Cinayeti O yazdi

ONÜÇÜNCÜ BÖLÜM – Sessizliğin Fonogramı

Gün ağardı. Genellikle batan güneşin tonlarını yansıtan gökyüzü bile soluk görünüyordu. Gölgeler uzamadı; sanki dünya netliğini kaybediyormuş gibi ortadan kayboldular. Elina eski kütüphanenin yakınına park edilmiş bir arabada oturuyordu. Bir zamanlar ona cansız görünen bina artık varlıkla nefes alıyordu. Sanki içinde kitaplar değil de sayfaların arasına sıkıştırılmış birinin unutkanlığı vardı.

Martha otelde kaldı. Bu ziyaretin tek başına yapılması gerektiğini düşünüyordu. Bu kütüphanenin kendine has sesleri, kendi anlamları vardı. Ve Elina ağır kapıyı çektiğinde, ona sanki bir odaya değil, geçmişin akustik bir odasına girmiş gibi geldi – her adımın niyetlerin yankısıyla yankılandığı yer.

İçerisi kağıttan daha fazla kokuyordu. Metal, kurumuş çiçekler ve garip bir soğuk kokuyordu; sanki çoktan amacını kaybetmiş eserlerin saklandığı bir mağara gibiydi. Yüzü adli tıp doktoruna daha uygun olan sıska bir adam olan kütüphaneci, adı söylediğinde sessizce başını salladı.

– Elina Dal mı? İçeri gelin. Bu size kaldı.

Gazete kâğıdına sarılı ince bir kutu uzattı. Yazıtlar Almancaydı. Yıl 1998. Hemen açmadı. İlk önce köklerine dokunarak salonun etrafında yürüdü. Hepsi onun dikkatle bastırdığı şeyleri hatırlayan eski arkadaşlara benziyordu.

Nihayet kış öğleden sonrası gibi ışık yayan bir lambanın altında köşedeki masaya oturduğunda kutu neredeyse kendi kendine açıldı. İçinde bir kaset var. Elle imzalanmış bir başlığa sahip sıradan bir ses kaseti: «Oda 213.»

Arkasında da aynı imza var. Ali. Sıkı, kendine güvenen el yazısı. Hiçbir talimat veya açıklama yoktu. Yalnızca tarih ve yer. Elina kaseti çantasına koydu, kütüphaneciye teşekkür etti ve gitti. 213 numaralı odanın nerede olduğunu zaten biliyordu.

Babasının onu yazın götürdüğü, öğretmenlerin çocukları için eski bir pansiyonda. Pansiyon uzun süredir kapalıydı ama bina hala ormanın yakınında duruyordu; hiçbir şeyin şüpheli görünmediği bir zamanı hatırlatıyordu.

Ertesi sabah kelimeler olmadan başladı. Marta eşyalarını topladı, Elina ise hiçbir soru sormadı. Gittiler. Eski binanın örümcek ağları ve unutulmuşlukla kaplı olduğu ortaya çıktı, ancak 213 numaralı oda üçüncü katta, sol kanattaydı. Direnç göstermeden açıldı. İçeride toz, kapalı anıların tadında hava ve… bir kayıt cihazı var. Doksanların sonlarında kullandıklarının tamamen aynısı.

Elina kaseti yerleştirdi. Kaset çıtırdadı, ardından müzik çalmaya başladı. Eski vals. Otuz saniye sonra bir ses. Elektronik değil, koreografili değil, duraklamalar, nefes almalar ve tonlamalarla canlı. Ali.

– Bunu duyuyorsanız odayı bulmuşsunuz demektir. İnanmanı istemiyorum. Hatırlamanı istiyorum. Geçmişi değiştireceği için değil. Ama çünkü şimdiki zamanı kurtarabilecek tek şey bu.

Duraklat. Ardından ayak sesleri. Sanki yakındaymış gibi odanın içinde dolaştı. Sesi şöyle devam etti:

– Burada ne olduğunu bilmiyorsun. Çok gençtin. Ama hatırlıyorum. Oradaydım. Ve bunu yazdım. Senin için değil. Kendim için. Ama şimdi öyle görünüyor ki artık buna ihtiyacım yok.

