Узаемны разлік

УЗАЕМНЫ РАЗЛІК.

Глава 1 Сужэнскі абавязак.

Звычайны ранак пятніцы. Гося грыміць на кухні патэльнямі, гатуючы сняданак. Юзэф корпаецца у спальні, збіраючыся да школы.

Ад чытання навін Януша адцягнулі думкі аб тым, што трэба яшчэ перад працай паспець завезці пасынка да школы. Мужчына паглядзеў у вакно. За шклом няспынна ліў дождж. Неба было зацягнута нізкімі свінцовымі хмарамі, а рэзкія парывы ветру ганялі па тратуарах нейкае смецце ды выварочвалі навырат парасоны мінакоў, якія спяшаліся па сваіх справах.

Нягледзячы на сярэдзіну червеня, надвор'е было проста агідным. «Та-а-к, — падумаў пра сябе мужчына, — усё ж прыйдзецца везці. Сам ён у такое надвор'е, пакуль дойдзе, змакрэе да ніткі».

— Гося, — загаварыў Януш, — можа мы, усё ж купім другую машыну?

Жанчына адвярнулася ад пліты, перакінула праз плячо кухонны ручнік ды паглядзела на мужа.

— Дзеля чаго? — спытала яна.

— Але ж так будзе зручней. Ты магла б тады сама адвозіць ды забіраць сына, ездзіць па пакупкі, ну ці куды там табе яшчэ трэба, а не чакаць увесь час мяне.

Малгажата паціснула плячыма ды зноў павярнулася тварам да патэльні.

— Перш чым купляць машыну, трэба атрымаць пасведчанне кіроўцы, ты ж сам ведаеш.

— Дык у чым праблема? — спытаў Януш у жанчыны.

— У тым, што я не хачу. Мы з табой гэта ужо абмяркоўвалі. Кіраванне аўтамабілем — не жаночы занятак.

Януш уздыхнуў, але прамаўчаў. Пераконваць Малгажату было бессэнсоўна: у яго жонкі існавала выразнае уяўленне аб тым, што такое мужчынскія ды жаночыя заняткі. Да жаночых не адносіліся ні кіраванне машынай, ні аплата рахункаў, ні праца як такога кшталту.

Да таго, як у Януша у прафесійнай сферы справы пайшлі угору (вось ужо паўтара года як ён стаў намеснікам у Тадэвуша), жанчына яшчэ працавала у будаўнічай фірме каўмірнікам — яны і пазнаёміліся там жа, гадоў дзевяць таму. Але зараз, калі у мужа быў прыстойны даход, які дазваляў не эканоміць, жонка звольнілася ды стала займацца выключна домам.

— Януш, — зноў загаварыла Гося, — патароп, калі ласка, Юзэфа, інакш ён будзе корпацца да таго часу, пакуль не спазніцца.

Мужчына падняўся з-за абедзеннага стала ды накіраваўся у дзіцячы пакой. Пасерба ён застаў за вельмі захапляльнай справай: хлопчык з асалодай у нешта гуляў у смартфоне. Януш пастукаў суставамі пальцаў па дзвярным праёме, прыцягваючы увагу дзіцяці. Юзік без відавочнага ахвоты адарваў позірк ад экрана тэлефона.

— Юзэф, ідзем снядаць. Усё ўжо гатова.

На кухню яны павярнуліся разам з пасынкам. За гэты час Малгажата ужо амаль паспела накрыць на стол.

— Гося, — дапіваючы сваю каву, сказаў Януш, — я сёння затрымаюся пасля працы.

Жанчына адцягнулася ад сняданку ды з недаўменнем паглядзела на мужа.

— Чаму?

— Тадэвуш прасіў закінуць нейкія паперы да банку, ну і заадно аплачу узнос па іпатэцы.

Жонка кіўнула у адказ.

