VoxZero.Kammerton BİRİNCİ KİTAP

Şehir bir orkestra gibi kurulmuştur. On bir milyon ses kendi partisini düzgünce ve vaktinde çalar, kürsüde ise bir makine durur: hepsini birden duyar ve her birini şefkatle gözetir, kimse zorla ses vermek zorunda kalmasın diye. Bilezik yeşil yanar, yağmur çizelgeye göre yağar, mutluluk her gün su ve ışık gibi dağıtılır. Orkestranın bir yüzü var: sesi her sabah şehre iyi günler dileyen genç bir kadın. O kadar uzun zamandır yalan söylüyor ki kendi sesinin nerede bitip yabancı metnin nerede başladığını artık hatırlamıyor. Aşağıda ise tempoya uymadan çınlayan bir oğlan büyüyor. Bir gün bu çınlamayı bütün şehir duyacak. Dayatılan mutluluk ve ondan daha değerli, acı bir gerçek üzerine bir roman. Cesaret ve büyümek üzerine. Herkesin içinde kimsenin uzanamadığı bir yer olduğu üzerine. Işıklandırılmış kademelerin altına inin. Çizelgenin bittiği yere çıkın. Ve tek bir nota tempoya uymayı reddettiğinde ne olduğunu dinleyin.