- -
- 100%
- +
Келесі күні таңертең ерте Эдрин оралды. Ол бір күн бұрын жоқ болуының себептерін түсіндіре отырып, ұзақ кешірім сұрады. Арлан «Sorry» деген сөзден басқа ештеңе түсінбеді де, Эдриннен бекер күмәнданғанын ұқты.
— I brought the some necessary things (Мен кейбір қажетті заттарды әкелдім).
Осы сөздерді айта отырып, ол үстелге бірнеше пакет қойды.
— Фуд?! Найс, — деп Арлан ырза бола жымиды.
— Here is the bread. Some water. Milk. Noodles. Oh, and this. Do u like a tea? Coffee?! (Міне, нан. Аздап су. Сүт. Кеспе. Ох, және мынау. Шаш ішесің бе? Кофе?!)
Эдриннің қолында сәл қажалған электр шәйнегі жарқырап тұрды. Арлан оны алып, қосу батырмасын басып, аузымен сырт еткен дыбыс шығарды.
— Yeah! Right! (Иә! Дұрыс!) — деп күлді Эдрин.
Арланның назарын бәрінен де бұрын дөңгелек көк қорап аударды. Ұстап көргенде ол металдан жасалған болып шықты.
— Ват ис ит? (Бұл не?)
— Have you ever eaten them before? (Сен оларды бұрын ешқашан жеп көрген жоқсың ба?) — деп таңғала сұрады Эдрин.
— Ват? — деп қабағын түйді Арлан.
Эдрин қорапты алып, қақпағын ашты да, бір печенье шығарды.
— It’s a cookies. Tasty! (Бұл печенье. Өте дәмді!)
Әрине, Арлан бұған дейін де печенье жеп көрген. Бірақ ол қарапайым печеньені осылайша қаптайды деп ешқашан ойламаған еді. Пластик қапшықта болатын. Олардың дәмі айтарлықтай тәтті болып шықты, бірақ Арлан ешқандай ерекше немесе таңғаларлық дәм сезбеді.
— So, Arlan. I need to go. Probably I’ll be back after two days. (Ендеше, Арлан. Маған кету керек. Мүмкін, мен бір-екі күннен кейін оралармын).
— Окей окей. Ноу проблем.
— Remember! Don’t go outside! (Және есіңде сақта! Далаға шықпа!)
Эдрин есікке қарай нұсқап, содан кейін алдында қолдарын айқастырды.
— Аутсайд. Шықпа. Мен түсіндім. Йес, йес.
— All right. Care yourself (Жарайды. Байқап жүр).
Ол терең күрсініп, Арланның иығынан қақты. Бірнеше минуттан кейін көлік шаң бұлтының арасында көзден ғайып болды. Арлан табалдырықтан аспай қарап тұрды. Бір қолында ол көк қорапты ұстап тұрды, ал екінші қолымен печеньені аузына салып жатты.
— Мәссаған! Шынымен де дәмді екен, — деді ол есікті жауып жапты.
6-тарау
«Қайдан келгеніңіз маңызды емес. Қайда бара жатқаныңыз маңызды».
Брайан Трейси, америкалық мотивациялық шешен әрі өзін-өзі дамыту кітаптарының авторы.Арланның мынау жұпыны үйге қоныстанғанына жалпы алғанда бір апта уақыт өтті. Жақында ғана ызғарлы әрі кір-қожалақ қойма болған жер екі күндік тынымсыз еңбектің арқасында жайлы тұрғын үйге айналды. Егер ғимарат кезінде қандай материалдардан салынғанына мән бермесең, жағдай онша жаман емес еді. Мұнда ұйықтайтын орын, жарық пен су бар. Ыстықтан естен тандырмайтын, жан сақтайтын желдеткіш те әрқашан қол астында. Арлан бұған әбден қанағаттанды. Бұл тек уақытша баспана екенін және үйге оралудың жолдарын іздеу қажеттігін ол өте жақсы түсінді.
Арлан кішкентай үстел басында қара шай ішіп отырды. Эдрин сол кеткеннен әлі келмегенді, сондықтан азық-түлік таусылуға да таяған. Бірақ бұл жолы Арлан досының қайтып оралатынын білді, сондықтан еш алаңдаған жоқ. Даладан көлік моторының гүрілі естілді.
— Қайта оралуыңмен! — деп айқайлады Арлан Эдринді қарсы алып.
Үстелдің үсті азық-түлік салынған бірнеше пакетке толды. Бұл жолы Эдрин бір, тіпті екі аптаға жететіндей азық-түлік сатып алуды ұйғарыпты. Досының былғары портфелінен Арлан бірнеше кітапты байқап қалды.