Скончыўшы сняданак ды дачакаўшыся, пакуль у вітальні апранецца Юзэф, Януш накіраваўся на паркоўку па машыну. Дождж ліў суцэльнай сцяной, і мужчына падагнаў свой «Фальксваген» да дзвярэй пад'езда, каб пасынак не змакрэў.

Хлапчук зноў недзе захрас. Януш паглядзеў на гадзіннік. З Вербавай да вуліцы Камісіі Народнай Адукацыі, на якой знаходзілася школа пасерба, ехаць трэба было хвілін дзесяць, а потым яшчэ да офісу на Баранавіцкую — хвілін дваццаць. Калі Юзік затрымаецца яшчэ хвілін на пятнаццаць, на працу Януш спазніцца дакладна. Але не паспеў мужчына падумаць аб гэтым, як адчыніліся дзверы пад'езда, ды пасынак нехаця уладкаваўся на задняй сядушцы машыны.

— Нешта ты сёння не спяшаешся, — з усмешкай заўважыў Януш.

Хлопчык тужліва уздыхнуў.

— Ды што там рабіць? Чэрвень ужо, хутка вакаціі.

— Ну, да іх яшчэ трэба давучыцца.

На працу мужчына усё ж спазніўся.

— Выкарыстоўваеш асабістае знаёмства з кіраўніцтвам дзеля апраўдання спазненняў? — на парозе офіснага цэнтра Януш сустрэў Адэлю, жонку Тадэвуша.

Малады чалавек паціснуў плячыма:

— А чаму б і не.

— Ну-ну, — адказала тая, накіроўваючыся да паркоўкі.

Януш выдатна ведаў, што жонка старога сябра яго цярпець не можа, і напэўна, на гэта у яе былі свае прычыны, аб якіях мужчына не любіў ды не хацеў узгадваць.

З Тадэвушам яны былі знаёмыя з самага дзяцінства. Выраслі на адной вуліцы на ускраіне Любліна, хадзілі у адну школу, нават у Беласток паехалі паступаць разам — у Будаўнічы тэхнікум. Пасля заканчэння навучання здолелі уладкавацца у адну кампанію прарабамі. Праўда, потым, гадоў сем таму, Тадэвуш вырашыў рызыкнуць ды пайшоў у бізнес: сабраў невялікую брыгаду ды заняўся будаўніцтвам прыватных дамоў. Януш жа палічыў за лепшае захаваць няхай і меншы, але больш стабільны даход, які атрымліваў ад пасады прараба.

У Тадэвуша ж справы наладжваліся вельмі хутка, будаўнічая брыгада паступова дарасла да прыстойнай кампаніі, і вось паўтара гады таму стары сябар прапанаваў Янушу пасаду свайго намесніка. У абавязкі мужчыны уваходзіў кантроль за вядзеннем будаўнічых пляцовак «БялаХом» ды строгае захаванне тэрмінаў будаўніцтва. І з яго жонкай у маладога чалавека калісьці былі выдатныя адносіны, пакуль шэсць гадоў таму…

Януш думкамі асадзіў сябе. Узгадваць пра тое, што адбылося шэсць гадоў таму, ён не хацеў.

Мужчына адчыніў дзверы, увайшоў у будынак ды падняўся на другі паверх, дзе і знаходзіўся асноўны офіс кампаніі.

— Тадэвуш у сябе? — спытаў ён у Яніны, сакратаркі сябра.

— Так, пан Красовіч, — кіўнула тая у адказ. — Пан Вішнеўскі у сябе ды прасіў вас зайсці, як толькі вы з'явіцеся.

— А, Януш! — Тадэвуш падняўся з крэсла ды працягнуў сябру руку. — Чаго спазняешся?

— Ды вось, Юзіка трэба было завесці, — адказаў мужчына, уладкоўваючыся у крэсле насупраць сябра. — А што гэта Дэля твая без настрою?

Тадэвуш паціснуў плячыма:

— Ды так, звычайныя бытавыя дробязі. Я думаў, вы з ёй размінецеся, ты ж на яе дзейнічаеш як чырвоная ануча на быка.

