Узаемны разлік

— Лаві!

У бок Красовіча паляцела звязка ключоў. Мужчына спрытна злавіў іх.

— Гэта ад кватэры на Слонімскай, яна усё роўна зараз пустая, так што можаш пажыць там, пакуль Яніна не падбярэ для цябе прыдатны варыянт.

Януш кіўнуў. Ён ведаў гэтую кватэру, яе у кампаніі выкарыстоўвалі для размяшчэння прыезджых партнёраў.

Быў ужо позні вечар, калі малады чалавек нарэшце дабраўся да Слонімскай. Ён павярнуў ключ, ды цяжкія дзверы мякка адчыніліся. Кватэра пакідала добрае уражанне — дарагі мінімалізм, нічога зайвага, усё заточана пад бізнес-клас. З панарамнага вакна гасцёўні адкрываўся выдатны від на зялёныя вяршаліны парку.

Інтэр'ер быў вытрыманы у строгіх танах: графітавыя сцены, мэбля з цёмнага дуба ды глыбокая скураная канапа колеру каньяку. Ніякага бытавога хламу. У куце каля вакна уладкавалі працоўную зону з масіўным сталом, а на кухні красавалася барная стойка з чорнага каменю з гатовай да працы капсульнай кавамашынай. З гасцёўні вялі дзверы у спальню, дзе за шчыльнымі фіранкамі blackout хавалася ложак са свежай бялізнай.

Але Красовічу было зараз не да эстэтычных вартасцей часовага жылля ды не да шыкоўнага віду з вакна. Ледзь прыняўшы душ ды перакусіўшы тым, што мужчына прыхапіў з фуд-корта у бліжэйшай краме, ён замовіў на заўтра, на вечар, машыну у «Убер» — трэба было забраць Малгажату з пасынкам з Кадзілава. Ехаць сам Януш не збіраўся. Аплаціўшы замову, малады чалавек заснуў.

У нядзелю ён праспаў да абеду — адбілася двухдзённая стомленасць. Прачнуўшыся, Януш прывёў сябе да ладу, зрабіў каву ды уладкаваўся з ёй за сталом у гасцёуні перад панарамным вакном. Мужчына круціў у руках смартфон: трэба было патэлефанаваць Госі, паведаміць аб машыне. Сама яна не тэлефанавала — ці то усё яшчэ крыўдзілася, ці то ёй было усё роўна. Адсутнасць званкоў ад жонкі Януша радавала, ён у прамым сэнсе атрымліваў асалоду ад цішыні. Толькі зараз малады чалавек усвядоміў, наколькі ён стаміўся ад пастаяннага белага шуму, які стварала Малгажата. Але патэлефанаваць усё ж было трэба, ды Красовіч набраў нумар.

Праз некалькі сякунд у слушаўцы пачуўся незадаволены голас Госі:

— Ну няўжо, аб’явіўся! Як табе не сорамна…

Януш моўчкі перачакаў паток папрокаў.

— Малгажата, а палове на сёмую па вас прыедзе машына, — загаварыў хлопец, калі жонка нарэшце замоўкла. — Дадому мяне сёння не чакай.

— Ты зусім сорам страціў! — у адказ павысіла голас тая. — Чаму я з дзіцем павінна ехаць на таксі? Для чаго мне тады муж?..

— Я табе машыну замовіў, аплаціў, — не даў ёй Януш развіць тэму, — а ты хочаш — едзь, хочаш — не. У рэшце рэшт, я неаднаразова прапаноўваў табе атрымаць пасведчанне кіроўцы, каб не залежаць пастаянна ад мяне. Зараз прабач, я заняты.

Слухаць новы паток папрокаў мужчына не стаў. Астатнюю частку дня Януш проста адпачываў.

