLÜM – Gelecekten Tarih

Arşiv, eski üniversite binasının arka kanadında bulunuyordu; burada tavanlar hâlâ devrim öncesi dönemden kalma sıva desenleriyle süslenmişti, koku kağıttan bile değil, çelik dolaplara ve boş kapılı dolaplara kilitlenmiş, çatlaklardan sızmaya başlayacak kadar sıkı kilitlenmiş zaman kokusuydu. Burada daha sessiz konuşuyorlardı. Hava bile düzenlenmiş gibiydi.

Elina, güneşin neredeyse hiç parlamadığı cam verandadan geçti ve içerideki her şeyin yeniden nasıl gerginleştiğini hissetti – korkudan değil, önseziden. Batıl inançları yoktu. İşaretlere inanmadım. Ama artık her nesne, her küçük şey sanki daha önce yazılmış bir şeyin parçasıymış gibi geliyordu. Sanki burası daha önce anlatılmış gibi. Anılarında değil, birinin mesajlarında.

Arşivcinin yaşlı olduğu, mermerden oyulmuş gibi keskin yüz hatlarına sahip olduğu, eski moda gözlükler taktığı ve sesinde tek bir sorunun kalmadığı ortaya çıktı. Sadece açıklamalar. Sanki zaten her şeyi biliyormuş gibi. Belki de gerçekten biliyordu.

– Elina Sergeyevna mı? – Sanki bu ismi birden fazla duymuş gibi hafifçe başını salladı, – İsteğinizi aldım. Doksan ikinci yıl. Kayıp bir kadın vakası. Benzer tanımlamaya sahip bir vakamız var ama bunda… tuhaf bir şeyler var.

– Hangi?

Hemen cevap vermedi. Dolaba gitti, bir çekmece çıkardı ve gri bir klasör çıkardı. Sanki içinde sadece belgeler değil de gerçekliğin nefesini değiştirebilecek bir nesne varmış gibi dikkatle ona uzattı.

Kapakta kısa ve öz bir imza var: «Kaybolma, 1992. Kimliği Belirlenmiyor. Arşiv 47-B.»

Elina masaya oturdu. Dosya önünde uyuyan bir hayvan gibi dümdüz yatıyordu. Açtı.

İlk sayfa standart bir formdur: tarih, araştırmacının adı, vakanın kısa açıklaması.

«Tarih: 12 Kasım 1992. Yer: Güney Mahallesi, şehir parkı. 30 yaşlarında kadın, bilinmeyen bir nedenle ortadan kayboldu. Adı bilinmiyor. İşaretler: siyah saçlı, boyu 160—165 cm, sol elinde turkuaz rengi bir yüzük. Tanık yok. Kameralar ayrılma anını kaydetmedi.»

Dondu. Bu tanım… Ona uyuyordu. Neredeyse mükemmel. Bir yüzük bile.

Sayfayı çevirdiğinde siyah beyaz bir fotoğraf gördü; grenli, net olmayan, görünüşe göre yoldan geçen biri tarafından çekilmiş. Yarı profilli bir kadın, yüzünün bir kısmı bir tutam saçla örtülüyor. Ama özellikler… onun özellikleri. Sanki birisi bunu başka birinin fotoğrafına yapıştırmış gibi. Ya da tam tersi – kendi içine yerleştirildi, ancak doğmadan önce.

«Bu olamaz» dedi sessizce.

Arşivci yakınlarda sessizce duruyordu.

Bir süre durduktan sonra, «Kimliğini belirlemeye çalıştık» dedi. «Fakat tek bir kayıt bile bulunamadı.» Vatandaş veri tabanında, tıbbi kayıtlarda, üniversite arşivlerinde yok. Sanki o yokmuş gibiydi. Ne öncesi ne de sonrası. Bu arada fotoğraf gerçektir. Aynı yıl ölen bir ajanın notlarında bulundu. Arkasında imza var. Çok tuhaf. El yazısı kadındır. «Kendisi gelecek.»

Elina soğuğun teninin altına sızmaya başladığını hissetti. Korku değil, hayır. Bu… bir keşfe benziyordu. Sanki birisi gerçekliğin dokusunu dikkatle parçalıyor ve şunu gösteriyordu: Bak, her zaman biliyordun.

Dosyayı topladı ve ayağa kalktı.

– Bunu yanıma alabilir miyim?

Arşivci başını hafifçe eğdi.

– Yapmamalıydın. Ama… o senin değil, değil mi? Gelene aittir.

Başını salladı.

– Evet. Gelen kişi benim.