— На жаль, — пасміхнуўся Януш, — падобна, сёння не мой дзень. Дык што у нас за планы?

— Дзеля пачатку паедзем паглядзім пляцоўку пад забудову серыйнага кварталу, а потым я да пана Дальковіча у «БеластокБуд». Цябе я ад гэтага візіту пазбаўлю, — Тадэвуш заўважыў, як пры згадванні знаёмага прозвішча напружыўся твар сябра. — Ну а ты — па сваіх аб'ектах. І, калі ласка, не забудзь заехаць да банку. Пані Станоўская на бальнічным, а давяраць камусьці яшчэ дакументы мне б не хацелася.

— А даўно пан Дальковіч стаў займацца оптам? Ён жа нібыта у розніцу гандляваў будматэрыяламі, — пацікавіўся Януш.

— Ну, сябар мой, я ведаю, што у цябе няпростыя адносіны з сям'ёй Дальковічаў, але ты ж як прафесіянал такія рэчы ведаць павінен. Гады два ужо.

— Ну прабач, я з тваімі амбіцыйнымі планамі з будаўнічых пляцовак не вылажу, хутка начаваць там пачну, — усміхнуўся у адказ Януш.

— Затое Госька твая задаволеная, нарэшце можна не працаваць.

— Гэта так, — пагадзіўся малады чалавек.

Увогуле, працоўны дзень у Януша прайшоў па звычайным плане, хіба што давялося заехаць пасля абеду дадому, прывезці са школы Юзэфа — дождж так і не спыніўся.

А палове на шостую малады чалавек прыпаркаваў свой запырсканы брудам «Фальксваген» на паркоўцы перад будынкам галаўнога офіса банка. Выбраўшыся з аўтамабіля, Януш скептычна агледзеў яго. «Варта было б заехаць на мыйню», — падумаў ён. Ужо вельмі заўважна пакрыты бурымі плямамі бруднай вады «Фальксваген» вылучаўся на фоне астатніх машын.

Паціскаючыся ад холаду пад дажджом, Януш накіраваўся да уваходу у банк.

— Красовіч, Януш!

Малады чалавек адарваў позірк ад мокрага асфальту. На парозе будынка стаяў яго стары знаёмы ды былы калега Мацей Баркоўскі.

— Мацей! — Януш працягнуў руку. — Колькі гадоў не бачыліся.

— Ды, мусіць, гадоў пяць ужо, — мужчына уважліва паглядзеў на Януша. — Ты як, усё на будоўлі? — кіўнуў ён галавой у бок запырсканага «Фальксвагена».

— Можна адказаць і так. А у цябе што новага? Я амаль нічога не чуў пра цябе пасля таго, як ты звольніўся.

Мацей з цікавасцю паглядзеў на Януша.

— Дзіўна, я думаў, табе Тадэвуш казаў. Ну ды, неважна. Выдатна усё! Вось, пашыраемся, прыехалі з нявестай афармляць крэдыт на закупку новай лініі абсталявання. У яе кампанія па вытворчасці мэблі. Я ж да яе пяць гадоў таму і пайшоў, дзяўчынка толькі пачынала, патрэбен быў добры фінансіст. Усё ж не разумею, — задумаўшыся, яшчэ раз паўтарыў Мацей, — чаму Вішнеўскі табе нічога не сказаў, вы ж нібыта прыяцелі, ды і мы з ім блізка камунікуем.

Мацей паглядзеў на гадзіннік.

— Дзе ж яна?

Януш у думках адзначыў кошт гадзінніка былога калегі. У цэлым Баркоўскі выглядаў добра: выдатная фізічны стан, стыльная стрыжка, дарагі гарнітур. Было відавочна, што у старога знаёмага справы ідуць добра.

За спіной Мацея пачуўся гук дзвярэй, якія адчыняліся, а потым — упэўнены стук абцасаў.

— Мацей, я вызвалілася.