— Эдрин. Итс букс? (Бұл кітаптар ма?)
— Yeah. This is my job. I sell useful study books (О, иә! Бұл менің жұмысым. Мен пайдалы оқу кітаптарын сатамын).
— Стади?! Хм… (Оқу?! Хм…)
Арлан бұл сөздің аудармасын есіне түсіруге тырысып, ойланып қалды. Ол өте таныс сөз еді, оны бала кезінде естігені анық.
— Look! I show you (Қара! Мен саған көрсетейін).
Эдрин мұқабасында түрлі суреттер мен ағылшын әліпбиінің әріптері бейнеленген үлкен қызыл кітапты шығарды. Әліппеге өте ұқсас екен. Эдрин қатарласа бірдеңені түсіндіре отырып, атаулары жазылған көптеген суреттерді көрсетіп, парақтарды бірінен соң бірін аударды. Алманың суретінің астында «Apple», ал тілін шығарып тұрған жирен иттің астында «Dog» деген жазу тұрды. Арланға тіл үйренудің мұндай тәсілі ұнап қалды.
— It’s for kids to learn a language (Бұл балалардың тіл үйренуіне арналған), — деп түсіндірді Эдрин.
Арлан бұл кітаптың балаларға арналғанын түсінді, бірақ өзінің қазіргі ағылшын тілі деңгейін ескерсек, оқуды әліппеден бастауға ол да қарсы емес еді. Дәл осы сәтте оның басында жаңа бір ой, дәлірек айтсақ, жоспар туындады. Ол ең алдымен не істерін ұқты. Тіл үйрену қажет. Ол кезінде мектеп пен академияда оқып жүргенде ағылшын тілін үйренбегеніне өкінді, қазір ол ауадай қажет болып тұр. Арланның жанарындағы отты көрген Эдринге бұл ұнап қалды да, ол ыммен кітапты қалдыруды ұсынды.
— Take it. Will return later (Ала ғой. Кейін қайтарарсың).
— Шынымен ба?! Сэнк ю Эдрин. Эм…
(Рақмет саған, Эдрин. Эм…) Арлан мүдіріп қалды. Ол Эдринді ұсақ-түйек үшін мазалағысы келмеді, бірақ оған қойын дәптер немесе дәптер қажет еді.
— Ай нид… (Маған керек…) — сөзін аяқтамаған Арлан қолымен бірдеңе жазып жатқандай ишарат жасады.
— Oh, do you wanna a notebook? (Ох, саған дәптер керек пе?)
Арлан құптай бас изеді.
— No problem. I will bring them tomorrow. Deal? (Әрине. Мен оны ертең әкелемін. Келістік пе?) — деді Эдрин қолын ұсынып.
— Дил (Келістік), — деп жымиған Арлан оның қолын алды.
Арлан әзірше ешқайда шықпауды ұйғарды. Кез келген сәтте оны полицейлер байқап қалуы мүмкін, ондай жағдайда тіпті Эдрин де ешқандай көмек көрсете алмас еді. Ол босқа тәуекелге барғысы келмей, төрт қабырғаның ішінде отырды. Беті-қолын жуып, түскі асын ішкен соң, қалған уақытын түгелдей кітапты зерттеуге арнады. Атаулары жазылған суреттермен оқып үйрену тәсілі оған қатты ұнады. Суретті көріп отырып сөз жаттаған есте жақсы сақталады. Қараңғы түсіп, мәтінді оқу қиындаған кезде Арлан жаттап алғандарының бәрін ішінен қайталайтын. Арланның бойын ынта кернеп, ол тілді барынша тез үйренуге құлшына кірісті.
Келесі күні Эдрин келмеді. Арлан кешеден қалған тамағын жеп, қайтадан оқуға кірісті де, қас қарайғанша тапжылмай отырды. Бір күннен кейін, түске таман Эдрин келді. Ол азық-түлік, уәде етілген дәптер мен бірнеше қалам әкелді. Арлан жазуға мүмкіндіктің туғанына балаша қуанарын елестете де алмаған еді. Олар бір сағаттай отырып, әр түрлі тақырыпта әңгіме-дүкен құрды. Арлан өзіне түсініксіз болған сөздердің барлығын жазып алып отырды. Олардың кейбірін Эдрин түсіндірсе, көбісін түсінбей, ол тек мағынасын кейін жазып қою үшін қасына бос орын қалдыратын.
Эдрин қалаға кетіп, Арлан өзімен-өзі қайтадан жалғыз қалды. Ол үйдің кіреберісінде отырып, аспанға көз тастады. Айналасындағы бүкіл әлемнің ішіндегі тек осы аспан ғана оған туған жерін қатты еске түсіретін. Бұлтсыз көгілдір кеңістік. Ауылдағы жаздың ыстық күндеріндегідей ашық аспан.