У панядзелак а палове на восьмую мужчына быў ужо каля будынка Беластоцкага акруговага суда. Патраціўшы недзе паўтары гадзіны на падачу неабходных дакументаў, Януш паліў перад пад’ездам свайго дома, седзячы у машыне. Наперадзе чакала самае непрыемнае мерапрыемства — размова з Малгажатай.

Малады чалавек патушыў недакураную цыгарэту ды накіраваўся да уваходу у пад’езд. Падняўшыся на чацвёрты паверх, ён дастаў з кішэні джынсаў ключы ды адчыніў дзверы. Гося сядзела у гасцёўні на канапе ды глядзела нейкі серыял, яна рабіла выгляд, што не бачыць мужа. Януш абышоў канапу, узяў з падлакотніка пульт ды выключыў тэлевізар. Малгажата паглядзела на яго ды злосна пасмяхнулася.

— А, з’явіўся! Пан Красовіч згадаў, што у яго ёсць жонка. Нагуляўся?

Хлопец паклаў на столік перад канапай пульт, падышоў да вакна ды, абапёршыся на падваконнік, загаварыў:

— Гося, я быў зараз у судзе. Мы з табой разлучаемся.

— Што?! — візгнуўшы, жанчына літаральна падскочыла з канапы. — Звар’яцеў ці перапіў?

— Ні тое, ні другое, — адказаў Януш.

— Тады што за трызненне ты нясеш? Да баб пацягнула, дык ідзі гуляй, навошта разлучацца? Гэта ж сорам!

— Таму што я так хачу.

— Хоча ён! Ты забыўся, што я твая жонка, што ты павінен быць са мной, што павінен забяспечваць сям'ю? Я пляваць хацела на тое, што ты там хочаш! Пяць гадоў я гатую, мыю, прыбіраю, ды замест таго, каб быць удзячным за гэта, ты кажаш, што хочаш разлучання? Ды хіба закаханы мужчына так паводзіць сябе? — усхліпнула яна. — Ты пра дзіця наша падумаў, поскудзь ты гэткая? Ты абавязаны быць са мной за усё, што я для цябе рабіла!

Ператвараць размову з жонкай у кірмашовую сварку малады чалавек не хацеў, таму загаварыў спакойна:

— Давай па парадку. Я ніколі не здраджваў табе, але ніколі і не казаў, што я цябе кахаю, і ты гэта ведаеш. Мыццё, прыбіранне… Але ж гэта ты захацела не працаваць, а сядзець дома. Павер, я цалкам магу і сам справіцца з пральнай машынай ці прасам. Я павінен забяспечваць? Дык я гэта і рабіў, але я чалавек, а не банкаўская карта. Павінен быць заўсёды побач? А з якіх часоў пасведчанне аб шлюбе — гэта права на пажыццёвую уласнасць? Чаму я павінен рабіць тое, што мне не падабаецца? Каханне… А ты сама ведаеш, што гэта такое? Не трэба блытаць камфорт ды выгоды з пачуццямі…

— Як ты можаш так са мной размаўляць! Ты, вырадак, кідаеш жонку ды дзіця, і табе яшчэ хапае нахабства у нечым мяне папракаць? — з кожнай новай фразай голас Малгажаты набіраў абароты. — Ты хоць разумееш, якая гэта ганьба для мяне, для Юзэфа? Пабойся бога, калі свайго сораму няма. Развод — гэта ж грэх! Табе ж за гэта адказваць прыйдзецца!

Януш усміхнуўся.

— У цябе, калі трэба, грахом становіцца усё што заўгодна. Ведаеш, мяне заўсёды здзіўляла твая падвойная мараль.

— Не табе мяне судзіць, я прыстойная жанчына! Я жыву з мужам, я у касцёл хаджу… Я… — крычала Малгажата.