Akşamları dairesinin pencere kenarında ışığı açmadan uzun süre oturdu. Elinde bir fotoğraf vardı. Gözlerde ne panik ne acı ne de şaşkınlık var. Sadece sessizlik. Sanki daha önce olan her şey bir eğitim seansıymış gibi. Ön sevişme.

Ve şimdi asıl şey başlıyor.

SEKİZİNCİ BÖLÜM – Muhatabı Olmayan Mektuplar

Ali’nin odası sessizdi. Hareketsiz. İçindeki sessizlik, sayfaların hışırtısının ve komşuların hafif öksürmelerinin de buna dahil olduğu bir kütüphanenin sessizliği değildi. Her sesin sanki havanın kendisi duyuyormuş gibi canlandığı içsel zamanın sessizliğiydi bu. Elina sanki bir tapınağa girer gibi tekrar oraya girdi. Ve bir şeylerin değiştiğini hemen fark ettim. Ortamda değil, mekanın havasında.

Adımlarını duymadı – mektuba dalmıştı. El, hiç tereddüt etmeden hızlı ama kesin bir şekilde kağıdın üzerinde kaydı. El yazısı küçük, katı ve süslü değil – düşüncenin biçimden daha önemli olduğu bir kişinin el yazısı. Yüzünde ilham yoktu. Sadece konsantrasyon. Neredeyse sert.

Elina bu sessizliği bozmadı. Eski, modern, tanıdık olmayan ve aralarında yine aynı kitapların olduğu bir rafın önünde durdu. Şimdi sayfaları katlanmış, sanki okunmuş gibi kurşun kalemle işaretlenmiş.

Eğilip kapıyı açtı. Sayfa 42.

«Pencereden dışarı baktığını ve gökyüzünü göremediğini her zaman hatırlıyorum. Çünkü onun arkasında başka bir şey vardı. Ne kadar ulaşmaya çalışırsan çalış, asla yaklaşmayan bir şey. Ve sen sessizdin; ne diyeceğini bilmediğin için değil, kimsenin anlamasını istemediğin için.»

Bunlar onun düşünceleriydi. Farklı. Yakın değil. O. Ne zaman olduklarını hatırladı: on altı yaşındaydı. Yaz akşamı. Kulübede yalnız bırakılışının üçüncü günüydü. Babam gitti, büyükannem hastanedeydi ve o da oturup pencereden dışarı bakarak tam olarak bunu düşünüyordu. Sonra ona gökyüzünde bir şeylerin bozulduğu anlaşılıyordu. Yıldızlar değil, bulutlar değil – sınır. Ve korktu. Kesinlikle. Hiçbir sebep yokken. Gözyaşlarına. Ve o zaman kimseye söylemedi.

Kitabı hızla kapattı. Ali başını kaldırıp baktı.

«Senin zaten burada olduğunu bilmiyordum.»

– Bunu kim yazdı?

Önündeki çarşafları başıyla işaret etti.

– Bu… bir devamı. Daha doğrusu ikinci satır. Kendi yazıyor. Bunu uydurmuyorum. Sadece dinliyorum.

– Kimi dinliyorsun?

Uzun süre sessiz kaldı.

– Bazen – bir ses. Bazen sadece bilgi gibidir. Ne yazacağımı biliyorum. Hiç düşünmemiş olsam bile. Nereden geldiğini anlamadan yazıp sonra okuyorum. Benim olmadığından eminim. Ama benim elimle yazdım.

Elina yaklaştı.

– Olabilmek?

Defteri ona uzattı. Açtı ve ilk sayfayı okudu. El yazısı hâlâ aynıydı. Ama sözler ona ait. Bir zamanlar yüksek sesle söylenenler değil. Hiç konuşulmayanlar. Sadece düşünüyorduk. Yalnızca bir kez.

«On iki yaşına geldiğinde ve seni seven hiç kimsenin senin gerçekte kim olduğunu bilmediğini anladığında yazmaya başlarsın. Yazar olmak için değil. Kendini kaybolmaktan kurtarmak için. Bu bir günlük değil. Bu bir mektup değil. Bu bir koruma.»

Elina yavaşça masanın kenarına çöktü.

– Bu benim ilk mesajımdı. Kaydetmedim. Bir okul defterinin arkasına yazılmıştı. Birisinin bulmasından korktuğum için yaktım. Ve şimdi sen… yazdın. Kelime kelime.

Ali parmaklarını sıktı.

– Bunu bilmiyordum. Ne yazdığını bile bilmiyordum.