Sonra – bir tıklama. Ve… bir kız. Ağlıyorum. Kasetin hırıltılı sesi sayesinde, kimsenin zamanında duyamadığı bir yardım çığlığı gibi hıçkırıkları duyulabiliyordu.

Elina yaklaştı. Boğazımda bir yumru oluştu. Çünkü ses onundu. O, beş yaşında.

Kaset kırıldı. Kaset bir makaraya dönüştü ve oda yeniden sessizlikle doldu.

Ama artık aynı değil. Artık gerçeğin saklandığı yer sessizlikti.

Ve o andan itibaren her şey çatırdamaya başladı. Yüksek sesle değil. Ama geri döndürülemez.

ON DÖRDÜNCÜ BÖLÜM – Füzyon Noktası

Kasabadan çıktıklarında güneş yeni doğuyordu. Sabahın erken saatlerindeki nemli hava, uzun süredir kimsenin kullanmadığı bir yolun üzerine yuvarlanan unutulmuş bir kumaş gibi asfaltın üzerinde asılıydı. Martha neredeyse etrafına bakmadan arabayı sürüyordu. Parmakları direksiyonu sımsıkı kavramıştı ve navigasyon sinyalleri bile kabine uygunsuz girişler gibi geliyordu.

Elina sessizce oturdu. Çantasından çıkarmadığı kasetin filmini avucuyla sıktı. Ne söyleyeceğini bilmiyordu, hiçbir kelime olmadığı için değil, kasette duyduklarının yanında bunların herhangi biri yanlış görünebilirdi. Beş yıl. Hiçbir sonuç doğurmadan yüzeye çıkarılamayacak kadar derine gömülmüş bir anı. Ve şimdi kendi kendine ortaya çıktı; bir sesle, seslerle, reddedilemeyecek bir şeyle.

– Bu senin sesin, değil mi? – Martha başını çevirmeden sordu.

Elina başını salladı. Sonra daha yüksek sesle şöyle dedi:

– Evet. Benim. Ama ne bu odayı ne de o günü hatırlamıyorum. Kimsenin bir şey kaydettiğini hatırlamıyorum. Ve en önemlisi Ali’nin bunu neden sakladığını bilmiyorum. Neden onu bana gönderdin?

«O babanın yanındaydı, demiştin.»

– Evet. Birlikte görev yaptılar. Ali ilk başta onun öğrencisiydi. Sonra asistanı. Ama sonra… her şey değişti. Ne kadar olduğunu yeni yeni anlamaya başlıyorum.

Martha sessizdi. Sessizliği onunla aynı fikirdeydi. Bunda hiç şüphe yoktu; yalnızca bir sonraki adım için yer vardı.

Milli Eğitim Bakanlığı arşivine ulaştıklarında bina boş görünüyordu. Eski binalar, dar pencereler, ağır kapılar. Burada her şey artık yaşayan zamanda var olmayan bir ritmi koruyordu. Elina yönetmen adına imzalanmış bir mektup çıkardı. Her şey önceden hazırlandı.

Dik sırtlı ve soğuk bakışlı, yaşlı bir kadın olan arşivci, onları onlarca yıldan beri süregelen belgelerin camın arkasında durduğu salona götürdü. İsimler, tarihler, imzalar, bazen fotoğraflar. Tek bir şey arıyorlardı: 1998 yazında bir pansiyondaki odaların dağılımına ilişkin bir açıklama.

Belge beklenenden daha hızlı bulundu. Taranan kopya. Elina parmağını çizgiler üzerinde gezdirdi ve durdu. Soyadının olması gereken satırda başka bir isim daha vardı. Ama bir sonraki satırda Ali soyadı var. 213 numaralı oda.

«Onun içinde yaşadı,» diye fısıldadı. – Ben değil.

– Yani onun adına kaydolduğu kişi sen değil miydin? – Martha gözlerini kıstı.

– Hayır. Bu benim sesim. Ama bunu kendisi için yazdı. Odasında yaşananları kaydetti. Ve ben oradaydım. Ama neden?

Cevap yoktu. Yalnızca ofset. Sanki alıştığı dünya dönmeye başlamış gibiydi. Ve eğer tutunamazsanız hiçbir mantığın ya da önceki desteklerin kalmadığı tarafa kayabilirsiniz.