— Я і не збіраюся цябе судзіць. Усё правільна, у касцёл ты ходзіш кожны тыдзень, — не рэагуючы на крыкі жонкі, так сама спакойна казаў малады чалавек. — Госька, мы былі жанатыя больш за пяць гадоў. Адкажы, ты хоць раз мяне цалкам без адзення бачыла? Ты ж увесь час адварочваешся, нібыта у мяне горб або капыты з хвастом. У нас жа секс толькі у ложку ды строга з выключаным святлом, а яшчэ з абавязковым пакаяннем у нядзелю на споведзі. Табе самой не смешна?

— А што табе не падабаецца? Я ж не вулічная дзеўка!

— Не, але растлумач, — малады чалавек разумеў, што зараз будзе жорсткім, але яму насамрэч была агідная гэтая псеўда святасць, ды і пакідаць Малгажаце нейкіх ілюзій ён не хацеў, — як твая праведнасць спалучаецца з тым, што Юзэфа ты нарадзіла без шлюбу? Ну так, цябе ж спачатку падманулі, а потым яшчэ і кінулі. Дапусцім, што было так. Добра. А калі ты са мной, п'яным, у ложак легла, ведаючы, што у мяне ёсць нявеста? Я сябе зараз не апраўдовываю, але, — зрэагаваў мужчына, перахапіўшы позірк жонкі. — А калі ты мне паведамленне адправіла, хоць ведала, што я забыўся тэлефон? Я ж быў у тую раніцу на складзе ды папярэдзіў. Дык дзе твая святасць была тады?

Твар Малгажаты літаральна перакасіўся ад злосці.

— Вось у чым справа… — яна ужо не крычала, а шыпела. — Значыць, ты усё гэтую сваю забыць не можаш? Праз дарагую курву сям'ю разбураеш! Ды калі б яна цябе кахала, хіба пайшла б? Хіба не даравала б здрады? Ды не, у ложак да іншага легла! Шлёндра яна і ёсць шлёндра!

Януша ператрэсла. Выдыхнуўшы, хлопец павольна ды выразна вымавіў:

— Я ніколі у сваім жыцці не падымаў руку на жанчыну, ды мяне ты можаш называць як табе падабаецца, у нечым ты нават маеш рацыю. Але калі, ты, яшчэ хоць раз адчынеш свой рот у дачыненні да яе, я абяцаю табе, што на нейкі час забуду аб сваех прынцыпах.

Малгажата, якая хацела яшчэ нешта сказаць, асеклася, гледзячы на мужа, ды прысела на край канапы.

— Супакоілася? А зараз давай па сутнасці. Гэтую кватэру я пакіну табе…

— Але як я буду за яе плаціць? На што нам з Юзэфам жыць? — запінаючыся, прамовіла жанчына.

Януш паціснуў плячыма:

— На Юзэфа ты атрымліваеш дапамогу ад яго бацькі. У выпадку неабходнасці я яму дапамагу. Унёсак за кватэру у гэтым месяцы аплачаны, грошы на картке у цябе ёсць — не так даўно я пераводзіў. А далей — не ведаю, ідзі працаваць, у цябе добрая спецыяльнасць ды дастаткова вопыту.

— Януш… — ціха вымавіла жанчына.

— Усё, Малгажата, на гэтым усё.

Малады чалавек адышоў ад падваконніка ды зняў з пальца шлюбны пярсцёнак — ён на дзіва лёгка саслізнуў. Паклаўшы упрыгажэнне на столік перад канапай, Януш накіраваўся да выхаду з кватэры.

Выйшаўшы з пад’езда на вуліцу, мужчына дастаў з пачка цыгарэту, падпаліў і глыбока зацягнуўся. Нягледзячы на агідную сцэну, што адбылася у яго былой кватэры, ён адчуваў сябе цалкам спакойна і нават уміратворана. Дапаліўшы, Януш паглядзеў на дысплей тэлефона. Палова на першую дня, яшчэ можна было павярнуцца да працы, не варта было браць адгул на увесь дзень.