Януша нібы струмам ударыла. Гэты голас ён наўрад ці мог бы з нечым пераблытаць… Малады чалавек пазнаў бы яго заўсёды.

Так, яна змянілася. Яна і тады была прыгожай, але зараз… Перад Янушам стаяла раскошная маладая жанчына. Доўгія русыя валасы з папялістым адценнем былі ахайна укладзены. Шырокія стыльныя штаны былі перахоплены на тонкай таліі рамянём, надаючы яе фігуры ідэальны сілуэт пясочнага гадзінніка. Выдатны макіяж ды пах дарагога парфюму. Ад яе пахла язмінам — гэта заўсёды быў яе улюблемы водар.

— Прывітанне, Стэфа, — сабраўшыся з думкамі, прамовіў Янек.

Дзяўчына паглядзела на яго. Здавалася, яна толькі што заўважыла, што на ганку, акрамя Мацея, ёсць нехта яшчэ.

— Вітаю, Януш, — халодны позірк цёмна-блакітных вачэй слізгануў па постаці Красовіча, потым павярнуўся да Баркоўскага. — Мацей, я пачакаю цябе у машыне. — Дзяўчына стала спускацца па прыступках, кіўнуўшы на развітанне галавой Янушу.

— Прабач, але мне пара, — Мацей глядзеў на маладога чалавека з усмешкай. — Шмат спраў, спадзяюся, яшчэ сустрэнемся.

Мужчына накіраваўся услед за Стэфаніяй.

Януш жа так і застаўся стаяць на ганку, праводзячы пару вачыма. Ён бачыў, як Мацей, усміхаючыся, адчыніў з боку кіроуца дзверы новай графітавай «Аўдзі», як Стэфанія, уладкаваўшыся на сядзенні кіроўцы, хутка развярнула аўтамабіль, як упэўнена ды шпарка машына пакінула паркоўку.

Са ступару маладога чалавека вывеў званок мабільнага тэлефона.

— Януш, ты пра дакументы не забыўся? — са слушаўкі пачуўся голас Тадэвуша. — У банку цябе ужо зачакаліся, яны хутка зачыняюцца.

— Так, я ужо тут, — механічна адказаў мужчына.

Адключыўшы тэлефон, малады чалавек патрос галавой ды накіраваўся у будынак банка.

— Пан Красовіч, — какетліва пасміхнулася яму адміністратарка, — хадземце, я вас правяду.

І на нейкі час мужчына забыўся аб выпадковай сустрэчы.

Банк зачыніўся яшчэ паўгадзіны таму, а Януш так і працягваў сядзець у машыне на апусцелай стаянцы.

«Не, ну аб тым, што ў Мацея бурны раман, на працы, казалі яшчэ да яго звальнення, праўда, ніхто не ведаў з кім», — думаў малады чалавек. Аб тым, што ці то ён сам вырашыў заняцца бізнесам, ці то яго дзяўчына, Януш таксама чуў, але ніколі у гэта не залыгаў. Якая яму, уласна, была справа да жыцця былога калегі, з якім ён асабліва блізка і не камунікаваў. «Ну, Тадэвуш!» — Януш быў злы на сябра. — «Якога чорта ты мне не казаў, што у яго адносіны з маёй каханай жанчынай? Ты ж ведаў, твая Дэлькі — яе найбліжэйшая сяброўка!»

Мужчына дастаў з пачка цыгарэту ды запаліў. «А нават калі б і казаў, што б гэта змяніла?» — прамільгнула у яго галаве яшчэ адна думка.

А Стэфа? Гэты яе позірк, нібы ён пустое месца. Гэты ветлівы тон — так вітаюцца з кансьержкай ці афіцыянтам, але не з мужчынам, за якога збіраліся выйсці замуж.