Осылайша тағы бір апта өтті. Соңғы рет Эдрин көп азық-түлік әкелгендіктен, бұл күндердің бәрін Арлан жалғыздықта өткізді. Уақыт барған сайын баяулай түсті. Минуттар төзгісіз ұзақ сағаттарға айналды. Сағаттар жылдардай созылды.
Және күн ғасырдан да ұзаққа созылғандай болды. Әр адам дүниеге келген сәттен бастап қоғамның бір мүшесі саналады. Және өмір бойы ол жақын адам немесе мүлдем бейтаныс кісі болсын, үнемі біреумен байланыста болады. Арланды жат елде тапқан толық жалғыздықтың туған үйінде, туған қаласында, туған Отанында отырған кез келген басқа жалғыз адамның жалғыздығынан айырмашылығы да осында еді. Бұл дүниеде бір-біріне толығымен ұқсайтын ештеңе жоқ. Бұл жалғыздыққа да қатысты. Дүниеде қаншама жалғыз адам болса да, әркім жалғыздықты өзінше бастан кешіреді. Егер микроскоппен қарасақ, тіпті екі тамшы судың өзі әртүрлі болып шығады.
Арлан өз жалғыздығынан тек оң тұстарын ғана көріп, жағымсыз ойларды мүлдем жолатпады. Өзіңмен-өзің өткізген уақытты барынша тиімді пайдалануға болады, өйткені сен тек өзіңе ғана жауаптысың. Ойға алған мақсатыңды жалғыздықта жүзеге асыруға кедергі келтіретін ешқандай сыртқы кедергі жоқ. Осыны ұғыну Арланның өзін-өзі дамыту жолында маңызды түрткі болды. Тіл үйрену — оның асқақ арманына жету жолындағы миллиондаған басқа бастамалардың ішіндегі кішкентай ғана бір қадамы еді.
Күндердің күнінде Арлан бөлменің түкпіріндегі бұрышта жиналып қалған ескі-құсқы заттарды ақтарып көруді ұйғарды. Қораптардың бірінен ол таңғажайып олжа тапты. Бірнеше кассетасы бар ескі магнитофон. Тағдырдың бұл сыйын ашып үлгермей жатып, біреу есік қақты. Ол азық-түлік пен бірнеше заттар әкелген Эдрин екен. Арлан пакеттерді алып, заттарды шығара бастады. Эдрин бөлменің ортасында тұрып, әпкесінің бұрынғы қоймасын көзбен шолып шықты. Тұрғын үйдің қаңырап тұрғаны Арланнан гөрі оның өзін көбірек мұңайтатын сияқты. Ол жаңа танысының мұндайда қалайша сабыр сақтап, салқынқандылық таныта алатынына таңғалатын. Ол қашан да келіп қал-жағдайын сұраса: келесі күні ме, екі күннен кейін бе, әлде бір аптадан кейін бе, Арлан әрқашан құшағын жая қарсы алатын. Жүзінен күлкі кетпей, қалжыңдап, жинаған бар білімін қолдана отырып, оны құрметті қонақтай үйге кіруге шақыратын. Эдрин өзін жаңа досының орнына қойып көрді. Үйден, туыстарынан жырақта ол да осылай мойымас па еді?! Он мыңдаған шақырым қашықтықта мүлдем жат елде, тілді білмейсе де?! Қолында не ақша, не құжат жоқ бола тұра ма?! Оның бойын бұрын-соңды болмаған, жаман ойларға жетелейтін үрей сезімі билеп алды. Ол мұндай ауыртпашылықты арқалай алмай, ең алдымен барып полицияға берілер едім деп ойлады. Дәл сол сәтте Арлан үйден тапқан қолда бар заттардан өзі жасап алған үстелге дастарқан жайып жатты. Эдрин оған жақындап, иығынан қақты:
— You are very strong person Arlan. (Сен өте мықты адамсың, Арлан). Арлан Эдринді түсінбей, тек басбармағын жоғары көтерді.
Конец ознакомительного фрагмента.
Текст предоставлен ООО «Литрес».
Прочитайте эту книгу целиком, купив полную легальную версию на Литрес.
Безопасно оплатить книгу можно банковской картой Visa, MasterCard, Maestro, со счета мобильного телефона, с платежного терминала, в салоне МТС или Связной, через PayPal, WebMoney, Яндекс.Деньги, QIWI Кошелек, бонусными картами или другим удобным Вам способом.