Увечары, ужо лежачы у ложку, мужчына думаў аб сваім. Тадэвуш відавочна не прыйдзе у захапленне ад таго, што прыйдзецца павялічваць каштарыс выдаткаў ды пераносіць тэрміны здачы аб’екта, але па-іншаму не атрымаецца. Януш сам уважліва вывучыў геадэзічныя карты: тая частка дзяльніцы, што была бліжэй да лесу, насамрэч мела вялікую колькасць грунтовых вод, якія знаходзіліся блізка да паверхні. Значыць, прыйдзецца праводзіць дадатковы дрэнаж, без гэтага ніяк. Інакш дамы, размешчаныя на гэтым надзелле, асядуць значна вышэй за норму, ды фундамент проста павядзе.

Хлопец павярнуўся на спіну ды падклаў пад галаву рукі. «Добра, аб гэтым мы паразмаўляем заўтра. Ёсць пытанні больш важныя для мяне зараз, — думаў ён. — Тэма з Малгажатай зачынена. А далей што рабіць? Размаўляць са Стэфай да сканчэння шлюбаразлучальнага працэсу бессэнсоўна, ды яна мне і не паверыць на слова. Паразмаўляць… але як гэта арганізаваць чыста тэхнічна? Дзе яна жыве, я гадкі не маю. Дэлькі наўрад ці скажа, ды і не варта іх з Тадэвушам наогул у гэта ублытваць. Ну, дапусцім, адрас офіса „АртДМебел“ я знайду без праблем. І што? Сталкерыць? Так сабе варыянт, але калі няма іншага — працуем з тым, што маем».

Пры успаміне аб былым калегу Януш паморшчыўся: «Бароўскі… Так, Мацей, выглядаеш ты, канешне, выдатна, і гадзіннік у цябе добры. Але і я далёка не хлопчык з завода, ды і як на мяне жанчыны глядзяць, ведаю. Але гэта усё другараднае. Стэфка, — перад вачыма хлопца узнік прыгожы жаночы твар з цёмна-блакітнымі вачыма, у гэты момант ён фізічна адчуў водар язміну, — як цябе пераканаць, што я не магу без цябе? Вось што рэальна складана, вось гэта праблема. Маленькая мая, а ты і самрэч пасля мяне замуж не захацела… Не, Красовіч, Дэлькі не мала рацыі: ты не ідыёт, ты — скончаны даўбаёб».

Глава 5 За дзесяць гадзін да...

Стэфанія стаяла каля панарамнага вакна свайго офіса, углядаючыся у выяву, якая адкрывалася перад ёй. Вакно другога паверха выходзіла наўпрост на векавыя каштаны ды ліпы парку Планты — зялёныя кроны знаходзіліся так блізка, што здавалася, быццам будынак студыі стаіць у лесе. Сонечныя прамені прабіваліся скрозь густую лістоту, адкідваючы мяккія жывыя цені на працоўны стол ды эскізы мэблі.

За дрэвамі адчынялася маляўнічая панарама. Была бачна цэнтральная алея Плантаў з яе роўнымі дарожкамі ды фантанамі. Скрозь галіны дрэў праглядалі строгія мадэрнісцкія лініі суседніх будынкаў міжваеннага перыяду ды бялізна лёгкіх паркавых скульптур. Трохі далей, за пешаходнай зонай, угадваўся рух па Акадэмічнай. Машыны праплывалі па вуліцы плаўна; з-за шчыльнай сцяны зеляніны амаль не было чуваць працы іх рухавікоў.

Гледзячы з вакна, узнікала адчуванне утульнасці ды зацішнасці у самым цэнтры горада. «Нездарма мы тады спыніліся на Пясках, — падумала дзяўчына, — выдатнае месца для студыі». Трэба ж, прайшло без малога шэсць гадоў, і з амбіцыйных планаў ды грошай, узятых у борг у бацькі, удалося пабудаваць перспектыўны ды даходны мэблевы бізнес. Першыя эскізы маладых дызайнераў, праца з замоўцамі па аддаленцы… Стэфа зморшчылася, згадаўшы дзевятнаццаты год ды лакдаўн. І вось зараз кампанія «АртДМэбэл» уключала у сябе як Студыю дызайнерскай мэблі, так і невялікую вытворчасць модульных мэблевых сістэм «АДМодус».