Цыгарэта датлела да фільтра, попел упаў на штаны, а дагарэлы недакурак абпаліў пальцы. Толькі зараз Януш зразумеў, што так і не зрабіў ніводнай зацяжкі. Патушыўшы недакурак, ён дастаў яшчэ адну цыгарэту ды завёў рухавік. Трэба было ехаць дадому. «Фальксваген» выехаў з паркоўкі, разпырскваючы па баках брудныя кроплі вады з калюж.

— Дзе ты быў так доўга? — пачуў Януш голас Малгажаты, які даносіўся са спальні пасынка.

Малады чалавек прайшоў у пакой.

— Пасля банка заехаў на будаўнічую пляцоўку, — зманіў ён, — у брыгадзіра узніклі некаторыя пытанні.

Жонка з пасербам займаліся урокамі.

— Ідзі памыйся, — прамовіла Гося, адарваўшы позірк ад падручнікаў, — зараз разагрэю вячэру.

Юзік радасна страпянуўся, разумеючы, што, як толькі маці знікне за дзвярыма кухні, выкананне хатняга задання можна будзе адкласці ды заняцца чымсьці больш цікавым.

— Нават не думай, — Малгажата перахапіла позірк сына, скіраваны на смартфон, — я зараз павярнуся, — працягнула яна, падымаючыся з-за стала.

Хлапчук тужліва уздыхнуў. Януш, які назіраў за гэтай выявай з парога спальні, спачувальна развёў рукамі.

— Ты вячэрай, а я пайду праверу, што там з урокамі.

Мужчына з палёгкай уздыхнуў пасля таго, як жонка пакінула кухню.

Дваццаць хвілін ён старанна спрабаваў унікнуць у тое, аб чым яна яму распавядала. Суседзі купілі сабаку, ды цяпер Юзэф настойліва просіць шчанюка. Телефанавала яе маці з вёскі ды нешта там пра бульбу. Яго маці пыталася, ці прывязуць яны Юзэфа на вакацыі у Люблін, ці спачатку да бацькоў Малгажаты. Юстыся набыла на зніжках нейкую брэндавую сумку, ды яго жонцы таксама нядрэнна было б купіць і сумку, і туфлі, і яшчэ нешта.

Але сёння Янушу гэта было нецікава. Яго і раней гэтыя пытанні асабліва не займалі: трэба пасынка завесці — завязу, хочаш нешта купіць — перавяду грошы, ідзі купляй, а плёткі пра суседзяў ці сябровак мужчына наогул прапускаў міма вушэй. І калі ён даўно ужо звыкся з гэтай балбатнёй жонкі ды успрымаў яе як норму, то сёння увечары гэты гукавы фон чамусьці дратаваў яго.

Застаўшыся сам-насам, мужчына яшчэ нейкі час палузаў відэльцам у талерцы, потым прыбраў рэшткі ежы, адправіў посуд у посудамыйку (вячэраць яму таксама асабліва не хацелася) ды накіраваўся у гасцёўню.

— Што гэта ты сёння такі задумчавы? — пачуў ён голас жонкі.

Гося уладкавалася побач з ім на канапе. Януш паціснуў плячыма:

— Стаміўся трохі. Ведаеш, я забыўся унесці плацёж за кватэру.

— Нічога страшнага. Аплоціш потым праз інтэрнэт. Хіба гэта праблема? — лёгкадумна адказала тая.

Малады чалавек кіўнуў.

— Што мы сёння будзем глядзець? — пацікавілася Малгажата, зручней уладкоўваючыся на канапе.

— Што хочаш, толькі прашу: давай без тваіх турэцкіх серыялаў, там усё адно і тое ж.

— Чым табе не падабаюцца серыялы? Лепш, чым твае дэтэктывы ці містыка, — пакрыўдзілася жонка. — Добра, не хочаш — значыць, не хочаш. Давай якую-небудзь меладраму, што-небудзь са старога. «Далёка-далёка» ці «Тытанік».

— Няхай будзе «Тытанік», — пагадзіўся Януш.

Наступныя дзве гадзіны мужчына старанна рабіў выгляд, што з усіх сіл суперажывае героям Кейт ды Лео, паралельна праглядаючы у тэлефоне стужку навін.