İşte o anda şunu fark etti: anı dediği her şey ona ait değildi.

Bazı anılar başkaları tarafından doldurulur. Ve şimdi bunu tam olarak kimin yaptığını anlamanın zamanı geldi.

ONBEŞİNCİ BÖLÜM – Tersten Okuma

Elina şehre bir insan olarak değil, bedenini bulmaya çalışan bir gölge olarak döndü. İçeride ne panik vardı, ne endişe; sessizlik vardı. Hayallerin doğduğu ya da tam tersine gerçekliğin öldüğü aynı şey. Uzun, düz ve bulutsuz yol, noktasız bir çizgi gibi uzanıyordu. Martha sessizdi, arabayı daha çok hipnoza benzeyen bir konsantrasyonla kullanıyordu. Sadece ara sıra Elina’ya baktı; kısa, etkileyici, sanki çok uzun süredir başkalarının mesajlarına bakan birinin kişilik deformasyonuna uğrayıp uğramadığını kontrol ediyormuş gibi.

Üniversite bölgesine girdiklerinde zaman akışkanlaştı. Edebiyat Fakültesi binası artık ona bir iş yeri gibi gelmiyordu. Eski bir şeyin ortaya çıktığı bir dekorasyona dönüştü. Her zaman orada olan ama şimdi gün ışığına çıkmaya karar veren bir şey.

Önce Elina çıktı. Arabanın kapısını sessizce kapattı. Bina ona doğru eğiliyor gibiydi. İçeride tanıdık bir koridor var, boş bir yankıyla yankılanan ayak sesleri, sadece akustik olamayacak kadar uzun. Etrafına bakmadan yürüdü. Sanki duvarlar sayfalardan ibaretmiş gibi görünüyordu. Ve hava satır aralığıdır. Attığı her adım bir sonraki satırı okuyormuş gibi oluyor.

Ofisi kağıt, toz ve başka bir şey kokuyordu. Burnunuzla yakalayamayacağınız ama teninizle hissedebileceğiniz bir şey. Işığı açmadı. Pencere hafifçe açıktı ve nemli ve huzursuz bahar havası davetsiz bir tanık gibi içeri giriyordu.

Masanın üzerinde bir not defteri vardı. Onun değil. Ali’nin son seminerde yanında taşıdığının aynısı. Ama onu bırakmamalıydı. Yoksa yapmalı mıyım?

Elina yavaşça yaklaştı. Kapağa dokundum. Kağıt sanki birisi onu son ana kadar elinde tutmuş ve bırakıp bırakmama konusunda şüphe içindeymiş gibi hafif nemliydi. İlk sayfayı açtı. Açıkça yazılmış, ortalanmış kelimeler:

«Eğer bunu okuyorsan zaten içeridesin demektir.»

Kalbi hızlanmadı. Tam tersine yavaşladı. Sanki vücut karar vermiş gibi: acele etmenin artık bir anlamı yok. Sayfayı çevirdi. Sırada metin var. Hikayenin başlangıcı. Birinci kişi. Ama erkeksi değil. «Ben Ali’yim» değil. Ve «Ben Elina’yım.» Onun adına yazdı.

«Kapıyı açtım ve oda yabancı görünüyordu. Değiştiği için değil. Ama ilk kez ben yokken içeride birinin olduğunu bilen birinin gözleriyle ona baktığım için.»

Önceki gün yaşanan olayları anlatan paragraflar birbirini takip ediyordu. Arşive dalın. Fotoğraf. Kayıt cihazı. İç diyalogları bile kelimesi kelimesine çoğaltıldı. Onları tanıdı; ifadeler olarak değil, daha dün şüphe duyduğu ama artık bildiği düşünceler olarak: onlar ona aitti.

Başka bir sayfayı çevirdi ve devamını değil, bir çizimi gördü. Basit bir kalemle. Şematik olarak. Ama tanınabilir. Oda. Onun ofisi. Pencere. Masa. Ve duvardaki bir adam. Bakıyorum. O değil. Başka biri. Sahne arkasında bırakılan bir tanık gibi. Resmin altında şu yazı var:

«Ben yazar değilim. Ben bir gözlemciyim. Ama bazen gözlemci kahramandan daha fazlasını görür.»