– Ama yine de yazdın.

Onun gözlerine baktı. Derin. Korku olmadan.

– Bu artık benimle ilgili değil. Artık sanki arabulucuydum. Birisiyle bu dünya arasında.

Elina not defterini kapattı.

– Ya bu birisi… hiç de insan değilse?

Gülümsedi. Sessizlik. Neredeyse üzücü.

– Ya sen olursan? Karşımda oturan değil, senin içinde yaşayan ve henüz uyanmamış olan mı?

Sustular.

Ve pencerenin dışında akşam koyulaşıyordu ve uzakta bir yerde, üniversite şapelinde dokuzuncu saat çaldı – sanki gecikmiş gibi çok yüksek sesle. Sanki birisi bir an için zamanın geçtiğini unutmuş gibiydi.

DOKUZUNCU BÖLÜM – Eski çizimler

Ev onu sessizlikle karşıladı. Boş olan değil, nefes alan, tıpkı birinin gözlerini satırların arasında tutan eski bir kitap gibi. Elina ışığı açmadan ceketini çıkardı. Sanki havayı rahatsız etmekten korkuyormuş gibi yavaş yavaş yürüyordu. Duvarlar hala aynı, beyaz ve elli zaman işaretiyle: tabloların gölgeleri, bir zamanlar fotoğrafların asıldığı soluk alanlar, bir oyunda çocukların bıraktığı avuç içi izleri. Parmaklarını duvarda gezdirdi.

Ev sessizdi. Ama biliyordu.

Eski masanın arkasındaki dolaba gitti. Orada, bir yığın tozlu kutunun altında düz, uzun, koyu renkli bir kurdeleyle bağlanmış bir kutu yatıyordu. Yıllardır dokunmadı. Büyükannemin çizimlerini, ilk defterlerini, notlarını, dergi kupürlerini, kartpostallarını koyduğu bir «çocukluk kutusu”ydu. Bir noktada sevimli olmayı bıraktı ve neredeyse utanç verici hale geldi. Ama şimdi…

Artık el kendi kendine uzanıyordu.

Kaset bir çatırtıyla çöktü. Kapak sıkı ama kilitli değil. Ve – koku. Toz, kağıt, biraz tebeşir ve mürekkep. Ve başka bir şey. Karın ilk saniyelerindeki kışın kokusu gibi hafif. Açtı.

Yukarıda çizimler var. Büyük, hantal albüm sayfaları. İşte bir tanesi; güneş, iki adam, gözleri insanlara benzeyen bir kuş. İşte çarpık pencereli bir ev. Ve basamaklar gibi düzensiz, beş harften oluşan yazıt: «Benim.»

Neredeyse mekanik bir şekilde sayfaların arasından geçti. Ve aniden – bir duraklama.

Bir sayfa diğerleri gibi değildi. Suluboya. Her ne kadar tarzı ona ait olsa da, dikkatli, çok yetişkin vuruşları. Ama renklerin çocuksu bir parlaklığı değil, bir donukluğu, neredeyse korku vardı.

Resim bir odayı göstermektedir. Dar, uzun. Kitap rafları. Karanlık masa. Gri gökyüzüne bakan pencere. Işık bir taraftan geliyordu ve duvarda uzun bir gölge vardı. Masada bir figür var. Erkeklerin. İnce, siyah saçlı, eğik kafalı. Yüz görünmüyor. Ve yazıt onun çocuksu el yazısıyla:

«Burada senin hakkındaki gerçeği bilen biri yaşıyor.»

Elina hemen nefes alamıyordu. Sanki birisi havayı almış gibiydi.

Çizimi ters çevirdi. Arka tarafta tarih var. Temizlemek. 1995

O zamanlar sekiz yaşındaydı.

Ama bu bir tarih meselesi değildi. İmzada da yok. Ve gerçek şu ki bu odayı gördü. Bir hafta önce.

Burası Ali’nin odasıydı.

Bire bir.

Aynı raf. Aynı lamba. Aynı pencere kuzeye bakmaktadır. Kitapların dizilişi bile çakışıyordu.

Yere oturdu, çizimi kucağına bıraktı ve içinde bir şeyin çatlamaya başladığını hissetti. Dışarısı değil, gerçek değil. Kendisi. Tabanlarınızın altındaki suyun buzlu yüzeyi gibi. Ve bir adım atarsan aşağı ineceksin. Ses yok. İade hakkı yok.

Telefon aniden, yersiz bir şekilde çaldı. Ürperdi ve telefonu aldı.