Маладая жанчына узгадала іх спрэчку з Матэем з нагоды назвы для лініі серыйных вырабаў.

— Чаму ты не жадаеш пакінуць тую ж назву, што і у студыі? Яе у Беластоку ужо больш-менш ведаюць, навошта выводзіць на рынак ноўнэйм? — гаварыў мужчына.

— Тэо, — парыравала Стэфанія, — спасылаючыся на «АртДМэбэл», мы, вядома, прывабім пакупнікоў з сярэдняга класу. Мэбля ад дызайнерскай студыі цалкам зацікавіць людзей, але мы рызыкуем страціць у прэміум-сегменце. Ты ж сам ведаеш, што шмат каму з заможных людзей уласцівы пэўны пафас ды снабізм. Яны не захочуць пачуць ад знаёмых: «О, дык у вас мэбля ад гэтых, што прадаюць шафы з ЛДСП у крамах ці будмаркетах».

— Шчыра кажучы, — адказаў Матэй, — не глядзеў на гэтае пытанне пад такім кутом. Магчыма, ты і правая.

— Гэта таму, — усміхнулася яму маладая жанчына, — што ты жывеш у сухім свеце лічбаў, а не глянцавага пафасу.

Як бы там ні было, але на сённяшні дзень, абодва накірункі кампаніі развіваліся цалкам удала. І яны з Тэо вырашылі паспрабаваць свае сілы яшчэ і удзелам у тэндарах для дзяржзакупак. Для чаго, уласна, і аформілі крэдыт тыдзень таму: вытворчых магутнасцей «АДМодус» проста не хапала для такога аб'ёму, а браць зноў грошы, няхай і у бацькі, але у борг, панна Дальковіч не хацела. Тым больш што Матэй склаў добры бізнес-план, які дазваляў не толькі без асаблівых цяжкасцей уносіць плацяжы па крэдытнай праграме, але і мець доўгачасовую падушку бяспекі.

— Аб чым ты задумалася? — Стэфанія пачула за спіной голас пана Бароўскага. Мужчына падышоў да яе ды абняў за талію.

— Ды так, — павярнуўшыся да яго тварам, адказала дзяўчына.

— Ведаючы цябе, ты ужо павінна будаваць планы на тое, як пасунуць на сусветным рынку Ікею, — усміхнуўся Матэй.

— Ах, так, Ікея…

Стэфа акуратна высвабадзілася з абдымкаў, падышла да працоўнага стала ды узяла з яго стос папер.

— Паглядзі, — працягнула яна лісты мужчыне.

Матэй абапёрся плячом аб мур ды стаў вывучаць прапанаваныя яму дакументы. Пагартаўшы іх нейкі час, ён прамовіў:

— Гэта новыя варыянты вырабаў для «АДМодус»?

Пан Бароўскі павярнуў Стэфаніі узоры эскізаў.

Маладая жанчына кіўнула галавой у адказ.

— І што з імі не так?

— Менавіта тое, што гэта і ёсць Ікея.

— Так, згодны, падабенства ёсць. Але чаго ты хочаш? Гэта тое, што зараз прадаецца, — працягваў недаўмяваць Матэй.

Стэфа паклала эскізы на стол ды уладкавалася у сваім працоўным крэсле.