Elina geri çekildi. Sırtım duvara değdi. Yavaşça doğruldu. Halı ayaklarının altında hışırdadı. Ancak şimdi fark etti: desende yeni çizgiler vardı. İplik değil, tüy değil. Kağıt. Çarşaf. Birisi onu gece dikti. Veya sabah. Veya… okurken.

Çıkardı. Aynı el yazısı. Aynı tarz. Sadece tarih yarın.

«Yarın uzun zamandır korktuğun yere gideceksin. Ben yanında olmayacağım. Ama beni duyacaksın. Çünkü bunu zaten yazdım.»

Akşam eve yalnız dönmedi. Yanında bir not defteri vardı. Onunla birlikte görülemeyen bir dizi gerçek vardı.

Marta koridorda onu bekliyordu. Arkadaşına baktı ve yıllardır ilk kez zayıf olmasına izin verdi; alnını omzuna bastırdı. Gözyaşı yok. Tek kelime değil. Yalnızca binlerce açıklamadan daha fazla güven duyulan sessizlik.

Elina, «Bana yazıyor,» diye fısıldadı.

Martha başını salladı.

– Hepimize yazıyor.

Gece olduğunda Elina defteri tekrar açtı. Son sayfa boştu. Ancak kağıdın derinliklerinden harfler mürekkep olarak değil, varlık olarak ortaya çıkıyor gibiydi. Hayalet gibi, neredeyse hiç fark edilmiyor. Dokunmak için uzandı ve sonra parladılar:

«Kim olduğumu öğreneceksin. Ama okumaya devam edersen.»

Elina sabaha kadar uyumadı. Yapamadı. Çünkü artık rüyaların sadece kapalı gözlerle yaşananlar olduğundan emin değildim.

ON ALTINCI BÖLÜM – Ara Aynalar

Elina’nın hiç uyumadığı gece, hayatın kenarlarında kimsenin yeniden okuyamayacağı okunaksız bir leke gibi, gri, ıslak bir şafağa dönüştü. Elinde uzun süre soğumuş bir fincan çay tutarak pencerenin kenarına oturdu ve kendi yoğunluğunun nasıl değiştiğini hissetti: cilt, düşünceler, hafıza – her şey, sanki aletlerle ölçülemeyen, ancak ayın gelgitinin yaklaşımı gibi her hücresinde hissettiği dış basıncın etkisi altındaymış gibi yeniden düzenleniyordu.

Dizüstü bilgisayarını açmadı, e-postasını kontrol etmedi, haberleri açmadı. Dış dünyada olup biten her şey artık ona başka birinin oyununun sesli eşliği gibi geliyordu. Ve o bir seyirci değil, bir oyuncu değil, bir yönetmen değil. O kanatlarda bir notadır. Birinin izin istemeden çözdüğü anlamlar dizisine dikilmiş.

Mutfakta dahili telefon çaldı. Otomatikmiş gibi pürüzsüz. Hemen gelmedi. Sesler artık bir refleksi tetiklemiyordu. Sadece birkaç saniye sonra telefonu eline aldı.

– Elina Dal mı? – ses soğuktu ama kaba değildi. Cerrahi alet gibi.

«Evet,» diye yanıtladı, çekingen bir tavırla.

– Mark Ellin. Araştırmacı. Konuşmak isterim. Şahsen.

İsim yabancı değildi. Kendisine bu konuda zaten bilgi verilmişti – Dekan Veronica Stolz, temkinli, neredeyse korku dolu konuşmalarından birinde, öğrenci Victoria S.’nin vakasına «suçun sınırlarının belirgin olmadığı vakalar» konusunda deneyime sahip «harici bir analistin» atandığından bahsetmişti.

Elina bornozunu değiştirmeden aşağı indi. Onu muhatap, muhbir olarak değil, kim olacağını seçme fırsatından mahrum bırakılmış bir kişi olarak görsün.

Mark Ellin girişte uzun boylu, koyu renkli bir paltoyla, sanki dikkati özden uzaklaştırmamak için bir taslakta kasıtlı olarak silinmiş gibi hatırlanmayan bir yüzle duruyordu. Gözler net, dikkatli ve çok fazla görmeye alışkın insanlara özgü bir kayıtsızlık hissi taşıyor.