– Elina mı? Bu Martha. Üzgünüm geç oldu ama seni görmem lazım. Şu anda. Bu… Ali’yi ilgilendiriyor. Yeni bir metin yazdı.

– Peki içinde ne var?

– Annen. Onu tarif etti. Adı, yaşı, nasıl öldüğü. Tüm.

– Adını bilmiyor. Ben söylemedim.

– Kesinlikle.

ONUNCU BÖLÜM – Muhatabı Olmayan Mektuplar

Gece kaygının sarıldığı kadife gibi yoğundu. Araba lastik ve toz kokuyordu ama Elina herhangi bir koku ya da zaman hissetmiyordu. Pencerenin dışındaki şehir, arkasında yalnızca dizi sokak lambaları ve insanın kendi düşüncelerinin yansımalarını bırakarak, yavaş yavaş geri çekiliyormuş gibi görünüyordu.

Martha’ya doğru gidiyordu. Konuşmak için değil. Açıklama yapmak için değil. Çünkü başka türlüsü mümkün değil. Çünkü çocukluğunda yaptığı çizimlerin hâlâ bulunduğu oda artık fazlasıyla sessizdi. Sessizlik çok şey biliyordu.

Martha onu kapıda karşıladı; çıplak ayakla, ince bir geceliğin üzerine sıcak tutan bir ceket giymişti. Yüzü yorgundu ama gözleri, gerçeğin hükmünü bekleyen bir insanda ortaya çıkan gerilimle parlıyordu.

– İçeri gelin. Zaman kaybetmeyelim» dedi.

Çaydanlık kaynıyordu. Ama Elina mutfağa bakmadı. Masanın ortasında bir defter vardı. Kalın, buruşuk kapaklı, kenarları yazılı. Tanıtılmasına gerek yoktu. Ali’nin el yazısı tanınıyordu; köşeli, sanki her harf taşa oyulmuş gibi.

Marta kollarını kavuşturarak sessizce karşıma oturdu.

– Okumak istemedim. Ama başlayınca anlayacaksınız. Bu metin dikkat gerektirmez. O bunu talep ediyor.

Elina ilk sayfayı açtı. Üzerinde herhangi bir başlık ya da tarih yoktu. Sadece kelimeler:

«Hayatıma girmeden önceki adımlarını hatırladım.»

Yavaşça okudu. Dikkat buzun üzerindeymiş gibi kaydı. Kelimeler tarif etmedi – yarattılar. Oda, kokular, sesler sadece onun bildiği. Gri bir yüzle ve sonsuza kadar titreyen parmaklarla yatakta yatan anne. Geceleri söylenen sözler. «Benim gibi olmak zorunda değilsin. Farklı olmalısın. Benim katlanamadıklarıma katlanmalısın.»

Her satırı fazlasıyla kesindi. Formda değil. Bellekten. Hiçbir biyografide bulunamayan iç tonlamayla.

Elina, «Bundan hiç bahsetmedim,» diye fısıldadı.

– Ne mektuplarda, ne rüyalarda, ne de kitaplarda. Günlükler bile boş. Bilemezdi.

Martha başını salladı.

«Bunun bir tesadüf olduğunu düşündüm.» Harika bir tahmin hakkında. Ama çok doğru yazıyor. Bu bir fantezi değil. Bu penetrasyondur.

Elina masanın kenarını nasıl sıktığını fark etmedi. Cilt beyaza döndü.

– Sormuyor. O alıyor. Bu metin değil. Bu bir istiladır.

Marta ikinci defteri verdi. Daha ince, kırmızı kapaklı.

– Bu seninle ilgili. Ve sadece senin hakkında. Binlerce kelime. Tek bir hata bile yok. Unutmaya çalıştığın şey bile oradadır. Tarif etmiyor. Bunu yeniden yaşıyor. Sanki sen onun anısısın.

Elina not defterini almadı. Yapamadım. Gözler ilk sayfanın köşesinde durdu, en altta şunlar yazıyordu:

«Bazen hiç yaşamadığımız şeyleri hatırlarız. Ancak bu, anıların yanlış olduğu anlamına gelmez.»

Ve sonra anladı. Konu Ali’nin ne bildiğiyle ilgili değildi. Ve daha tanışmadan önce onun kim olduğu hakkında.

Ve belki de onu gerçekten başından beri tanıyordu. İsmiyle değil. Ama aslında. Sanki – bir kez – zaten yazılmış gibi.