Тое, што фільм скончыўся ды злапомны карабель нарэшце патануў, Януш зразумеў, калі рука Малгажаты легла на унутраны бок яго сцягна.

— Юзэф ужо спіць, і нам трэба.

Мужчына кіўнуў, а далей… Далей быў руцінны, банальны секс. Словазлучэнне «сужэнскі абавязак» як найлепш апісвала бы яго. А потым Малгажата яшчэ нейкі час пра нешта распавядала мужу. Януш рабіў выгляд, што слухае, час ад часу ківаючы галавой у знак згоды.

Калі жонка заснула, мужчына яшчэ нейкі час пакалупаўся у тэлефоне ды таксама вырашыў легчы. Але, нягледзячы на фізічную стомленасць, малады чалавек так і не змог заснуць. Слухаючы, як роўна дыхае ува сне жонка, ён варочаўся пад коўдрай. Нарэшце зноў узяў тэлефон: на дысплеі была палова на другую ночы.

Януш асцярожна выбраўся з ложка, намагаючыся не разбудзіць Госю, ды накіраваўся на кухню. Прыхапіўшы з падваконніка пачак цыгарэт, мужчына выйшаў на лоджыю. На вуліцы стаяла глыбокая вясновая ноч. Дождж спыніўся, але начное паветра было вільготным ды прахалодным. Аднак Янушу было усё адно, ён амаль не адчуваў начной прахалоды.

Мужчына запаліў, гледзячы з лоджыі на адлюстраванні вулічных ліхтароў у калюжынах, якія пакрывалі асфальт. Ён думаў аб ночы з жонкай. Іх фізічная блізкасць з Малгажатай заўсёды была нейкай нуднай, руціннай, ды справа тут была не у тым, што за пяць гадоў шлюбу яна прыелася, — не, так было заўсёды. Ці то справа была у празмернай рэлігійнасці жонкі (тая хоць і кахалася, але Янушу часам здавалася, што у глыбіні душы яна усё ж лічыць такія стасункі чымсьці грэшным, хоць гэта і не перашкодзіла ёй нарадзіць дзіця па-за шлюбам), ці то у самім Янушы — пасля бурнай маладосці ды тых некалькіх шалёных месяцаў, якія былі у яго жыцці да вяселля з Госяй, яму самому хацелася спакою.

«Каго ты ашукваеш? — злавіў сябе на думцы малады чалавек. — Ты спаў сёння з жонкай, а заплюшчваючы вочы, бачыў перад сабой цёмна-блакітныя вочы, маленькі, крыху кірпаты носік ды доўгія папялістыя валасы Стэфы. Тое ж самае было і адразу пасля вяселля, ды усе тыя сем месяцаў перад ім, калі ты скакаў з ложка у ложак, думаючы, што так зможаш яе хутчэй забыць. І у цябе гэта нават на нейкі час атрымалася, пакуль цябе самога не пачало ад гэтага нудзіць. А гэты самаздаволены позірк Мацея… Курва… З якой бы прыемнасцю я адным ударам сцёр яго з твайго дагледжанага твару. Шкада, што мы зараз не на тых люблінскіх вуліцах, дзе я рос, там усё вырашалася прасцей».

Януш разумеў усю абсурднасць сваіх думак. Ён, жанаты чалавек, гатовы ударыць іншага толькі за тое, што той закаханы у жанчыну ды відавочна ганарыцца сваёй абранніцай. Вядома, малады мужчына выдатна разумеў, што у яе даўно сваё, іншае жыццё, што яна магла спакойна выйсці замуж, нарадзіць дзіця. Але адна справа была уяўляць гэта у тэорыі, і зусім іншая — убачыць у рэчаіснасці. Януш не меў ніякага права прадузята ставіцца да Мацея, і ён гэта ведаў. Але бачыць побач з ім Стэфу, яго Стэфу, — гэта было ужо занадта.