Merhaba demedi, yalnızca başını salladı.

«Gereksiz şeyler olmadan konuşabileceğimiz bir yere gitsek iyi olur.»

Zemin kattaki boş bir okuma odasına oturdular. Oradaki hava her zaman kuruydu, sanki kitaplar içindeki nemi emiyormuş gibi. Mark’ın karşı tarafta değil, sanki doğrudan yüzleşmekten kaçınıyormuş gibi hafifçe yana doğru oturduğunu fark etti. Veya – ona yer verir.

Bir klasör çıkardı. İnce. Ve masanın üzerine koydu.

«Bu bir sorgulama değil» dedi. – Bu bir transkript. Anlamak için. Kim kimi okuyor değil mi?

Elina başını kaldırıp baktı. Onun ironisi neredeyse farkedilemezdi. Ama onun zaten pek çok şeyi anladığını hissetti. Ya da anladığını sanıyor.

– Ali Revin adında bir öğrenciyle ilgileniyordunuz.

«O benim öğrencim.» dedi kısaca.

«Evet.» Ellin başını salladı. «Ve odasında notlar buldular.» Sadece taslaklar değil. En az iki ceza davasının unsurlarıyla eşleşen açıklamalar içeren ayrıntılı. İki hikaye. Biri bir cinayeti, ikincisi ise bir kaybolmayı konu alıyor. Hiçbiri yayınlanmadı. Hiçbiri sıradan bir kişi tarafından bilinemez. Ve her ikisi de – bir imzayla, sizin değil, onun değil. İmza yok. Sanki yazarlık artık yokmuş gibi.

Sustu. Cevap vermedi. Aralarında yarım kalmış bir cümle gibi bir duraklama asılı kaldı.

– Ondan şüpheleniyor musun? diye sordu.

«Yazmadığından şüpheleniyorum.» Bunu yazıyor. Bilmemeniz gerekenler. Ve nasıl olduğunu anlamıyorum.

Klasörü açtı. Bir sayfa çıkardım.

– Mesela burada. Victoria S.’nin öldüğü olay yerinin açıklaması. Metninden bir cümle: «Dezenfeksiyonla karışmış yanık şeker kokusu, sanki ölümün kendisi burada kısırlaştırılmış gibi havaya yerleşmiş.»

Çarşafı ters çevirdi.

– Resmi Rapor: «Kalıcı amonyak kokusu ve tatlı bir şey, muhtemelen karamelize yiyecek.» Kaza? Stil raporu kopyalamaz. Deneyimi çoğaltır. Tonlama. Görüş açısı.

– Ne duymak istiyorsun? – Elina sakince sordu.

Ellin doğrudan ona baktı.

«Onun kaynağı olup olmadığını anlamak istiyorum.» Veya – o senindir.

Araştırmacı gittikten sonra Elina eve dönmedi. Şehirde rotasız, amaçsız dolaştı. Sanki sokaklar ona kitapların sağlayamayacağı bir ipucu sunabilirmiş gibi.

Gece yavaş yavaş geldi. Işıklar uzun bir paragraftaki virgüller gibi yandı. Sete çıktı. Rüzgar soğuktu. Uzakta sisin içine giden bir köprü var. Ve kafasındaki ses onun sesi değil:

«Siz bizi okuyun. Biz sizi okuyoruz. Okumayı bitirdiğinizde konuşmaya başlayacağız.»

Elina banka oturdu. Bir not defteri aldım. Yazmaya başladım. Bir komplo değil, bir analiz değil, bir tahmin değil. Ve soru.

«Ya tüm bunlar bir suçluyu aramak değil de yazarı geri getirme girişimiyse?»

ON YEDİNCİ BÖLÜM – Ters Paragraflar

Evi tuhaf kokmaya başladı. Yemek değil, kitap değil, bahar değil, yokluk. Sanki hava var olmayı değil, değiştirilmeyi öğrenmiş gibi. Odalar kaba taslaklar gibiydi: tanıdık ama artık nihai değil. Perdeler yarıya kadar çekilmişti, mobilyalar yerli yerindeydi ama bu «yerinde» bir hareket hissi vardı. Sanki nesneler onun arkasından diyaloglarını canlandırıyor ve bakışlarını gördükleri anda donup kalıyorlardı.