ON BİRİNCİ BÖLÜM – Başka birinin hafızasının hatları

Sabah hiçbir uyarı olmadan geldi. Işık yok, ses yok – yalnızca dünyanın duvarlarının ötesinde bir yerde şafağın kızıl-sıcak bakırının bilinmeyenin yoğun dokusunu kırmaya çalıştığı hissi. Elina uyumadı. Bu satırların nereden geldiğini bilmeden sayfaları çevirdim. Sadece gerçekler, tarihler, kokular değil. Daha fazlası da vardı. Sanki biri onu ters yüz ediyor, tenine dokunmuyor, tam özüne nüfuz ediyordu.

Martha kanepede battaniyeye sarılı uyuyordu. Ev sessizlikle doluydu ama şimdi sessizlik farklı geliyordu. Sayfaları özümsemiş, onları duvarların, mobilyaların, nefes almanın bir parçası haline getirmiş gibiydi.

Elina balkona çıktı. Rüzgar ısırıyordu. Avlunun dışındaki çam ağaçları, karışmak istemeyen tanıklar gibi birbirlerine bir şeyler fısıldadılar. Telefonunu çıkardı, postasını açtı ve ancak o zaman fark etti: yeni bir mektup. Konu yok. Bilinmeyen bir muhataptan. Açtım. İçinde sadece iki kelime var:

«Okuyor musun?»

Ellerim titredi. Ekranı kapatıp ormana baktı. Tek bir yaprak bile kıpırdamadı. Tek bir ses bile gözlemciyi ele vermedi. Ama öyleydi. Bunu yanaklarındaki soğukluk kadar net hissediyordu.

İçeri döndüğünde Martha’yı uyandırmadı. Onun yerine ikinci defteri aldım. Kırmızı. Daha önce açmaya cesaret edemediğim şey. İlk sayfada başlık yok, tarih yok. Sadece satır:

«Bunu öğrenmemen gerekiyordu. Ama bu zaten oldu.»

Çarşafı ters çevirdi ve başladı.

Orada hiçbir hikaye yoktu. Bir teşhis vardı. Korkuları kendisinden bile gizlenmişti. Biyografi, yetiştirilme tarzı ve acıyla açıklanan, rastgele olduğunu düşündüğü tepkiler. Ama Ali sanki katmanları soyuyormuş gibiydi. Birer birer. Baskı yok. Aletleri iz bırakmayan ama sonsuza kadar değişen bir cerrah gibi.

Gerçekleşmemiş ama okuyunca anı gibi gelen olayları anlattı. Sanki biri ona başka birinin hayatını vermiş gibiydi ve şimdi tanınmayı talep ediyordu. Trende bir yabancının adını sorduğu ancak kim olduğunu hatırlayamadığı için cevap vermediği olay. Annesiyle hiç yaşanmamış ama yalnızlığa karşı tutumunu sonsuza dek değiştiren bir konuşma.

Sayfalardan birinde ince, keskin bir cümle var:

«Mantığın içinde saklanıyorsun çünkü duygular senin için çok tehlikeli. Ama mantık bir kalkan değil kafestir.»

Defterini bıraktı. O anda Martha uyandı. Kelimeler olmadan sadece ona baktım ve anladım.

Elina, «Artık sadece yazmıyor» dedi. – Bir adım önde. O liderlik ediyor.

Martha yaklaştı. Zarfın bulunduğu masanın köşesini işaret etti. Onu daha önce fark etmemişti.

– Sabah geldi. Marka yok. Birisi onu kapıya bırakmış.

Zarfın üzerinde onun adı yazıyor. El yazısı aynı. İçinde bir fotoğraf var. Eski, sararmış. Elina çocukken okul kapısında. O günü sadece o hatırladı: o zamanlar kimse fotoğraf çekmedi.

Arkasında şu yazı var:

«Eğer farklı hatırlıyorsan, oraya geri dönme zamanın gelmiş demektir.»

Fotoğrafa baktı. Sanki göğsümdeki buzlar kırılmıştı. Çünkü arka planda, arkasında bir adam vardı. Yüksek. Yağmurlukta. Elinde bir kitapla. Yüzü okunaksızdı ama silüeti kesinlikle tanınıyordu.

Ancak o zaman yedi yaşındaydı. Ama buna kesinlikle sahip olmamalıydı.

Ve birdenbire netleşti: Okuduğu her şey bir roman değildi.

Bu rota. Ve onun yoluna devam etmesini bekliyordu.

Aksi takdirde asla aynı şekilde uyanamayacaktır.

ONİKİNCİ BÖLÜM – Düşünce Arşivi