— Разумееш, Тэо, — разварочваючы крэсла спінай да стала ды тварам до Бароўскага, прагаварыла яна, — каб, як ты выказаўся, пасунуць канкурэнта, трэба не быць яго копіяй. Трэба мець штосьці сваё. Вось чаму мяне не задавальняюць гэтыя узоры. Тое, што у дадзеным выпадку мы з табой размаўляем аб серыйнай мэблі, яшчэ не значыць, што яе можна рабіць халтурна.

— Дык паспрабуй прапанаваць папрацаваць над гэтым пытаннем Дабжэнскаму.

Твар панны Дальковіч пакутліва сказіўся. Справа была у тым, што Кшыштаф Дабжэнскі быў адначасова і галоўнай яе знаходкай, ды асноўным галаўным болем. Ён быў адным з першых дызайнераў, узятых ёю калісьці на працу, ды, безумоўна, па гэты дзень самым таленавітым. Кшыштаф не проста удала умеў ісці за трэндамі — ён ствараў свае. Але на гэтым сонцы была адна пляма: Дабжэнскі не цярпеў крытыкі ды нязгоды са сваім меркаваннем. Любая нязгода замоўцы з прапанаваным варыянтам, любая спроба унесці свае карэктывы магла прывесці да новай Грунвальдскай бітвы на мінімальных абаротах. Таму ёй заўсёды даводзілася працаваць у пары з ім, каб здолець своечасова спыніць тэмпераментныя парывы амбіцыйнага мастака.

Стэфанія уздыхнула.

— Кшыштафу — тыпавыя праекты? Матэй, ты так стаміўся ад мяне, што хочаш маёй смерці? Хоць… — на нейкі час дзяўчына задумалася. — Тэо, а ты геній! — усміхаючыся, працягнула яна. — Калі правільна яму гэта падаць, з ягонымі амбіцыямі, то… Здолеў жа ён віртуозна злучыць неонава-ружовы колер з дубовымі панэлямі у спортбары.

Бароўскі шырока усміхнуўся у адказ:

— А ты сумняваешся у маіх талентах?

— Ні у якім разе, дарагі. Ладна, гэта мы адкладзем да панядзелка. Скажы лепш, твае планы яшчэ у сіле? Ты едзеш заўтра у Кракаў да родных?

Матэй кіўнуў галавой:

— Хочаш паехаць са мной?

Стэфа адмоўна хіснула галавой.

— Не, дарагі. Наступным разам я з задавальненнем, але зараз, пасля гэтага шалёнага працоўнага тыдня, я проста жадаю адпачыць ды выспацца. Да таго ж Дэлі удалося нарэшце выкраіць вольны вечар. Тадэвуш сёння адвозіць дачку у Люблін, так што да заўтра Адэля зусім вольная.

Пан Бароўскі паспрабаваў адлюстраваць строгі выраз твару.

— Спадзяюся, мне не варта баяцца таго, што вы застаяцеся удваіх? — з прытворнай строгасцю прамовіў ён.

— Гэтым разам не, мне лянота шукаць прыгоды на сваю галаву.

— Стэфа…

Мужчына адарваўся ад сцяны ды схіліўся над маладой жанчынай, якая сядзела у крэсле. Дзяўчына глядзела на яго знізу уверх абсалютна нявіннымі вачыма.

— Я буду сумаваць па табе, — Матэй пацалаваў маладую жанчыну.

— Я таксама.

— Дык вось чым вы займаецеся у працоўны час! — на парозе кабінета стаяла Адэля Вішнеўская.

— Працоўны час скончыўся пятнаццаць хвілін таму, — выпрастаўшыся ды паглядзеўшы на гадзіннік, адказаў мужчына. — Зрэшты, калі вы не супраць, я затрымаю вас яшчэ на некалькі хвілін. Раз ужо ты, Дэля, тут, адкажы, калі ласка, калі мы зможам правесці аўдыт?

Пані Вішнеўская, уладкаваўшыся на офіснай канапцы, прамовіла:

— Як звычайна: канец ліпеня — пачатак жніўня. Вось патлумач мне, Тэо, для чаго табе незалежная праверка? Ты спецыяліст высокага узроўню, кожны год я праводжу у вас аўдыт, і сыходзіцца усё да апошняга злотага.