Elina masada oturuyordu. Önündeki kağıt beyazdı ama üzerinde hareket eden bir kelimenin sesini zaten duyabiliyordu; ne mürekkep ne de onunki. Yazmıyordu ama o anda bir yerlerde birinin onun adına bir cümle kurduğundan emindi. Belki Ali’dir. Ya da belki Ali’yi daha önce kullandığı metaforu kullanan biri: gerçeği gizlemek, onu daha parlak hale getirmek için.

Kapı çalınmadı. Onun tarzı buydu; istila etmek değil, ortaya çıkmak. Açılmadı, ortaya çıktı. Ve kilidin hafif tıklamasını duyduğunda kimin girdiğini anlamak için arkasına dönmesine gerek kalmadı.

Ali koridorda sanki içeri girmemiş de bir kitabın bir satırından çıkarılmış gibi duruyordu. Ceketinde sokak kokusu vardı ama şimdiden kütüphane kokuyordu. Elinde yeni bir defter tutuyordu. Rengi eski bir taşın üzerinde büyüyen yosun gibi koyu yeşildir.

«Bir devamı getirdim» dedi basitçe. Acımasızca. Umut olmadan. Kınamadan. Test sonuçlarını getiren ve bunlar hakkında yorum yapmak istemeyen bir doktor gibi.

Elina cevap vermedi. Yüzüne, gençlik korkusu olmayan, meydan okurcasına sakin olmayan ama kapalı gözlerine baktı. Yorgunluktan değil disiplinden.

– Yazmaya devam ediyor musun? diye sordu.

Ali ayakkabılarını çıkarmadan karşısına oturdu. Sanki ona çok çabuk yaklaşmak istemiyormuş gibi defteri masanın kenarına koydu.

«Yazmadan edemiyorum» dedi. «Bu artık benim yaptığım bir şey değil.» Ve içimde olup bitenler yüzünden.

Elini uzattı. Not defterinin arkasında değil, arkasında. Parmaklarını bileğine koydu. Deri sıcaktı ama canlı değildi. Sanki el, uzun zaman önce başkalarının hikayeleriyle yaşamayı öğrenmiş bir bedene aitmiş gibi.

– Yazdığın her mesajda kendimden bir şeyler kaybettiğimi biliyor musun? – dedi sessizce.

Başını salladı.

«Ama sırf sen açık bıraktığın için.» İzinsiz girmiyorum. Okuyorum.

– İzin vermedim.

– Sen değil. Ama daha önce yazan kişi bunu yaptı. Bir gün. Metin aracılığıyla. Kelimeler arasında bir duraklama yoluyla. Utandığın şey yüzünden.

Elini geri çekti. İçinde bir duygu büyüdü: Artık affedilemeyecek bir gerçeği söyleyecekti.

– Yalan söyledin. Bunu düşündüğünü söylediğinde. Tüm ayrıntılar…» Doğrudan gözlerinin içine baktı. «Olamadığın yerdeydin.»

Uzun süre sessiz kaldı. Sonra neredeyse fısıltıyla:

– Orada değildim. Ben senin içindeydim.

Ve bu sözlerle defteri açtı. Sayfayı çevirdim. İlk satır:

«Aynanın karşısında durduğunda, yansımanın kendisinden biraz daha hızlı yaşadığını düşündü. Bir an için. Sanki onu önceden okuyormuş gibiydi.»

Elina çekinmedi. Ancak etrafındaki dünya bir adım geri atmış gibi görünüyordu. Oda daraldı. Ses donuklaştı. Başımın üstündeki lamba bile eşit şekilde parlamayı bıraktı, sanki ampulle arasında zamanın kumu olan bir cam belirmiş gibi.

– Bunu nereden biliyorsun?

«Dün de öyle düşünmüştün,» diye yanıtladı. – Ben söylemedim. Ben yazmadım. Sadece düşündüm. Ve yine de yazdım.

Not defterini ona uzattı. Bir silah gibi. Veya itiraf. Veya her ikisi de aynı anda.