Малады чалавек абапёрся на край лоджыі, прыплюшчыў вочы. Ён згадваў тое, аб старанна спрабаваў забыцца столькі гадоў.

Глава 2 Гульня на роўных.

Восем гадоў таму яны з Тадэвушам сядзелі у бары у раёне плошчы Кірмаш Касцюшкі ды няспешна пілі бровар. Працоўны тыдзень застаўся пазаду, так што можна было адпачыць. Да таго ж была своеасаблівая нагода.

— Ну што, збіраешся развітацца з вольным жыццём? — Януш сядзеў, абапіраючыся локцем на барную стойку.

Тадэвуш кіўнуў у адказ.

— Табе б таксама пара падумаць над гэтым, — адказаў ён сябру.

Януш усміхнуўся.

— Дурная справа няхітрая, паспею яшчэ, — хлопец паставіў на стойку напаўпусты келіх. — Дык і калі у вас з Дэлькай вяселле? Спадзяюся, я буду запрошаны.

Тадэвуш усміхнуўся у адказ.

— Нават не сумнявайся, месца шафёра застаецца за табой. Так што да ліпеня будзь гатовы.

Януш з перабольшаным здзіўленнем падняў брыво.

— І за што мне такі гонар аказаны? — Насамрэч хлопец выдатна ведаў, што будзе шафёрам: іншых блізкіх сяброў у Тадэвуша у Беластоку не было. — А, сяброўка ж хто?

Вішнеўскі жэстам папрасіў бармэна паўтарыць замову.

— Стэфа Дальковіч, — казаў ён, зноў павярнуўшыся тварам да сябра. — Ну ды ты усё адно, яе не ведаеш.

— Дык распавядзі, павінен жа я быць у курсе таго, з кім давядзецца раздзяліць такую адказную пасаду, — Януш спрабаваў гаварыць з сур'ёзным тварам. — Як-ніяк, найлепшага сябра у кабалу шлюбу аддаю. Яна хоць прыгожая?

— Красовіч, хто аб чым, а ты аб бабах, — з'едліва адказаў Тадэвуш.

— Слухай, а пра што мне у дваццаць сем гадоў, у пятніцу, увечары яшчэ думаць? Дык прыгожая ці не? Мне ж цікава.

— Прыгожая, але табе не свеціць.

— Гэта чаму яшчэ? — Януш паспрабаваў адлюстраваць шчырую крыўду.

— Яна яшчэ і разумная. Скончыла механічны факультэт у Кракаўскім палітэху, размаўляе на некалькіх мовах, вольна камунікуе на любыя тэмы, працуе зараз у бацькі у «БеластокБуд». Гэта табе не твае сяброўкі з начных клубаў ды не Госька са складу.

— Ой, дык дзяўчынка з залатой моладзі, — Януш паморшчыўся. — І адкуль у тваёй Адэлі такія сяброўкі?

— Яны яшчэ у школе разам навучаліся. Ды дарэмна ты так, — ужо сур'ёзным тонам працягнуў Тадэвуш. — Добрая дзяўчына, без таннага пафасу. Калі б Дэльку не кахаў, то… — недагаварыў хлопец. — Так што нават не спрабуй, Красовіч.

— Ну усё, заінтрыгаваў.

— Не хвалюйся, — Вішнеўскі адставіў свой келіх ды пацягнуўся да мабільным тэлефона. — Праз паўгадзіны пазнаёмлю.

— Ты збіраешся прадставіць мяне яснавельможнай панне, калі я у такім непрэзентабельным выглядзе? — усміхаўся Януш. — Ты мяне дыскрэдытуеш.

— Ішоў бы ты са сваімі жартамі, сябра мой, — адказаў Тадэвуш. — Яна з Адэляй проста заедуць за мной. Жадаеш, і цябе завязем дадому.