— Бачыш лі, спецыяліст любога узроўню можа памыліцца, чалавечы фактар ніхто не адмяняу, — сур'ёзным тонам адказаў пан Бароўскі. — Ды і не забывай пра асабісты фактар: калі ты фінансавы дырэктар у кампаніі у каханай жанчыны, у табе усё павінна быць абсалютна празрыста. Мне, Дэля, не патрэбны ні зайвыя чуткі, ні домыслы.

Адэля з разуменнем кіўнула.

— Ну, раз ужо мы скончылі з працоўнымі пытаннямі, — ужо усміхаючыся, прамовіў Матэй, — вас, паненкі, падвезці?

— Не варта, — адказала Стэфанія, — табе трэба ехаць дадому збіраць рэчы, а я хачу яшчэ ненадоўга затрымацца. Ды і потым, не варта марнаваць час, чакаючы, пакуль мы будзем шпацыраваць па «Альфе».

— Як скажаш, — Матэй пацалаваў дзяўчыну на развітанне ды знік за дзвярыма кабінета.

— Дэлькі, пачакай, я зараз прыбяру усе дакументы на месца, і мы паедзем.

Адэля уздыхнула. Яна заўсёды дзівілася, як яе свабодалюбівая ды несістэмная ва усіх сферах жыцця сяброўка можа быць абсалютным перфекцыяністам у пытаннях, што тычацца працы.

— Дэля, скажы шчыра, цябе Тадэвуш выгнаў з дому і ты сабралася пераехаць да мяне ці мы чакаем сёння у госці усё аддзяленне паліцыі? — стомлена гаварыла Стэфанія, назіраючы, як пані Вішнеўская кладзе у прадуктовую вазок чарговы пакунак.

Адэля адарвала позірк ад вітрыны з сырамі.

— Па-першае, я сёння не абедала і таму галодная. Па-другое, ты ж усё роўна прыязджаеш сюды за прадуктамі раз на тыдзень, так што закупляйся ды не бурчы.

Стэфа асуджана уздыхнула.

Калі яны пакідалі паркоўку гандлёвага цэнтра, на горад ужо апускаліся першыя вячэрнія прыцемкі. Праз пяць хвілін дзяўчаты былі ужо каля дома панны Дальковіч на вуліцы Сташыца. Падняўшыся на чацвёрты паверх, Стэфанія працягнула Адэлі пакеты:

— Трымай, шапаголік ты мой, а то з імі мне ключы не дастаць.

Дзяўчына адчыніла дзверы ды прапусціла сяброўку наперад:

— Нясі на кухню.

— Як мне падабаецца твая кватэра! — заявіла Дэля, уладкоўваючыся на канапе у гасцёўні.

Стэфанія згодна кіўнула: яна і сама любіла і гэты раён, і кватэру, набытаю у ім паўтары года таму. Муры з гладкага матавага бетону цёплага шэрага адцення спалучаліся са светлай падлогай з шырокай інжынернай дошкі дуба. Ніякага глянцу — толькі матавыя фактуры. У цэнтры гасцёўні стаяла нізкая, глыбокая канапа складанага графітавага колеру у абіўцы з грубага ільну, на якой яны з Дэляй зараз і размясціліся. Побач стаяла вінтажнае крэсла каньячнага адцення, беражліва адрэстаўраванае у яе майстэрні, якое служыла асноўным акцэнтам у пакоі. Злева ад дывана знаходзіліся дзверы, што вялі у спальню ды гардэробную. Замест люстраў — схаваныя архітэктурныя профілі ды адна лямпа, якая зараз адкідвала мяккія графічныя цені на сцены. Вокны, што даходзілі да падлогі, былі закрыты ільнянымі ролерамі.