Elina aldı. Parmaklar titriyordu ama korkudan değil. Yoğun, dayanılmaz tanınmadan. Okumaya başladı.

Çocukluk açıklamaları. Siyah beyaz halılı bir oda. Annenin yüzü hastalıkta. Altı yaşımdayken gerçekleşen bir konuşma. Kimsenin hatırlayamadığı kelimeler. Ama işte buradalardı. Rüyalarında onları düşündüğü sırayla.

Sondan bir önceki sayfada bir diyalog var. Onunla birisi arasında. Görünmez. Derin.

– Ortadan kaybolmaktan korkuyorum.

«Onlar seni okurken ortadan kaybolmayacaksın.»

– Ya dururlarsa?

«O zaman kendin okumaya başlayacaksın.»

– Bu delilik.

– Hayır. Bu bir metin.

Elina not defterini bıraktı. Ali ona ne zaferle, ne de acıyarak baktı. Bir zamanlar birisinin çığlık attığı boşlukla. Ve şimdi sadece bir yankı var.

– Bir karakter olmamı ister misin? diye sordu.

Başını salladı.

– Zaten öyleydin. Ama artık bir seçeneğiniz var; yazar olmak. Veya başka birinin kitabının parçası olarak kalın.

– Beni zorluyor musun?

«Hayır» dedi. – Anahtarı sana geri veriyorum. Kendi gerçekliğinize. Kapıyı kapatabilirsin. Veya içeri girin. Ama artık biliyorsunuz: Kapının arkasında bir komplo yok. Peki sen.

Akşam Elina yalnız kaldı. Daire, üzerine önemli bir bölümün henüz yazıldığı ancak kaydetmeyi unuttuğu bir sayfayı andırıyordu. Defteri tekrar açtı. Son satırı tekrar okudum.

«Sen o değilsin. Ama onun sesini taşıyorsun. Ve eğer kim olduğumu anlamak istiyorsan, onun sözleriyle konuşman gerekecek.»

Işığı kapattı. Dizüstü bilgisayarı açtı. Yeni bir belge oluşturuldu. Ve metin dışında bir şeyler yazmaya başladım. Ve ters ayna. Sertifika. Cevap.

ON SEKİZİNCİ BÖLÜM – Taslaktaki Araştırmacı

Mark Ellin doğaüstü olaylara inanmıyordu. Rasyonel bir zihniyet tarafından engellendiği için değil – sadece biliyordu: Açıklanamayan her şey ya henüz tanımlanmadı ya da yanlış tanımlandı. Kanuna değil metne hizmet etti. Protokol, tüzük, talimatlar. Trajik de olsa cinayetlerin bile bir türe uymasına alışmıştı. Güdü, araç, iz; her şey yapıya bağlıydı. İnsan varlığına dair hiçbir iz yokmuş gibi görünen yerlerde bile nasıl kanıt bulacağını biliyordu ve kendi kendine her zaman şunu söylüyordu: Bir yerde bir anlam varsa, o zaman bu ifade edilebilir. Yazmak. Pin.

Ancak bu durumda anlam, ıslak kağıt üzerindeki bir damla mürekkep gibi uçup gidiyor. Orada olmadığı için değil, hareket ettiği için. Sanki soruşturma sona yaklaşmıyor, birisinin zaten tamamladığı ama son bölüme bakmasına izin vermeyen bir komploya dönüşüyordu.

Üniversiteye üçüncü kez döndüğünde -artık bir araştırmacı olarak değil, kişisel bir şeyin peşini bırakmayan bir kişi olarak- etrafındaki her şey hem tanıdık hem de yabancı görünüyordu. Sanki cephe aynı kalıyor ama bina bir yer olmaktan çıkıyor. Bekçi onu tanıdı ve başını salladı, ama bu baş sallamada her gün tekrarlanan bir aktör repliği vardı. Her şey teatral hale geldi. Hava bile bir yaşam taşıyıcısı değil, arka plan gürültüsüdür.

Arşive girdi. Kendim. Uyarı yok, eşlik yok. Bilgiye değil kanıta ihtiyacı vardı. Ama yasal değil. Tuhaflıkla hezeyan arasındaki çizgiyi bulmak istiyordu. Ve biliyordu: gazetelerde bir yerdeydi.