Праз паўгадзіны Януш разглядаў у святле начных ліхтароў сяброўку Адэлі. «Так, Тадэвуш меў рацыю: дзяўчына прыгожая, — думаў ён пра сябе. — Адны вочы чаго вартыя! А постаць — нібыта і рост невялікі, ды аб'ёмы не самыя унушальныя, але усё настолькі гарманічна, вытанчана».

— Пан Красовіч, ну калі вы скончылі агляд маёй сціплай пярсоны, можа, мы ужо паедзем? — ад думак хлопца адвёў голас Стэфаніі. Дзяўчына усміхалася яму, прычым без уласцівага прыгожым жанчынам какетства ці перавагі.

Стэфа ведала, як на яе рэагуюць мужчыны, але успрымала гэта без аніякай пагардлівасці ці захаплення — проста як факт.

— Вас куды адвезці? — спытала яна, калі усе чацвёра маладзёнаў уладкаваліся у салоне Audi S3 Sportback.

— Туды ж, куды і Тадэвуша з Адэляй, у Выгоду, — адказаў Януш. Ён ужо паўгады здымаў там кватэру. Пасля таго як сябар сышоў у бізнес ды пачаў стасункі з Дэлькай, хлопцу прыйшлося шукаць асобную студыю.

Стэфанія кіўнула, і «Аўдзі» лёгка кранулася з месца. Тадэвуш з Дэлькай былі занятыя на заднім сядзенні адзін адным, яны штосьці абмяркоўвалі паміж сабой, і Янушу нічога не заставалася, як пачаць размову з дзяўчынай.

— Добрая машына, — заўважыў ён, агледзеўшы салон аўтамабіля. Шчыра кажучы, хлопец разлічваў убачыць у дзяўчыны з добрай сям'і што-небудзь больш дарагое: «Поршэ» ну ці «БМВ».

Дзяўчына зноў кіўнула.

— Так, — загаварыла яна. — Разгон да сотні 4 і 6, 310 конікаў, поўны прывад плюс нямецкі стыль ды якасць без дадання лішняга пафасу.

— Разбіраешся у машынах, — зацікавіўся Януш.

У адказ Стэфа паціснула плячыма.

— Мехфак абавязвае, — не адрываючы позірку ад начной дарогі, адказала яна. — Спецыялізацыя у мяне, праўда, іншая — «Канструяванне мэблі», але ж агульных дысцыплін ніхто не адмяняу. А ты? — Стэфанія падтрымала ідэю пераходу на «ты».

Януш усміхнуўся:

— З дванаццаці гадоў умею кіраваць. Бацька — далёкабойнік, вось і навучыў.

Рэшту шляху да Выгоды маладзёны захапляльна абмяркоўвалі перавагі ды недахопы розных марак аўто. Януш заўважыў, што Стэфа хоць і аддае належнае стылю ды эстэтыцы «італіяк», але сэрца яе бязмежна належыць «немкам».

У суботу раніцай хлопец разважаў, чым бы яму заняць дзень. На працу сёння не трэба было, Тадэвуш з нявестай на выходныя збіраліся паехаць у Люблін. Ютуб ды фільмы надакучылі ужо да абеду. Пацягваючыся на канапе ды круцячы у руках тэлефон, малады чалавек пасміхнуўся: ён нечакана для самога сябе згадаў позірк цёмна-блакітных вачэй ды водар яе парфумы. Пах быў нейкім добра знаёмым, вось толькі што менавіта ён нагадваў, Януш не мог узгадаць.

«І чаму я учора не узяў нумар яе тэлефона?» — падумаў хлопец. Ён добра разумеў: Стэфа не з тых дзяўчат, з якімі лёгка можна правесці адну ноч ды забыцца пра гэта. Тадэвуш меў рацыю, з ёй насамрэч было цікава.

Уздыхнуўшы, Януш накіраваўся у душ. Калі ужо панна Дальковіч па незалежных ад яго абставінах знаходзілася па-за зонай доступу, то можна было у якасці забавы знайсці у клубе аднаразовы варыянт прасцей — не прападаць жа выходным.